Հունիսի 30. Վերջապես կարող եմ հանգիստ նստել եւ գրել անցած շաբաթվա իրադարձությունների մասին։ Կրկին տեղափոխվեցինք նոր վայր, այստեղ կենցաղային պայմանները մի փոքր ավելի վատ են. սկզբում Wi-Fi-ի բացակայությունը չէր ուրախացնում։ Այնուամենայնիվ, այսօր ինտերնետը վերջապես հայտնվեց։ Վերջին 4 օրը հանգիստ էր, ավելի ճիշտ՝ դա լիարժեք հանգիստ անվանել չի կարելի, անընդհատ ինչ-որ մանր-մունր գործեր էինք անում։

Ինչպես պարզվեց, մեր աշխատանքն ունի շատ առավելություններ եւ թերություններ։

Առավելությունները.

1. Աշխատանք մաքուր օդում, ընդհանրապես ժամանակի 90 տոկոսը մենք անցկացնում ենք մաքուր օդում, ինչից էլ միշտ առողջ քուն եւ ախորժակ ունենք։
2. Մենք ունենք կացարան։
3. Մենք ունենք աշխատանք, եւ դա իսկապես հիանալի է, քանի որ հիմա ԱՄՆ-ում աշխատանքի հետ կապված լարվածություն կա, շատ մարդիկ պարզապես չեն կարողանում այն գտնել։
4. Մենք ճանապարհորդում ենք։

Բոլոր թերությունները բխում են առավելություններից.

1. Քանի որ բոլոր տոնավաճառները քաղաքների մեջ չեն, մենք չենք կարող լիարժեք զբոսնել, ստիպված ենք խնդրել, եթե մեզ պետք է գնալ խանութներ կամ մոլեր, իսկ խոշոր քաղաքներում մենք դեռ տոնավաճառներ չենք ունեցել։
2. Կենցաղային պայմանները, իհարկե, քաղաքային չեն, շատ քմահաճ մարդիկ այստեղ չէին կարողանա ապրել, բայց մեզ համար նորմալ է, միակ բանը, որ լարում է, այն է, որ երբ եկանք, ազատ տեղեր կային միայն 2 սենյակում՝ մեկը տղամարդկանց, մյուսը՝ կանանց, եւ մեզ Յուլյայի հետ տարբեր սենյակներում տեղավորեցին։
3. Ժամանցը ստիպված ենք ինքներս կազմակերպել, մի քիչ խմում ենք, ես ապրում եմ մի հիանալի ռոքերի հետ, նրա հետ ձանձրալի չէ։ Ի դեպ, մի անգամ երեկոյան նստած գարեջուր էինք խմում ռոքեր հարեւանիս հետ, ես սկսեցի նրան ասել. «Էլլ, դու սիրում ես քանթրի, սիրում ես ռոք-ն-ռոլ, իսկ գիտե՞ս երաժշտության այնպիսի ոճ, ինչպիսին Ռոքաբիլին է, կարծես այդ ոճերի խառնուրդն է»։ Նա ասաց, որ չգիտի, եւ խնդրեց խմբի օրինակ բերել։ Ես նրան ասացի «Stray Cats», նա հայհոյեց, ասաց, որ դա իր ամենասիրելի խմբերից մեկն է, որ երիտասարդության տարիներին լսել է նրանց, եւ խնդրեց իր համար CD ձայնագրել նրանց ալբոմներով։ Այնպես որ, իսկապես հիանալի տղա է։

Ժամանակն այստեղ շատ արագ է անցնում, կյանքի ռիթմը շատ է տարբերվում մերից։ Ամերիկան փոխում է, ընդ որում՝ փոխում է բոլորին։ Ես դատում եմ ինձնով, հիանալի է, որ կյանքում փոփոխություններ են լինում։

Հաջորդ մի քանի շաբաթը խոստանում են ծանր լինել, աշխատանքը շատ կլինի, ամսվա վերջում մենք ճամփորդություն ենք պլանավորել դեպի Չիկագո, ուզում ենք այնտեղ մի քանի օր շրջել + ուզում ենք հանդիպել մեր հին ընկերուհուն։ Հետո կլինեն մի քանի դժոխային շաբաթներ Ինդիանապոլիսում, հենց այնտեղ կլինի ամենածանր աշխատանքը, ԲԱՅՑ... ամերիկացիներն ասացին, որ այդ քաղաքում կան ամենահիանալի երաժշտական խանութներից մեկը!! Անհամբեր սպասում եմ, թե երբ կհասնեմ կիթառներին։

Քիչ էր մնում մոռանայի, նախօրեին Յուլյայի հետ մեզ ոստիկանները կանգնեցրին։

Գործը հետեւյալն էր.

Մենք դանդաղ քայլում ենք հագուստի խանութով, իսկ այն այնքան մեծ է, որ կարելի է մոլորվել, ես դանդաղ եմ քայլում, հետո գնում եմ դրամարկղ, հանդիպում Յուլյային, մենք վճարում ենք գնումների համար, դուրս ենք գալիս խանութից, նայում եմ... դանդաղ գալիս է, ես նույնիսկ կասեի՝ գլորվում է ոստիկանական մեքենան, իսկ ես մտածում եմ՝ «Մի՞թե մեզ համար» =) եւ իսկապես! ոստիկանը դուրս է գալիս եւ խիստ ձայնով անգլերենով ասում. «Նստեք մեքենան», իսկ մենք պատասխանում ենք. «ok, ok, no problem»։ Նստեցինք, ես հասցրեցի մի փոքր շուրջս նայել, կաշվե նստատեղեր, մեր առջեւ՝ վանդակաճաղ, մի փոքր նեղվածք, առջեւի նստատեղին՝ համակարգիչ, տեսախցիկ։ Ոստիկանը բացում է դուռը եւ ասում, որ իրենց կանչել է խանութի մենեջերը, քանի որ մենք ինչ-որ բան ենք գողացել, եւ որ նա իրավունք ունի մեզ որոշ ժամանակով ձերբակալել։ Մենք հանգիստ սպասում ենք, չէ՞ որ գիտենք, որ ոչինչ չենք գողացել, նրանք խուզարկեցին մեզ, Յուլյայի ուսապարկը, հետո ինձ ասացին դուրս գալ եւ ձեռքերը դնել մեքենայի վրա, կարճ ասած՝ ինչպես չար սեւամորթ գանգստերի, խուզարկեցին, հետո ասում են, որ ամեն ինչ նորմալ է, մենք կարող ենք գնալ, քանի որ նրանք մեր դեմ ոչինչ չունեն, ընդ որում՝ ոստիկանները բավականին նորմալ էին, իսկ ահա մենեջերները, որոնք դուրս եկան խանութից, նույնիսկ ներողություն չխնդրեցին։ Երբ հեռանում էինք, ոստիկանը ինչ-որ հավանության խոսք ասաց իմ բաճկոնի գրության վերաբերյալ (ես հագել էի Strike Anywhere բաճկոն, այնտեղ առջեւում ոստիկանության մասին ինչ-որ բան էր գրված)։ Եվ մենք բարեհաջող հեռացանք։

Հետո ամերիկացիներն ասացին, որ իրենց մոտ երբեմն այդպես լինում է։

Հետեւություններն արվեցին հետեւյալը.

1. Միշտ ձեզ հետ ունենալ ID (այդ պահին մենք դրանք մեզ հետ չէինք վերցրել)
2. Մի ամաչեք ձեր անգլերենից, Ամերիկան այնպիսի երկիր է, որտեղ եթե ձեզ չեն հասկանում, ապա դա ձեր խնդիրը չէ, այլ նրանցը։ Այդ պատճառով մենք պետք է համարձակորեն մեր պահանջները ներկայացնեինք մենեջերներին։