Մոտավորապես 17:30-ին մենք հասանք նպատակակետին։ Իջանք փոքրիկ ավտոկայանի մոտ եւ հասկացանք, որ այնքան էլ չենք հոգացել առաջիկա կացարանի մասին։ Հիշեցինք, որ դեռ Ռուսաստանում նամակագրվել էինք ինչ-որ Ալեքսի հետ, ով առաջարկում էր կացարան եւ հնարավոր աշխատանք։ Ավտոմատից զանգահարեցի նրան եւ կարճ զրույցից հասկացա, որ նա ընդհանրապես մոռացել է մեր մասին։ Բայց, այնուամենայնիվ, ասաց, որ կգա եւ մենք ամեն ինչ կկարգավորենք։ Ալեքսին սպասելու ընթացքում մեզ է մոտենում 30 տարեկան մի բարձրահասակ երիտասարդ՝ հունական արտաքինով, ակնոցով եւ ծխախոտով։ Ներկայացավ որպես տաքսիստ Վիկտոր եւ առաջարկեց իր ծառայությունները՝ մեզ հյուսիսային Myrtle Beach հասցնելու համար։ Մենք հրաժարվեցինք՝ ասելով, որ արդեն ունենք ենթադրյալ գտնվելու վայրը։ Նա, այնուամենայնիվ, գրեց իր կոորդինատները իմ նոթատետրում, ինչը հետագայում մեզ պետք եկավ անապատում ջրի պես։ Ալեքսը պարզվեց, որ սպիտակ Toyota-ով տիպիկ ռուս գոպնիկ է՝ կակազող ընկերոջ հետ։ Նա առաջարկեց մեզ գիշերել իր տանը, որը նա ամեն ամառ վարձով է տալիս ռուս ուսանողներին։ Մենք այն ժամանակ ամեն ինչի կհամաձայնեինք։ Յուրաքանչյուրս տալով 20 դոլար՝ մենք մեր բնակարանում էինք։ Այնտեղ վերանորոգում էր ընթանում, եւ բացի ննջասենյակից ու լոգարանից՝ այն ոչ մի կերպ չէր կարող կացարան դառնալ։ Մենք մի քիչ հանգստացանք եւ սարսափեցինք իմ ոտնաթաթերից. դրանց տեղում տգեղ կաշվե բարձիկներ էին՝ փոքրիկ ուռած մատներով։ Բոլորը լվացվեցին՝ մաքրելով տանջված մարմիններից մեկ շաբաթվա կեղտը։

Կիրյուշայի հետ մենք անհամբեր սպասում էինք օվկիանոսը տեսնելուն եւ շտապեցինք հեռու։ Սաշան որոշեց մնալ սենյակում՝ լիարժեք հանգստանալու համար։ Դրսում մթնել էր, բայց մենք վստահ քայլում էինք ճիշտ ուղղությամբ՝ ձգվելով դեպի հզոր տարերքը։ Փողոցներով սրտաճմլիկ ոռնոցով վազում էին սեւ բայքերներ։ Նրանք չափազանց շատ էին, եւ մենք հասկացանք, որ դա պատահական չէ։ Ավելի ուշ պարզվեց, որ դա ամենամյա Black Bike Week-ն է։ Մեր յուրաքանչյուր քայլի հետ ալիքների բախման նվիրական աղմուկը դառնում էր ավելի բարձր։ Սեւ, անվերջ, ականջ խլացնող կենդանի նյութը շարժվում էր, շնչում, գիշերային երկնքի հետ խոսում էր միայն իրենց հայտնի հավերժության լեզվով՝ չնկատելով ափով զբոսնող փոքրիկ, անպետք մարդ-միջատներին։ Միայն մի պահ նրանք նկատեցին նոր, երիտասարդ, հիացած սրտերի անբաժան զույգին, որոնք չգիտեին՝ ուր գնալ խեղդող երջանկությունից։ Ջուրը տաք էր, եւ դժվար էր զսպել ինքն իրեն եւ չցատկել լողալու, բայց մենք ինչ-որ պատճառով շտապեցինք զանգահարել ծնողներին՝ նրանց տեղեկացնելու մեր ժամանման բարի լուրի մասին։ Խոսում էինք դժվարությամբ, քանի որ մոտոցիկլետների աղմուկից գրեթե ոչինչ չէր լսվում։ Մենք վերադարձանք տնակ եւ ընկանք խորը քնի մեջ։ Հաջորդ օրը մեզ սպասվում էր հատուկ կարեւոր առաքելություն՝ գնալ Conway քաղաք՝ պատվիրելու Social Security Number՝ անհրաժեշտ եւ Նահանգներում ամենակարեւոր փաստաթղթերից մեկը, առանց որի անհնար է աշխատանքի անցնել։

Մայիսի 22-ին մենք արթնացանք առավոտյան ժամը ութին եւ սկսեցինք հավաքվել։ Պետք էր մարտկոց գնել Կիրյուշայի PDA-ի համար, քանի որ այն անընդհատ լիցքաթափվում էր։ Մենք տան բանալիները չունեինք, եւ մեր բնակարանը ընդհանրապես չէր կողպվում, ուստի ես մեր բոլոր փաստաթղթերն ու արժեքավոր իրերը դրեցի պայուսակի մեջ եւ վերցրեցի ինձ հետ։ Այս տնակում ապրող հարեւանի խորհրդով մենք գնացինք Walgreens՝ մի վայր, որտեղ կարելի է գնել ցանկացած անհրաժեշտ իր։ Չնայած վաղ առավոտյան՝ արդեն շոգ էր, եւ ռուսական ցուրտ եղանակից հետո մի քիչ անսովոր էր։ Walgreens-ում, բնականաբար, ոչինչ չկար, եւ մենք հետ գնացինք։ Քանի որ ճանապարհը երկար էր, բաղկացած բազմաթիվ շրջադարձերից եւ նրբանցքներից, մենք որոշեցինք կրճատել։ Հասկանալի է, որ շուտով մոլորվեցինք։ Մենք քայլում էինք նեղ փողոցով, երբ մեզ հետ սկսեց խոսել անփույթ մի տղամարդ, որը կանգնած էր իր անշուք տան բակում։ Պարզվեց, որ նրան մեզանից պետք էր յուրաքանչյուրից մեկ դոլար «ուտելու» համար։ Երկար չմտածելով՝ մենք հայտնեցինք նրան, որ աղքատ ուսանողներ ենք եւ սկզբունքորեն գումար չունենք, եւ հեռացանք։ Կես ժամ անց մենք հասանք մեր տնակին եւ շուտով մոտակա ավտոմատից զանգահարեցինք Վիկտորին։ Նա խոստացավ որոշ ժամանակ անց գալ մեզ հետեւից եւ տանել Conway։ Տանը նստելու իմաստ չկար, եւ մենք արեւի տակ բակում էինք թափառում։ Զրուցեցինք հարեւանուհու հետ, որը երկար պատմում էր մեկ տարի առաջ այստեղ ապրած ինչ-որ ռուս աղջիկների մասին։ Նա, ակնհայտորեն, կարծում էր, որ մենք էլ ենք այստեղ մնալու։ Բայց մենք այլ ծրագրեր ունեինք։ Մոտավորապես մեկ շաբաթից պետք է գային Կիրյուշայի հին ընկերներ Մաքսիմը եւ Սաշան (հետագայում՝ Ֆիլ (կամ Մաքս) եւ Վեգաս) եւ Սաշայի ընկերուհի Լիդան։ Իսկ նրանք պետք է գային North Myrtle Beach, ուստի Myrtle Beach-ում երկար մնալ չէինք պատրաստվում։ Շուտով մոտեցավ Վիկտորը, եւ մենք գնացինք պատվիրելու Social Security Numbers։ Վիկտորի մեքենան ակնհայտորեն նախատեսված չէր մանր փոխադրումների համար, այլ, ինչպես ասում են, մեծածախ։ Մեկ անգամով դրա մեջ կարող էին տեղավորվել 10 ռուս եւ ոչ միայն ռուս ուսանողներ։ Վիկտորն ինքը պարզվեց, որ նախկին բելառուս ուսանող է, որը ժամանակին մնացել էր այստեղ, կեղծ ամուսնացել եւ ամեն ամառ զբաղվում էր իր նման նախկիններով։ Նրա կողքին միշտ կար նրա հավատարիմ ուղեկիցը՝ նոութբուքը, որը լցված էր հին ու նոր ռուսական եւ խորհրդային տեսահոլովակներով ու երգերով, որոնք նա հաճույքով գնահատում էր իր նոր ու նոր հաճախորդների համար։ Սա մեզ մի քիչ հիասթափեցրեց, չէ՞ որ մենք եկել էինք հանգստանալու ողջ գարշելի ռուսական փոփ երաժշտությունից, իսկ այստեղ էլ դրանից ոչ մի տեղ չկար փախչելու, եւ, առաջ անցնելով, ազնիվ կասեմ՝ նույնիսկ 4 ամիս անց մեկնելուց առաջ մենք չէինք ցանկանում լսել ռուսական երաժշտություն։

Conway-ը պարզվեց, որ փոքրիկ, լուսավոր քաղաք է, որը գտնվում է օվկիանոսից հակառակ կողմում։ Մենք մոտեցանք նպատակին եւ մտանք շենքի ներս։ Այն մի քիչ հիշեցնում էր բանկ։ Կային 3 պատուհաններ, որոնց մոտ հերթով մոտենում էին մարդիկ եւ խոսում հաստատության աշխատակիցների հետ՝ ներկայացնելով իրենց փաստաթղթերը, որոնք անհրաժեշտ էին նվիրական թուղթը ստանալու համար։ Նախ եւ առաջ պետք էր ստանալ հերթի քո հերթական համարը՝ ավտոմատի մեջ նշելով, թե տառապյալների որ տեսակին ես պատկանում։ Հերթին սպասելիս պետք էր լրացնել հարցաթերթիկ՝ նշելով գտնվելու վայրը, որտեղ հետագայում փոստով պետք է գար SSN-ը։ Վիկտորը «առատաձեռնորեն» թույլ տվեց մեզ նշել իր հասցեն, քանի որ նա ամեն դեպքում մեզ կբերի համարները՝ անկախ նրանից, թե որ Myrtle-ում ենք մենք։ Եթե մենք գոնե մեկ օր սպասեինք Conway ուղեւորության հետ, ապա համարները հետո կունենար մեզանից յուրաքանչյուրը։ Դրանում ես հիմա 100 տոկոսով համոզված եմ։ Բայց... ուզում էի ամեն ինչ շուտ անել, սկսել աշխատել եւ ստանալ ամերիկյան գումարներ։ Մենք արագ անցանք հերթով, զրուցեցինք ծառայողների հետ եւ ուղեւորվեցինք հետադարձ ճանապարհ։ Ճանապարհին մենք մտանք տեխնիկայի ինչ-որ խանութ՝ հույս ունենալով գտնել PDA-ի մարտկոց, բայց կրկին ձախողվեցինք։ Շուտով մենք վերցրեցինք եւս երեք ուրախ ռուս ուսանողների, որոնք արդեն այնքան էին կարոտել Հայրենիքը, որ հերթով Վիկտորից պատվիրում էին 80-90-ականների երաժշտական հիթեր՝ ուրախ եւ հայրենասիրաբար երգելով VIA Gra-ի, Պուգաչովայի եւ նրանց նմանների հետ։ Եվ այսպես, ինչպես ասում են, երգ ու պարով հասանք տուն։ Ենթադրվում էր, որ ժամը 5-ին մենք կզանգահարենք Վիկտորին՝ NMB տեղափոխվելու համար։ Իսկ առայժմ մեզ անհրաժեշտ էր կարգավորել կացարանի գործերը՝ ինտերնետում փնտրել հարմար կացարան։ Դրա համար մենք գնացինք գրադարան, որտեղ յուրաքանչյուր մարդ կարող է անվճար օգտվել ինտերնետ ռեսուրսներից՝ խստորեն սահմանված 15 րոպե ժամանակահատվածում։ Անկեղծ ասեմ՝ այս օրն այնքան հագեցած էր իրադարձություններով, որ նույնիսկ երիտասարդ եւ լիովին նորմալ գործող ուղեղը ի վիճակի չէր տեղավորել իր մեջ տեղեկատվության այսպիսի հսկայական եւ անսովոր հոսք։ Ընդհանուր առմամբ, մեր բոլոր գործողությունների եւ իրադարձությունների խիստ հաջորդականությունը ես ինչ-ինչ պատճառներով չեմ հիշում։ Մենք այնտեղ գնացինք ոտքով՝ օվկիանոսին ամենամոտ եւ ամենագեղեցիկ (ինչպես նաեւ ամենաերկար) Ocean Boulevard փողոցով՝ բերաններս բաց նայելով կողքերին։ Ճանապարհին չդիմացանք եւ քայլեցինք ուրախ եւ տաք օվկիանոսի ափով։ Ոտքերը ցնծում էին թավշյա ավազի եւ քնքուշ ջրի դրախտային զգացողություններից... եւ այսպես, հասնելով գրադարան, մենք հանկարծ զգացինք ինչ-որ բան ուտելու սուր անհրաժեշտություն, քանի որ երեկվանից մենք ոչինչ չէինք կերել։ Գրադարանի մոտ թափառում էին տարբեր տեսակի տղամարդիկ՝ առանց որոշակի զբաղմունքի, նրանք տեղավորվել էին հսկայական եւ հզոր ծառի տակ՝ ստվերում։ Ծառը շատ էր հիշեցնում կաղնի, բայց այդպիսին չէր։ Տղամարդկանց մոտ կանգնած էր շորտերով հաղթանդամ ոստիկան եւ իր ողջ տեսքով արտահայտում էր պատրաստակամություն՝ օգնելու յուրաքանչյուր կարիքավորի։ Մենք ողջունեցինք տարօրինակ ընկերությանը եւ հետաքրքրվեցինք, թե ինչպես հասնել մոտակա մթերային խանութ։ Հյուրընկալ տղամարդիկ խառնաշփոթով բացատրեցին մեզ, որ պետք է ընդամենը շրջվել անկյունում եւ գնալ ուղիղ։ Ինչը մենք էլ արեցինք՝ շնորհակալություն հայտնելով օգնության համար։ Մենք անցանք փոքրիկ հարմարավետ պուրակի կողքով՝ երկարավուն ձեւի փայտե մեծ տաղավարներով, եւ հայտնվեցինք Piddley Wiggley փոքրիկ խանութի մոտ։ Մենք այնտեղ գնեցինք վաղուց ցանկալի թարմ բլիթներ եւ մեկ գալոն թարմ սառցե նարնջի հյութ։ Գրադարանում մենք յուրաքանչյուրս վերցրեցինք հերթական համարներ, որոնք թույլ էին տալիս 15 րոպե նստել ինտերնետում։ Սկզբում մեզ անհրաժեշտ էր լուծել կացարանի հարցը, ինչը մենք փորձում էինք անել կես ժամ։ Նամակներ եւ հարցեր ուղարկելով այնտեղ, որտեղ պետք էր, մենք հասկացանք, որ խեղդվողների փրկությունը հենց խեղդվողների ձեռքի գործն է։ Մնացած ժամանակը ես ինչ-որ կերպ անգլերեն ստեղնաշարով մայրիկիս փոքրիկ նամակ գրեցի։

Հետադարձ ճանապարհը որոշեցինք կրճատել, քանի որ ժամանակը սեղմում էր, եւ պետք էր նաեւ հավաքվել։ Քայլում էինք ինչ-որ բաց, ամայի հրապարակով՝ մանր մոլախոտերով, որը, երեւի, նախատեսված էր շինարարության համար։ Արագ քայլում էինք եւ ընթացքում քննարկում, որ Ալեքսին ընդհանրապես պետք չէ աչքի ընկնել եւ առավել եւս խոսել այն մասին, որ մեզ տանում է Վիկտորը։ Ենթադրվում էր, որ նրանք իրար ճանաչում էին եւ իրար մասին լավ կարծիքի չէին։ Բացի այդ, Ալեքսը մեզ առաջին հայացքից դուր չեկավ, քանի որ ուներ արտահայտված գոպնիկի արտաքին։ Ինձ, եթե անկեղծ, միեւնույնն էր այս կոսմոպոլիտների փոխհարաբերությունների մասին, ես միայն երազում էի հարմարավետ բնակարանի մասին՝ հսկայական մահճակալով, լոգարանով, պատերով, մուտքի դռնով, տանիքով... ընդհանուր առմամբ, ուզում էի երկար սպասված հանգստություն եւ խաղաղություն։ 17:20-ին Վիկտորն արդեն տեղում էր, եւ մենք սկսեցինք բեռնվել։ Երեւի պետք է նշել մեր ուղեբեռը, չէ՞ որ դա դրա՝ սկզբնական վիճակում գտնվելու վերջին րոպեներն ու ժամերն էին։ Այո, եւ բացի այդ, 4 ամիս անց այն բոլորովին այլ տեսք կունենա... եւ այսպես, մենք ունեինք. ես՝ փոքրիկ պայուսակ ուսի վրայով՝ փաստաթղթերի եւ առաջին անհրաժեշտության իրերի համար, եւ ուսապարկ. Կիրյուշան՝ ուսապարկ եւ անիվներով սպորտային պայուսակ. Սաշան՝ ուսապարկ եւ անիվներով փոքրիկ պայուսակ։ Եվ ահա, մենք լքում ենք Myrtle Beach-ը։ Ճանապարհին լուծվում է կացարանի հարցը։ Ոչինչ չմտածելով՝ Վիկտորը մեզ տանում է ինչ-որ կասկածելի մոթել, քանի որ գիշերելու տեղ, այնուամենայնիվ, պետք է... Այնտեղ գիշերելը արժեր մոտ 80$ մեկ անձի համար, եւ մենք մերժեցինք այդ գաղափարը։ Այնուհետեւ Վիկտորը որոշեց մեզ ման տալ այն փողոցով, որտեղ մեկ տարի առաջ ապրում էին ռուս ուսանողները, գուցե ինչ-որ մեկը կացարան է վարձով տալիս։ Մենք սահուն գնում էինք հանգիստ կանաչ փողոցի երկայնքով՝ անցնելով հրաշալի երկհարկանի տնակների կողքով։ Ձախ կողմում՝ բավականին մեծ տան մոտ, երեւում էր ինչ-որ մեկի հետույքը, որի տիրուհին պարզվեց ինչ-որ տատիկ է, որը կոփվում էր իր ծաղկանոցում։ Վիկտորը կանգ առավ եւ հիշեց, որ մեկ տարի առաջ հենց այս տատիկն էր բնակարաններ վարձով տալիս ռուս ուսանողներին։ Նա դուրս եկավ մեքենայից եւ ուղղվեց դեպի նա։ Նրանք բավական երկար ինչ-որ բան էին քննարկում, եւ որոշ ժամանակ անց նա կանչեց մեզ։ Տատիկը պարզվեց ոչ բարձրահասակ, ավելի ճիշտ՝ բոլորովին ցածրահասակ, սակայն փարթամ ձեւերով, 65 տարեկան; ակնոցով, կարճ գանգուր մազերով, որոնք հարդարված էին շատ էլեգանտ սանրվածքով, թեթեւ բրիջներով եւ հողաթափերով։ Պարզվեց, որ նա իսկապես պատրաստվում էր վարձով տալ իր բնակարանները (իսկ դրանք, առաջ անցնելով, նա ուներ մեղմ ասած պատկառելի քանակությամբ. երկու երկհարկանի տուն՝ իրարից 1.5 մետր հեռավորության վրա, մեկում, որը ճանապարհի մոտ է՝ 4 բնակարան, եւ մյուսում, որը գտնվում է հենց դրա հետեւում՝ բակի խորքում՝ 2 բնակարան երկրորդ հարկում։ Տատիկն ինքը ապրում էր առաջին հարկում)։ Բայց առայժմ դրանք բոլորովին պատրաստ չէին, եւ նա չէր կարող մեզ ընդունել։ Մենք սկսեցինք նրան հավաստիացնել, որ պատրաստ ենք տեղավորվել հենց հիմա եւ սեփական ձեռքերով մաքրել եւ լվանալ բնակարանը։ Տատիկը, մի քիչ կասկածելով, համաձայնեց եւ տարավ մեզ բնակարան ընտրելու։ Յուրաքանչյուր բնակարանի ներսում անսովոր հարմարավետ էր, մի քիչ գյուղական, բոլոր պատերն ու առաստաղները փայտե էին, երեսպատված նարնջագույն շերտաձողերով եւ տախտակներով։ Վերջինը երկսենյականոց (իսկ կային նաեւ երեքսենյականոց) բնակարանն էր բակի խորքում գտնվող երկրորդ տնակում՝ մուտքի մոտ հսկայական խոհանոց-հյուրասենյակով, երկու հրաշալի սենյակներով, որոնցից մեկում կար օդորակիչ, եւ հրաշալի լոգարանով... բոլոր երեքս էլ միանգամից սիրեցինք այս կացարանը եւ հայտարարեցինք, որ ապրելու ենք այստեղ։ Տատիկը կրկին սկսեց ինչ-որ բան խոսել անհարմարությունների, անպատրաստության եւ կացարանի չմաքրված լինելու մասին, բայց մենք հասկացրեցինք, որ մենք ինքներս կմաքրենք։ Նա ինչ-որ պատճառով տատանվում էր, բայց այնուամենայնիվ համաձայնեց, բայց այն պայմանով, որ մենք վճարենք միանգամից մեկ ամիս առաջ։ Այս հաճույքի մեկ ամիսը արժեր 750 ու.ե.՝ 250 յուրաքանչյուրից։ Մենք մեր մոտ չունեինք անհրաժեշտ գումարը, եւ մենք գնացինք մոտակա բանկոմատ։ Բարեբախտաբար, ես մինչեւ մեկնելը պատրաստել էի բազմարժութային Visa քարտ եւ դրա վրա դրել մոտ 900$։ Ես հանեցի 500$ Կիրյուշայի եւ իմ համար։ Սաշան իր մոտ ուներ 300։ Կարճ ասած, մենք վերադարձանք, բաց թողեցինք սուրբ Վիկտորին (սուրբը այդ օրը մեզանից ստացավ 100$-ից ավելի՝ փոխադրման համար)։ Մենք վճարեցինք տատիկին եւ նրա մուտքերի մատյանում գրեցինք մեր լրիվ անունները եւ ստորագրեցինք։ Տատիկը ներքեւում ստորագրեց ամսաթիվը եւ մեզ հանձնեց երկու բանալի՝ մեկը մանուշակագույն բրելոկով (Սաշայինը) եւ մյուսը՝ վարդագույնով (մերը), ասաց, որ ավելին չկա եւ մեզ անհրաժեշտ է կրկնօրինակ պատրաստել։ Բայց այն մեզ այդպես էլ պետք չեկավ... Դա մայիսի 22-ն էր։ Ամենաերկար օրը մոտենում էր ավարտին...

Մենք ուրախությամբ սկսեցինք տեղավորվել։ Սաշան հաստատվեց օդորակիչով փոքրիկ սենյակում, մենք՝ ավելի մեծ, բայց առանց օդորակիչի սենյակում։ Փաթեթավորում էինք արդեն բավականին ձանձրացրած պայուսակներն ու ուսապարկերը, դասավորում էինք տնից բերված քիչ թվով հագուստներն ու համեստ պարագաները։ Ի դեպ, տատիկի բնակարանները հագեցած էին, թեեւ ոչ շքեղ, բայց դրանցում կար բացարձակապես ամեն ինչ, ինչ կարող էր պետք գալ կենցաղում։ Միմյանց հետ փոխազդելով եւ օջախի կենցաղի վերաբերյալ տարբեր հարցեր լուծելով՝ ձեւավորվում է չորսամսյա փոքրիկ ընտանիք... ավելի կամ պակաս կարգավորվելով՝ մենք ավլեցինք եւ լվացինք ոչ այնքան կեղտոտ հատակը եւ սրբեցինք փոշին։ Հիմա պետք էր սնվել։ Երկար չմտածելով՝ մենք ուղեւորվեցինք դեպի Highway՝ լցակայանի կողքին գտնվող փոքրիկ «Circle K» խանութ։ Սննդի մեծ բազմազանություն այնտեղ, իհարկե, չկար, դրա համար էլ այն ճամփեզրյա խանութ է։ Մենք որոշեցինք վերցնել ձու, բեկոն, կաթ եւ հաց։

Համեղ եւ կուշտ ընթրելուց հետո մենք գնում ենք քնելու, քանի որ վաղվա վաղ առավոտից մենք գնում ենք աշխատանք փնտրելու։ Ամենաերկար օրը կամաց-կամաց անցնում է պատմության գիրկը, եւ մենք արդեն դրանով չենք զբաղվում...