Այն բանից հետո, երբ մենք ապաստան գտանք, կյանքը շատ ավելի հեշտ եւ հանգիստ դարձավ։ Մի փոքր ավելի մանրամասն պատմեմ այն մասին, թե որտեղ են մեզ տեղավորել մեր գործատուները... Մի խոսքով, մեր բախտը շատ բերեց, եւ մենք միանգամից մի քանի ղեկավար ունեինք) Նախ՝ Քրիստին եւ նրա ամուսինը՝ Ջեյսոնը... նրանց հյուրանոցը «Moose Creek»-ն էր, որը գտնվում էր քաղաքի կենտրոնում։ Նրանք նաեւ քաղաքից դուրս ունեն «Grizzly» հյուրանոցը (դե, ոչ թե հենց իրենցը, այլ Քրիստիի ծնողների՝ Այրայի եւ Վիկիի)։ Հենց այս հյուրանոց էլ մեզ բերեցին... Մեզ հյուրանոցի տարածքում մի փոքրիկ, մութ սենյակ հատկացրին... ի դեպ, այնտեղի հյուրանոցները նման չեն մնացածներին... սենյակները գտնվում են անմիջապես փողոցում, ինչպես փոքրիկ տնակներ, այլ ոչ թե շենքի ներսում։ Այնտեղ ապրել, իհարկե, հնարավոր էր, բայց, անկեղծ ասած, դժվար էր, քանի որ մենք ոչ խոհանոց ունեինք, ոչ էլ սառնարան, եւ այդ զնդանում անցկացրած 2 շաբաթվա ընթացքում ստիպված էինք սնվել ամեն տեսակ անպետքություններով, որոնք արագ չէին փչանում։ Լավ, չեմ պատմի, թե որքան վատ էր այնտեղ... ավելի լավ է սկսեմ պատմել անմիջապես մեր աշխատանքի մասին... Մեր առաջին աշխատանքային օրը հուլիսի 5-ն էր։ Մենք արթնացանք մոտավորապես ժամը 7-ին, քանի որ աշխատանքի պետք է լինեինք ժամը 9-ին, իսկ այնտեղ հասնելու համար պետք էր քայլել ուղիղ մեկ ժամ։ Այն հյուրանոցից, որտեղ մենք ապրում էինք, մինչեւ այն հյուրանոցը, որտեղ աշխատում էինք, հեռավորությունը 3 մղոնից մի փոքր ավելի էր... գուցե այնքան էլ շատ չի հնչում, բայց հավատացեք ինձ՝ մի մարդու, որը սովոր է ավտոբուսներով երթեւեկելուն եւ հնարավորինս քիչ քայլելուն, դա սարսափելի շատ է!) Դե ինչ, եկանք աշխատանքի, Քրիստին մեզ տվեց պայմանագրերը, եւ այդ ժամանակ մենք արդեն հաստատ համոզված էինք, որ գործազուրկ չենք։ Եվ հենց այդ պահին մոտենում է Այրան (Քրիստիի հայրը) եւ ասում, որ մեզանից մեկը աշխատելու է «Grizzly»-ում, իսկ մյուսը՝ «Moose Creek»-ում։ Մենք վշտացած էինք, քանի որ ուզում էինք միասին աշխատել, բայց անելու ոչինչ չկար... Ասելին հետ տարան «Grizzly», իսկ ես մնացի նույն հյուրանոցում։ Առաջին աշխատանքային օրը... օ՜, դա դժվար թե կարելի է մոռանալ) Քրիստին ինձ ցույց տվեց, թե ինչպես մաքրել սենյակը, ինչպես ամեն ինչ փռել, որտեղից ինչ վերցնել, եւ այդ ամբողջ տեղեկատվությունից գլուխս պտտվում էր, քանի որ ես անընդհատ մոլորվում էի, մոռանում էի, թե որտեղ քանի սրբիչ է պետք, հենց ինչպես պետք է անկողինը հավաքել եւ այլն... Դե, որպես սկսնակի՝ ինձ տվեցին 6 սենյակ... ես դրանք մաքրում էի առավոտյան ժամը 9-ից մինչեւ կեսօրվա ժամը 3-ը)) Սկզբունքորեն, տնային տնտեսուհու աշխատանքը ընդհանրապես ծանր չէ, բայց սարսափելի ձանձրալի է... Այն բանից հետո, երբ ես մաքրեցի բոլոր սենյակները, Քրիստին ինձ շնորհակալություն հայտնեց, որին ես նույնիսկ չգիտեի, թե ինչ պատասխանեմ, քանի որ սովոր չէի, որ աշխատանքի համար նաեւ շնորհակալություն են հայտնում) Նա առաջարկեց ինձ հասցնել «Grizzly», բայց քանի որ ես սարսափելի հպարտ եմ եւ չեմ սիրում մարդկանց ծանրաբեռնել, պատասխանեցի, որ ինքս կգնամ... նա կրկին շոկի մեջ էր. «Դրսում շոգ է եւ պետք է քայլել ուղիղ 3 մղոն... վստա՞հ ես»։ Ես պատասխանեցի, որ չեմ ուզում նրան կտրել աշխատանքից եւ ինչ-որ կերպ ինքս կհասնեմ... ի՜նչ հուսահատ հիմար եմ։ Հազիվ հասնելով իմ հյուրանոց՝ ես ընկա անկողնում, եւ մենք սկսեցինք Ասեկայի հետ կիսվել առաջին աշխատանքային օրվա մեր տպավորություններով։ Ի դեպ, իմ մեծագույն երջանկությանը, գրեթե այն 2 շաբաթվա ընթացքում, երբ մենք ապրում էինք «Grizzly» հյուրանոցում, մենք այնտեղ աշխատում էինք Ասեկայի հետ միասին... եւ միայն 4 անգամ ստիպված եղա քարշ գալ դեպի «Moose Creek»։ «Grizzly»-ում մաքրություն անելը շատ ավելի լավ էր, քան «Moose Creek»-ում, քանի որ հյուրանոցն այնքան էլ լավը չէր, եւ այնտեղ լարվածությունն ավելի քիչ էր։ Իսկ Վիկին (Քրիստիի մայրը) մեզ հետ այնքան լավ էր վարվում, որ ես սիրեցի այս հրաշալի կնոջը որպես մայր... եւ նույնիսկ հիմա, հիշելով նրա մասին, հազիվ եմ զսպում արցունքներս... պարզապես չգիտեմ, թե ինչպես կարելի է բառերով փոխանցել, թե որքան բարի եւ ընկերասեր մարդիկ են այնտեղ...