Վերջապես բաժանվեցի Ռիչարդից եւ սկսեցի ապրել իմ սեփական կյանքով) Գնում եմ խանութ, մթերք եմ գնում եւ նույնիսկ փորձում եմ ճիշտ սնվել։ Ի դեպ, շատ անգամ եմ լսել ռուս ուսանողներից այն կարծիքը, որ երբ առաջին անգամ մտնում ես խանութ Ամերիկայում, սկզբում չգիտես՝ ինչ գնել։ Չգիտեմ, չգիտեմ, ես մտա եւ գնեցի այն ամենը, ինչ կգնեի Ռուսաստանում՝ մակարոնեղեն, նրբերշիկ, կարտոֆիլ եւ այլն) Ի՞նչն այստեղ կարող է անհասկանալի լինել, թե ինչ գնել։ Սա հաշվի առնելով, որ ես ապրում եմ ծնողներիս հետ Մոսկվայում եւ սննդի հարցը ինձ ընդհանրապես չի վերաբերում։ Տարօրինակ է, տարօրինակ, ես այդպես էլ չհասկացա, թե ինչն է դժվարություններ առաջացնում մեր ուսանողների մոտ)

Եվ նաեւ հաճախ եմ լսել, որ այստեղի սնունդը նույնը չէ, ինչ Ռուսաստանում։ Այնքան, որ շատերը չեն կարողանում ուտել այստեղ ժամանելուն պես։ Չգիտեմ, չգիտեմ, ես դեռ չեմ հանդիպել նման բանի) Դե, նախ, ես ուտելիքի հարցում ընդհանրապես քմահաճ չեմ, եւ երկրորդ՝ դեռ այնքան էլ շատ ժամանակ չի անցել վերջնական եզրակացություններ անելու համար.. Բայց առայժմ կարող եմ տարօրինակություն նշել կաթի վերաբերյալ՝ այն այստեղ ավելի սինթետիկ է, քան տանը։ Ես ընդհանրապես ատում եմ բնական կաթը եւ խմում եմ միայն ռուսական չափանիշներով «քիմիական» կաթ։ Բայց այստեղի կաթից հետո ես կարող եմ հանգիստ ռուսական քիմիական կաթը անվանել ամենաբնական կաթը)))

Տարօրինակ եմ զգում ինձ փողոցում, քանի որ ես հետիոտն եմ։ Այստեղ, կարծում եմ, հեծանվորդներն ավելի շատ են, քան հետիոտները։ Հազվադեպ-հազվադեպ կհանդիպես մարդկանց փողոցներում։ Բոլորը մեքենաներով են։ Եվ ես նույնպես սուր զգում եմ սեփական տրանսպորտի անհրաժեշտությունը, պետք է վերջապես տիրապետել հեծանիվին։

Ի դեպ, Ռիչարդը մեկնելուց առաջ ինձ ասաց, որ ես այնքան նման եմ ռուսի, ուղղակի ինձնից երեւում է, որ տեղացի չեմ) Անկեղծ ասած, չէի սպասում նման բան լսել) Ես կարծես թե այստեղ ռուսական ժողովրդական տարազներով չեմ քայլում) Նա ինձ ասում է, որ ես հագնվում եմ ռուսի պես, եւ որ սանրվածքս էլ ռուսի պես է) Նա կարծես թե հենց այդպես էլ միշտ պատկերացրել է ռուսներին)) Ահա-հա-հա, զվարճալի է) Նույնիսկ չգիտեմ՝ ուրախանա՞լ դրանից, թե՞ տխրել)

Վերջերս գնացի 2-րդ աշխատանք փնտրելու։ Պտտվեցի, նայեցի տարբեր սրճարաններ, լրացրեցի դիմումներ։ Բայց ամենուր ինչ-որ թույլ է։ Այստեղ տեղը առողջարանային չէ, եւ ամռան համար աշխատողներ ընդհանրապես պետք չեն։ Որոշ գործատուներ միանգամից ասում են «ցտեսություն», եթե իմանում են, որ եկել եմ ամռան համար աշխատանքի ընդունվելու։ Էխխ, տխուր է, տխուր, ես պետք է երկրորդ աշխատանք գտնեմ... Շատ ցանկալի է, քանի որ առաջին աշխատանքի 30 ժամը ինձ քիչ է, կբավականացնի բնակարանի վարձին եւ ապրուստին, բայց ոչ ճամփորդությանը։ Ես ճիշտն ասած ցանկությունս կորցրել եմ որեւէ խոշոր ճամփորդության մեկնելու, ինչ-որ ցանկություն չկա, բայց փոքրիկի համար էլ հազիվ թե հավաքեմ այսքան ժամերով։

Այդպես էլ ապրում եմ) Կամաց-կամաց հարմարվում եմ, ամերիկանանում եմ)