Ես սկսել եմ գրել տասներեք տարեկանում։ Ո՞վ էի ես։ Մի տղա, որը դիտմամբ գրքեր չէր կարդում, որովհետեւ ծնողները ստիպում էին։ Անհույս ռոմանտիկ (ինչպիսին էլ մնացել եմ)՝ իր ողջ միամտությամբ եւ անմիջականությամբ։ Յոթերորդ դասարանի մի աշակերտ, որը մշտապես ճնշված էր, անընդհատ ենթարկվում էր դպրոցական «ոչ-ընկերների» նվաստացումներին, եւ որի համար պաշտպան կանգնող էլ չկար։ Եվ անընդհատ մտածում էի մահվան մասին։ Եվ այն մասին, թե արդյոք չսպանե՞մ ինձ նեղացնողներին։ Կամ ինքս ինձ։ Վերջապես, հորեղբորս տղայի՝ Պավելի հավատարիմ ընկերն ու հետեւորդը, որի հետ միանգամից ամեն ինչ ընդհանուր դարձավ՝ հետաքրքրություններ, հոբբիներ, ընկերներ։

Մոտավորապես այն ժամանակ, երբ մենք սկսեցինք ընկերանալ, Պավելի հայրը մահացավ։ Նա հարբած վիճակում մտել էր փոսը եւ գլխիվայր ընկել, ինչից հետո, մեկ ժամ անց, մահացել էր։ Նա քառասուն տարեկան էր։ Շատ էի ցավում նրա համար։ Եղբորս հետ մենք այն ժամանակ մտածում էինք, որ ալկոհոլը մեր կյանքը չի փչացնի։ Հետագայում Պավելն ինձ ասաց, որ ես այն ժամանակ գործնականում փոխարինել եմ նրա հորը եւ դարձել լավագույն ընկեր, եւ գրեթե հարազատ եղբայր։

Նա սիրում էր կարդալ, եւ ես էլ սիրեցի։ Նա ինքը սկսեց գրքեր գրել։ Եվ ես սկսեցի։ Մենք երկուսս էլ մինչ օրս գրում ենք։ Մենք նույն տղաներն ենք։

Իմ առաջին ստեղծագործությունը «Տիրաններ»-ն էր՝ ֆուտուրիստական պատմվածք տիեզերական պատերազմների մասին։ Իսկ ըստ էության՝ հիմարություն։ Դե, ինչո՞ւ զարմանալ, եթե կարդալը, սկզբունքորեն, ես սկսել եմ «Հոլիվուդյան բեսթսելերներ» շարքի գրքերից, որով այնքան տարված էր եղբայրս։ Դրանք գրքեր էին, որոնք գրված էին (կամ որոնց հիման վրա նկարահանվել էին) բոլոր այն ամերիկյան ֆիլմերը, որոնք այն ժամանակ այնքան հայտնի էին մեզ մոտ եւ աշխարհում։

Բայց ես այնքան շնորհակալ եմ այդ գրքերին։ Դրանք ոչ միայն ոգեշնչեցին ինձ սեփական ստեղծագործության համար, այլեւ դրանցից ինձ մոտ կարդալու ձգտում առաջացավ, որը հետագայում, ժամանակի ընթացքում, ինձ տարավ դեպի ավելի լուրջ գրականություն։

Պավելը, կարդալով իմ առաջին «ստեղծագործությունը», ծիծաղից մեռնում էր որոշ սխալների վրա, երբեմն՝ շատ հիմար։ Կամ պարզապես ծաղրում էր ինձ։ Ինձ համար այդ ամենը լուրջ էր, եւ ես երբեմն բարկանում եւ նեղանում էի նրանից։ Բայց երբեմն ծիծաղում էի նրա հետ միասին։

Նույն տասներեք տարեկանում մենք ունեինք ընկերախումբ՝ մենք երկուսս եւ Պավելի դասընկերները՝ Վովչիկը, Նատաշկան եւ Մաշկան։ Իհարկե, բոլորիս մոտ այն ժամանակ պատահեց «գրեթե առաջին սերը»։ Եվ մենք բոլորս միմյանց դուր էինք գալիս։ Ինձ՝ Նատաշան, Նատաշային՝ Վովչիկը եւ Պավելը, Պավելին՝ Մաշան, Մաշային՝ ես եւ Վովչիկը, Վովչիկին՝ Նատաշան։ Այդպես մենք գրեթե երկու տարի միասին էինք։ Միշտ հուզիչ հանդիպումներ, սիրային նամակներ, հորոսկոպների ընթերցում։ Աստղերը միասին դիտելը, գիշերային զբոսանքները։ Ժամեր, օրեր, շաբաթներ՝ միշտ միասին։

ՈՒՇԱԴԻՐ ԵՎ ԶԳՈՆ ԵՂԵՔ ՃԱՆԱՊԱՐՀՆԵՐԻՆ։ Ֆակուլտետից իմ լավ ծանոթ Կոլյան սիրում է ասել այսպիսի արտահայտություն. «Երբ ձեզ շատ վատ է, պարզապես պատկերացրեք, որ ինչ-որ մեկին հիմա ավելի վատ է, եւ ձեզ ավելի հեշտ կլինի»։ Բարի Կոլյա, չէ՞։ Բայց, ըստ էության, հենց այդպիսի իրավիճակ է իմ աչքի առաջ Քեյփթաունի ճանապարհներին։

Այստեղ մեզանից վատ են վարում։ Իսկ մեզ թվում է, որ ավելի վատ տեղ չկա։ Կա՛։ Ուռա՜ (կատակ... «ուռա»-ի մասին)։

Այսպես։ Եթե հայտնվեք Հարավային Աֆրիկայում՝ նայեք շուրջբոլորը։ Հիշեք, որ այստեղ ոչ միայն ձախակողմյան երթեւեկություն է, ինչպես Անգլիայում, այլեւ վարորդները կարծում են, որ իրենք միշտ ճիշտ են եւ իրենց պահում են ԲՈՒՌՆ կերպով այնպես, որ կարծես հետիոտները պետք է ամենուր եւ միշտ իրենց ճանապարհ տան։ Հակառակ դեպքում ռիսկի եք դիմում ճզմվելու։ Ինձ իրականում մեկ անգամ գրեթե ասֆալտին հավասարեցրին, իսկ մի քանի անգամ էլ ետեւից ազդանշան էին տալիս եւ հայհոյում, որ ես, տեսեք թե, չեմ ցանկացել սպասել, մինչեւ «նրանց մեծությունը» անցնեն։ Ճանապարհային երթեւեկության բոլոր կանոններով նրանք սխալ են, բայց ոչ մեկին ճանապարհ չեն տա։ Անմշակություն, անիծյալ։ Այսպես։ Նկատի ունեցեք եւ երբեք մի մոռացեք, երբ հայտնվեք Հարավային Աֆրիկայում։