Թանգարանից դուրս գալիս ես նկատեցի մի երիտասարդ տղայի։

«Ի՞նչ ես անում այստեղ»,- հարցրի ես։

Նա մատնացույց արեց վարդագույն ֆլամինգոյի տեսքով վագոնը։

«Տեսնո՞ւմ ես այդ ֆուրգոնը։ Դա մեր խանութն է, մենք ճանապարհորդում ենք, հագուստ եւ այլ բաներ վաճառում, արի, ցույց տամ»։

Խանութը երեք ընկերներով են պահում։ Իսկ քաղաքի բնակիչների համար նրանք փոքրիկ սրճարան են բացել։

Երիտասարդ տղան, ում հետ ծանոթացա, երաժիշտ էր։ Այդ մասին հայտարարելով՝ նա դեռահասի պես վազեց կիթառի հետեւից, որպեսզի մեզ ցուցադրի իր նվագը... (Ի պատասխան՝ ես նրա կիթառով նվագեցի Ցոյի «Պաչկա սիգարետ»-ը)))

Բայց նրանց խանութի գլխավոր տեսարժան վայրը մեզ համար հանկարծակի թռչող կոլիբրին էր։ Հույզերը հորդում էին այն ամենից հետո, ինչ տեսել էինք քաղաքում, եւ որպես երախտագիտություն՝ մենք տղաներին հյուրասիրեցինք խնձորներով եւ տվեցինք բոլոր պահածոները, որոնք պահել էինք մեր ճաշի համար։

Դրանով էլ ավարտվեց մեր այցը Slab city, որտեղ մենք ընդամենը մի փոքրիկ պատուհան բացեցինք դեպի ազատության անհայտ աշխարհ։

Այս քաղաքը նման չէ ոչ մի ուրիշի։ Եվ դժվար է այն քաղաք անվանել... Slab city-ն մեր ավտոճանապարհորդության վերջին կետը չէր, բայց ամենավառն էր։ Ես գիտեմ, որ մենք դեռ կվերադառնանք մեր նոր ընկերներին այցելելու, բայց մեքենայով նահանգներով սլանալիս՝ ես հիմա հասկանում եմ այն ամերիկացիներին, ովքեր, նույնիսկ համեստ աշխատանքից ունենալով աշխարհով մեկ ճանապարհորդելու համար բավարար եկամուտ, չեն անում դա։

Ժամային գոտիներով թռչելիս՝ մեքենայի պատուհանից դուրս պատկերը անընդհատ փոխվում էր։ Անտառները փոխարինվում էին անապատներով, անապատները՝ մերձարեւադարձային արմավենիներով, իսկ հետո՝ ամբողջ հորիզոնը կլանում էին լեռները։

Կարծում եմ, որ յուրաքանչյուր ամերիկացի հասկանում է, թե որքան հսկայական եւ բազմազան է իր երկիրը, եւ այդ պատճառով ամերիկացու երազանքը հաճախ ոչ թե Փարիզ այցելելն է, այլ կցորդով մեքենա վարձելու ցանկությունը՝ ամբողջ Ամերիկան շրջելու համար։