Հենց հասանք մեր բնակության վայր, հանդիպեցինք բուլղարացիների, որոնք արդեն մեկ ամիս էր՝ ապրում էին այնտեղ եւ երկուական աշխատանք ունեին։ Մեր ծանոթության ժամանակ նրանք ասացին, որ եթե մենք եկել ենք գումար վաստակելու նպատակով, ապա պետք է գնանք ուրիշ տեղ՝ ավելի մեծ քաղաք, որտեղ ավելի շատ հնարավորություններ եւ աշխատանքի տարբերակներ կան։ Նրանք նաեւ ասացին, որ այստեղ երկրորդ աշխատանք գտնելն անհնար է, ինչը նշանակում է՝ մենք ստիպված կլինենք կամ համակերպվել այն մտքի հետ, որ ունենք միայն մեկ աշխատանք, կամ, ինչպես արդեն գրել եմ, հեռանալ այստեղից՝ ավելի լավ տեղ փնտրելու համար։

Այս խոսքերը մեր ժամանման առաջին իսկ օրը մեզ մի փոքր շոկի ենթարկեցին, մեր գլխում սկսեցին մտքեր առաջանալ հեռանալու մասին, բայց միակ բանը, որ մեզ կանգնեցնում էր, Social Security-ի բացակայությունն էր։ Քանի որ Social-ը պատրաստվում էր 3 շաբաթ, մենք ստիպված եղանք մնալ այստեղ եւ սկսել աշխատանք փնտրել բոլոր հնարավոր միջոցներով՝ սկսած գործատուից հարցնելուց մինչեւ Google Maps-ով մոտակա բոլոր հաստատությունները գտնելը եւ նրանց էլեկտրոնային փոստի հասցեներին նամակներ ուղարկելը։ Հետո ես նամակներ ուղարկեցի բոլոր հաստատություններին եւ սկսեցի սպասել։ Մեկ շաբաթ անց ստացա 3 պատասխան, որոնց արդյունքում բոլորն էլ մեզ հրավիրեցին աշխատանքի։ Մոտ երկու շաբաթ անց մեր ռեստորան եկավ մի կին՝ իմ ներկայիս երկրորդ գործատուն, եւ հրավիրեց մեզ աշխատանքի։

Նա տիրապետում է փոքրիկ ռեստորանի եւ հուշանվերների խանութի։ Ռեստորանը շատ հին է, ընտանեկան սեփականություն է եւ հիմնադրվել է 1936 թվականին։ Այստեղ պատրաստում են աներեւակայելի համեղ ձվածեղներ, նախաճաշի տարբեր ուտեստներ, որոնք պարզապես մատները կլիզես :))

Ի՞նչ ենք մենք անում այնտեղ։ Մենք բանվորներ ենք՝ գրիլի վրա աշխատելուց մինչեւ աղցաններ կտրատելը, աման լվանալը, ապրանքներ տեղափոխելը եւ այլն։ Այսպես ասած՝ ամեն ինչի վարպետներ :))

Գործատուին մենք դուր եկանք, եւ նա չի դադարում ուրախանալ, որ մենք դիմացկուն ենք, հեշտ սովորող եւ այլն։

Այսպիսի գործեր :))