Տասներորդ օրը

Օ՜, գեյ-շքերթ, օ՜, գեյ-շքերթ... Ահա մեկի ընկերը, ահա մեկի եղբայրը... Մտքիս եկավ Comedy Club-ի այն գռեհիկ երգը։ Այսօր ամբողջ օրը աշխատում եմ, ուստի, ի հիասթափություն Helber-ի, չկարողացա գնալ եւ նայել։ Նրանք դա անվանում են Pride festival, այսինքն՝ Հպարտության փառատոն, կարծես թե հպարտանում են, որ իրենք այդպիսին են։ David-ը եկավ ծանր վիճակում, ինչ-որ երեկույթից հետո, իջավ իր մոտ՝ համակարգչի մոտ, որի վրա մեծատառերով գրված էր No porno, փակվեց եւ նստեց մինչեւ երեկո։ Մարդ քիչ էր։ Եվ ոչ թե այն պատճառով, որ բոլորը գնացել էին շքերթի, պարզապես սկսվեց ուժեղ անձրեւ, ուստի նախատեսված գեյ-երթը չեղարկվեց (ինչպես հետո մի գեյ ասաց Vova-ին, ամեն տարի այս օրը անձրեւ է գալիս)։ Այդ պատճառով հիմնականում «զվարճանում էին»՝ գռեհիկ լուսանկարներ էին անում (օրինակ՝ Kinshasa-ն կանգնում էր չորեքթաթ, իսկ հետեւից մոտենում էին 2 տղամարդ, նա կքանստում էր, մատուցողների փողկապների ծայրերը դնում էր բերանը, նրանք նման էին Helber-ի սիրելի բառին), իրար էին նեղացնում (իհարկե, Helber-ը իր հակումներով եւ «խփիր ինձ» արտահայտությամբ) եւ, իհարկե, խմում էին։ Ինձ խաբեցին՝ ասելով, որ դա բրազիլական սուրճ է, բայց պարզվեց, որ շոկոլադե Martini է, հետո «մոխիտո» պատրաստեցին, լեզվով փորձեցի, արդեն թթվայնությունը գրեթե չի զգացվում, բայց հետո հետհամը մնում է։ Մի խոսքով, քիչ հաճախորդներ + «ծանր» մենեջեր = անկարգություն։ Կային նաեւ ռուս հաճախորդներ, լավ թեյավճար թողեցին (հիշեցի «Բրատ-2»-ը, «ռուսները պատերազմում իրենց չեն լքում»), ճիշտ է, սկզբում ուզում էին 1$ տալ, բայց հետո ծիծաղեցին եւ գրեցին 25։ Այնպես որ, օրը թույլ էր, բայց հետաքրքիր։