Ամիսը ավարտվում է, նորը սկսվում է, եւ ամեն անգամ նույն բանը՝ բնակարանի որոնումներ, տեղափոխություններ, հաշիվներ։ Եվ ամեն ինչ նրանից է, որ մեկ ամիս անց հասկանում ես՝ այսպես ապրել չի կարելի։ Խեղդող նկուղից հետո կապիտանը իր ապաստանը գտավ Սթեյթեն Այլենդում՝ աղմուկից հեռու եւ կողմնակի աշխատանքի վայրին ավելի մոտ։ Ինչպես ցանկացած բնակավայրում, այստեղ էլ կան իր դրական եւ բացասական կողմերը։ Ամենասառը քարը ես զգացի, երբ ուշ գիշերով վերադառնում էի Բրայթոնից տուն։ Երթուղին սկսվեց 1:30-ին Բրայթոնի կայարանից, այնուհետեւ փոխադրում Քոնի Այլենդ կայարանում դեպի Բենսոնհյորսթ գնացող N գնացք, այնտեղից R գնացք դեպի Բեյ Ռիջ եւ արդեն այնտեղից ավտոբուսով տուն։ Լիովին վստահ լինելով, որ ավտոբուսները աշխատում են շուրջօրյա, 2:30-ին ես արդեն կանգնած էի Բեյ Ռիջի կանգառում։ Իսկապես, ավտոբուսները աշխատում են շուրջօրյա... բոլորը... բացի նրանից, որն ինձ պետք էր։ Եվ այսպես, Բեյ Ռիջ, գիշերվա ժամը երկուս ու կես, մեջքիս մթերքներով լի պայուսակ (քանի որ ըստ լեգենդի՝ ինձ պետք է վերցներ հարեւանս մեքենայով), բայց ամենասարսափելին այն է, որ ինչպես միշտ ՀԱՆԿԱՐԾ O_o ցուրտը խփեց, իսկ ես հագնված էի, մեղմ ասած, ամառային։ Դափով պարերը չօգնեցին ոչ տաքանալ, ոչ էլ ավտոբուս կանչել։ Իմ էմոցիաների բավականին մեծ կտորը դուրս թողնելով՝ ասեմ, որ այնուամենայնիվ 5:40-ին ավտոբուսը եկավ, եւ ժամը 7-ին ես կարծես թե տանն էի, իսկ 10-ին պետք է արդեն աշխատանքի լինեի։ Շատ տխուր պատմություն։ Իմ բախտից՝ հաճելի կողմերն ավելի շատ են (թեեւ այդ պահին կյանքի ձգտումը բավականին կասկածելի էր)։ Մասնավոր տուն, երկրորդ հարկ, առանձին սենյակ, վերանորոգումից հետո, կան նստելու/պառկելու/կախվելու կահույք։ Ընդհանրապես, տունն ինքնին հիանալի է։ Տանտիրուհին ռուսերենի ուսուցչուհի է։ Տանը գրեթե չի լինում՝ կամ ամառանոցում է, կամ աշխատանքի։ Նկուղում ապրում է նրա որդին՝ հարսնացուի հետ։
Այս ընկերը առանձին պարբերության է արժանի։ Երբ ես առաջին անգամ եկա սենյակը նայելու, առաջին բանը, որի վրա ընկավ հայացքս, անկյունում կանգնած բաս կիթառն էր։ Հենց այդ պահից էլ հասկացա, որ այստեղ էլ կմնամ։ Տանտիրուհին ինձ պատմեց որդու մասին, որ նա երաժիշտ է եւ այլն։ Հաճելի հարեւանները միշտ լավ են։ Տեղափոխվելիս ես նրա հետ ավելի մոտիկից ծանոթացա։ Իհարկե, առաջին բանը, որ ինձ հետաքրքրում էր իմանալ՝ երբ է նվագել, որտեղ, ինչ եւ ում հետ։ Հիմա կապիտանը կարող է ՇԱՏ ԿԱՐԵՎՈՐ ԴԵՄՔԻ ԱՐՏԱՀԱՅՏՈՒԹՅԱՄԲ ասել, որ ապրում է մի տղայի հարեւանությամբ, ով շրջել է, խմել եւ նվագել է նույն բեմում այնպիսի տղաների հետ, ինչպիսիք են CANNIBAL CORPSE, BEHEMOTH, CHILDREN OF BODOM, DIMMU BORGIR, CHIMAIRA-ի հետ միասին ROADRUNNER RECORD-ում ձայնագրել է մեկ երգ (բաս), ...հետո իմ լսողությունը բթացավ, բայց դա դեռ ամենը չէ։ Ընդ որում, նա դրա մասին պատմում էր այնպիսի անվրդով դեմքի արտահայտությամբ, կարծես բոլորը միայն դրանով են զբաղվում xD։ Միգուցե այդպես էլ կա, ով գիտի, պարզապես նրա ձայնի մեջ ես ոչ մի գրամ պաթոս չլսեցի։ 9 տարվա մետալից հետո նա թողեց այդ գործը եւ սկսեց գրել տրանս, ընդ որում՝ հիանալի, ոչ թե մեր ունեցած տգետ տեխնոն։
Եվ հիմա աշխատանքի հասնելու համար պետք է ոչ թե 2 ժամ, այլ 25 րոպե։ Ի դեպ, այսօր ես ինձ զգացի «Ֆուտուրամա»-ի Բենդերի պես, քանի որ այսօր ես ամբողջ օրը... ծալում էի O_o։ Ես նույնիսկ կասեի, որ այսօր ես կատարում էի կոնվեյերի դեր, որը ծալում եւ ամրացնում է գրքերը։ Նրանց համար, ովքեր զրահագնացքում են՝ կան տպագրված գրքեր մոտավորապես A4 ձեւաչափի (այստեղ միեւնույն է այլ չափումներ են), տպաքանակը 1000 օրինակ, Բենդերի խնդիրն է՝ A4 ձեւաչափը վերածել A5-ի (կրկին մոտավորապես)՝ հավասարապես կիսով չափ ծալելու միջոցով, եւ այնուհետեւ նյութը ամրացնել սուպեր-կեռակարիչով։ Ընդ որում, դրանից մեկ օր առաջ այդ A4 թերթերը A3 թերթեր էին, բայց դրանք կապիտանի կողմից անխնա կտրվել էին դժոխային կտրող հաստոցի վրա։ Աշխատանքը թեեւ ձանձրալի է, բայց ոչ բարդ։ Թեեւ ոսկե սարեր չեն վճարում, բայց համեղ կերակրում են եւ երբեմն նույնիսկ գարեջրով հյուրասիրում։
Աշխատանքային մյուս ճակատում անհանգիստ է։ Ամերիկյան բյուրոկրատիան թույլ չի տալիս ինձ աշխատանքի անցնել նավի վրա։ Security license ստանալու համար ինձ անհրաժեշտ է անել տեղական ID (Non-driver license)։ Առավոտյան մեկ ժամ հերթում կանգնելուց հետո (դա, ի դեպ, ես դեռ լավ էի կանգնել սկզբում), սպան ինձ ասաց, որ անհրաժեշտ է եւս մեկ փաստաթուղթ, որը հաստատում է ինքնությունը՝ անձնագրից, SSN-ից, DS-2019-ից բացի՝ դա բանկային քարտն է։ Մնացած փաստաթղթերը, ինչքան էլ փորձես, չեն անցնում։ Այդ պահին ես ունեի ժամանակավոր քարտ, որտեղ չկար իմ սեփականության որեւէ նշան (այն խելոքներին, ովքեր կարծում են, որ պետք էր ցույց տալ ռուսական բանկային քարտ կամ ISIC՝ խնդրում եմ... գլխով տվեք սյանը)։ Հուսով եմ, որ արդեն վաղը այն կլինի իմ դռան տակ, եւ երկուշաբթի օրը ես նորից կգնամ հերթում կանգնելու։ Մինչ այս բյուրոկրատական գործընթացը գործարկված է, կամաց-կամաց կփնտրենք այլ թափուր աշխատատեղեր։ Դրականն այն է, որ J-1-ների մեծ մասը բնակվում է Բրուքլինում, ուստի այստեղ մի փոքր ավելի հեշտ է շնչելը։
