Ռուսաստանում ես ուղիղ կես տարի աշխատել եմ հյուրանոցում։ Գրաֆիկս՝ մեկ օր աշխատանք, երեք օր հանգիստ։ Անկեղծ ասած, աշխատում էի ավելի շատ փորձ ձեռք բերելու, քան գումարի համար։ Աշխատավարձս ամսական 22 հազար ռուբլի էր՝ դրանով ապրելն անհնար է, բայց գրպանի ծախսերի համար՝ նորմալ։ Ղեկավարությունը որոշեց, որ նման «հեռանկարային» ապարտ-հյուրանոցի ընդունարանում պետք է աշխատեն դիպլոմավոր մասնագետներ, չէ՞ որ նրանք տրամադրում են այդպիսի «հսկայական» աշխատավարձ, եւ նրանց մասին գիտի ամբողջ աշխարհը, իսկ ես՝ այդ ժամանակ 3-րդ կուրսի ուսանողուհիս, այնտեղ անելիք չունեի։ Ըստ էության, մեր «համագործակցությունը» ավարտվեց հենց ԱՄՆ մեկնելուս նախորդող ամսին։

ԱՄՆ-ում՝ Կալիֆոռնիա նահանգում, հայտնվելուն պես, ինչպես բոլորն արդեն հասկացան, մենք աշխատանքի անցանք «7-11» խանութում (սա Ամերիկայում հայտնի խոշոր ցանց է)։ Պարտականություններիս մեջ մտնում էր՝ ապրանքները գրանցել դրամարկղում, հետեւել դահլիճի մաքրությանը, ընդունել առաքումները, դասավորել ապրանքները եւ օգնել գնորդներին։ Հերթափոխերը հիմնականում 8 ժամ էին, շաբաթական 5-6 անգամ։ Աշխատավարձը՝ ժամում 13$։ Եթե 8 ժամից ավելի, ապա դրույքաչափը կրկնապատկվում է։ Նաեւ, որպես հավելյալ աշխատանք, մենք աշխատանքի անցանք գոլֆի ակումբում։ Մեր պարտականությունների մեջ էր մտնում օգնել գլխավոր մարզչին։ Դրույքաչափը՝ ժամում 13$։ Շաբաթական 2-3 անգամ՝ 5-6 ժամով։

Դուք, հավանաբար, կասեք. «դե այնտեղ ամեն ինչ թանկ է, այնպես որ ստացվում է նույնը, ինչ մեզ մոտ»։ Այսպիսով, այդ գումարով մենք երկուսով շաբաթական 250$-ով բնակարան ենք վարձում, սննդի համար՝ երկու օրը մեկ ~20$, ֆիրմային եւ ոչ այնքան հագուստի համար ~?, Սան Ֆրանցիսկոյում 3 օրը ~ 350$, նաեւ յուրաքանչյուրս գումար ենք պահել ճանապարհորդության համար։ Ընդհանուր առմամբ, այստեղ սովորական աշխատանքով կարելի է արժանապատիվ ապրել, գլխավորը՝ չհիվանդանալ։ Իսկ թե ինչ ասել արժանապատիվ եկամուտ ունեցող մարդկանց մասին, դա արդեն այլ խոսակցություն է։