Խորանալով բնակավայրի մեջ՝ ճանապարհի երկայնքով սկսեցին հայտնվել տարբեր կառույցներ։ Մեր հայացքը գրավեց մի կացարան։ Վառ գունավորված պատը, ներկի բալոնները՝ այս ամենը մեզ ձգում էր, եւ մենք չկարողացանք անտարբեր անցնել։
Տարված դիտումներով՝ մենք նույնիսկ չնկատեցինք, թե ինչպես մեզ մոտեցավ մի կին։ Դա խրճիթի տիրուհին էր։ Հետաքրքրվելով, թե որտեղից ենք, նա առաջարկեց պատին գրություն թողնել ի հիշատակ։ Մենք սիրով համաձայնեցինք եւ որոշեցինք իմանալ, թե ինչպիսին է Slab City-ում ապրելը։ Քաղաքի բնակչուհին պատմեց, որ գոհ է իր ընտրած ապրելակերպից, եւ միակ բանը, որ իրեն անհանգստացնում է, այն է, որ միշտ չէ, որ գումարը բավականացնում է իր որդեգրած կատվի կերին։
Քաղաքի բնակիչների մեծ մասը ապրում է գործազրկության նպաստով։ Իսկ նրանք, ովքեր այդքան էլ բախտավոր չեն, ստեղծում են ինչ-որ բաներ իրենց ձեռքերով եւ վաճառում այցելու զբոսաշրջիկներին կամ մոտակա Նայլանդ քաղաքի բնակիչներին, որը գտնվում է Slab City-ից 8-10 կմ հեռավորության վրա։ Բացի ամառային կրիտիկական բարձր ջերմաստիճանից, բնակիչների համար մեկ այլ խնդիր է գետի վարարումը, որը հաճախ հեղեղում է նրա մոտ ապրողներին։ Բայց նրանք, ովքեր երկար տարիներ ապրում են Slab City-ում, փորձում են իրենց կացարանները կառուցել գետից հեռու գտնվող հովտում։
Ինչ վերաբերում է մեր նոր ծանոթին, նա ամբողջ օրը զբոսնում է անապատում՝ փնտրելով գեղեցիկ ապակիներ, խեցիներ, ոսկորներ կամ քարեր, որպեսզի հետո դրանցից ստեղծի աներեւակայելի գեղեցիկ զարդեր։ Համակրանք տածելով տիրուհու նկատմամբ՝ մենք չկարողացանք մերժել նրան՝ ի հիշատակ ինչ-որ բան գնելու հարցում։
Քաղաքի բնակիչների կյանքը ամենեւին էլ ձանձրալի չէ, ինչպես կարող է թվալ առաջին հայացքից։
Slab City-ի տարածքում կան եկեղեցի, գրադարան եւ նույնիսկ սքեյթ-պարկ։ Իսկ ամեն շաբաթ այստեղ անցկացվում են երաժշտական համերգներ, որտեղ ամեն ինչ հագեցած է բարձրակարգ՝ բեմ, բար, փափուկ բազմոցներով VIP շարքեր, լուսավորություն։
Անցկացրեք այստեղ մեկ շաբաթ, եւ հնարավոր է՝ ձեր մոտ չառաջանա այս քաղաքը լքելու ցանկություն։
Մինչ մենք շուրջն էինք նայում, մեզ կանչեց մի տարեց տղամարդ, որը իր հողամասում ցցեր էր խփում հողի մեջ։ Նա առաջարկեց ցույց տալ իր կացարանը։
Առանց ավելորդ խոսքերի՝ տղամարդը հանճար էր։ Նրան չի շփոթեցնում այն, որ անապատում էլեկտրականություն անցկացված չէ։ Նրա «տանը» աշխատում են սառնարանը, լվացքի մեքենան եւ նույնիսկ սալօջախը, իսկ անբերրի հողի վրա աճում են բանջարեղեններ։
Slab City-ում նա ապրում է դուստրերի հետ։ Մեր հարցին, թե արդյոք նա շփվում է հարեւանների հետ, նա հայտնեց, որ ամբողջ տարածքում տեղադրված են շարժման տվիչներ, կան տեսախցիկներ եւ ամեն դեպքում, իհարկե, հատուկ հյուրընկալության համար նա պահում է հրացան։
Հնարավոր է՝ քաղաքում կյանքը առողջարան չէ, բայց մեր ընկերոջ կացարանի մեջտեղում կա լողավազան, եւ նա բնավ չի անհանգստանում մաքուր ջրի պակասի պատճառով, քանի որ ստեղծել է ջրի ֆիլտրման եռաստիճան համակարգ։ Մի խոսքով՝ գեղեցիկ ապրելը չես արգելի...
Սակայն, երբ զրույցը հասավ լուսավորությանը, մեզ շտապ հարկավոր էր գնալ։
Մեր զբոսանքի ընթացքում բոլոր բնակիչները միաբերան պնդում էին, որ մենք անպայման պետք է այցելենք նրանց փողոցային թանգարանը, որը գտնվում է քաղաքի սրտում, եւ մենք ուղեւորվեցինք այնտեղ։
