Ներածություն։ Պատմությունը կներկայացվի 2 հոգու անունից։ Ծանոթացեք՝ Էմիլ եւ Վլադիմիր։ Մեր երազանքը՝ մեկնել Ամերիկա, վերջապես իրականացավ։ Մինչ այդ չէր հաջողվել COVID-ի պատճառով։ Այս տարին եւս վտանգված էր, քանի որ Մոսկվայում դեսպանատունը փակվել էր քաղաքական պատճառներով։

Գլուխ 1. Սկիզբը

Հունիսյան արեւոտ օրերից մեկում մեզ տեղեկացրին, որ Մեքսիկայում վիզա ստանալու հնարավորություն կա։ Առանց վայրկյան անգամ մտածելու՝ մեզանից յուրաքանչյուրը համաձայնեց։ Եվ ահա, հուլիսի 3-ին մեր մոտ 30 հոգանոց խումբը հանդիպեց Մոսկվայի Վնուկովո օդանավակայանում։ Ես (Էմիլը) Մոսկվա էի թռչում միայնակ։ Արդեն օդանավակայանում սկսեցինք ծանոթանալ եւ շփվել։ Հաջողությամբ ժամանեցինք Մեքսիկա՝ Կանկուն առողջարանային քաղաք։ Մեզ համար տրանսֆեր կազմակերպեցին դեպի հյուրանոց, որը Կարիբյան ծովից 5 րոպե քայլելու հեռավորության վրա էր։ Մեզ մոտ ստացվեց նաեւ մինի-արձակուրդ։ Կանկունում մի քանի օր զվարճանալուց հետո թռանք Մեխիկո։ Շատ գեղեցիկ եւ մեծ քաղաք է։ Տեղավորվեցինք ԱՄՆ դեսպանատնից 10 րոպե հեռավորության վրա։ Մենք զբոսնում էինք քաղաքում, ուսումնասիրում տեսարժան վայրերը, մի փոքր սովորեցինք իսպաներեն։ Զուգահեռ պատրաստվում էինք հարցազրույցին։ Հուլիսի 7-ին մարդկանց առաջին խումբը գնում է վիզա ստանալու, ես (Էմիլը) նրանց մեջ էի։ Կանգնած եմ դեսպանի հերթում, առավելագույնս կենտրոնացած, սառը գլխով։ Մոտենում եմ պատուհանին, ժպտալով ողջունում եմ, երկխոսությունը սկսվեց։ Նա ինձ 3 հարց տվեց, ես մանրամասն պատասխանեցի բոլորին։ Ես լսեցի փափագելի արտահայտությունը՝ "Your visa is approved. Have a nice summer!": Այդ պահին ես երջանիկ էի, գիտակցեցի, որ տարիների սպասումն ու Մեքսիկայի հետ կապված ռիսկերը իզուր չէին, առաջ դեպի երազանք։ Մեր 30 հոգանոց խմբից բոլորը առանց բացառության ստացան վիզաներ։ Երեկոյան գնացինք նշելու մեր հաջողությունը։

Գլուխ 2. Ամերիկա

Այնպես ստացվեց, որ Ամերիկա ես (Էմիլը) թռա միայնակ, ձեռնտու տոմս գտա։ Վլադիմիրը եւ եւս 2 աղջիկներ ժամանեցին նույն օրը, միայն թե երեկոյան։ Իմ չվերթը Մեխիկո-Կանկուն-Դենվեր էր։ Վայրէջք կատարեցի Դենվերի օդանավակայանում, շուրջբոլորը ամերիկացիներ են, բոլորը անգլերեն են խոսում։ Ես միայնակ էի ժամանել Ամերիկան նվաճելու (հա-հա)։ Տեղացիներից իմացա, թե ինչպես է ավելի լավ հասնել քաղաք, նստեցի գնացք եւ գնացի։ Իջա Union Station-ում՝ դաունթաունի մոտ։ Ես թռչում էի մեկ պորտֆելով՝ առանց ճամպրուկների, ուստի թեթեւ էի։ Եվ ահա ես զբոսնում եմ քաղաքի կենտրոնում, նայում եմ շուրջս եւ պարզապես ժպտում։ Բայց ես զբոսնում էի ոչ թե պարզապես, այլ փնտրում էի գիշերելու տարբերակներ, քանի որ մեր գործատու Elitch Gardens-ը մեզ կացարան չէր տրամադրում։ Շատ անհաջող ստացվեց ամսաթվի հետ, քանի որ այդ օրերին հենց բեյսբոլի բոլոր աստղերի հանդիպումն էր ընթանում, եւ բոլոր մոթելներն ու հոսթելները զբաղված էին։ Ես անցա ամբողջ կենտրոնը, զանգահարեցի բոլոր հնարավոր տարբերակները, բայց ոչինչ չկարողացա գտնել։ Եկավ երեկոն, ժամանեցին Վլադիմիրը եւ աղջիկները (այս պահից պատմությունը կընթանա 2 հոգուց)։ Միասին մտածում ենք, թե ինչ անենք։ Մենք լրջորեն դիտարկում էինք եկեղեցում գիշերելու տարբերակը homeless people-ի հետ, բայց աղջիկները չցանկացան։ Գնացինք այգի, մտածում էինք՝ գուցե մեզ ինչ-որ բան առաջարկեն, բայց դրանք փակ էին, նույնիսկ պահակներ չկային։ Արդյունքում մենք մոթել գտանք, բայց բոլոր տեղերը զբաղված էին։ Պայմանավորվեցինք, որ մեզ սենյակ կտան, հնարավոր է՝ այն ծառայողական էր, նրան cash տվեցինք։ Հաջորդ օրը գնացինք Elitch Gardens աշխատանքի տեղավորվելու։ Հարցրինք կացարանի մասին, բայց նրանց տարբերակներում ամեն ինչ sold out էր։ Մենք տխուր դուրս եկանք այգուց։ Մեզ հասավ իմ supervisor Ռիկարդոն։ Նա մոթել գտավ առաջին ժամանակի համար, վճարեց այն մեզ համար, պայմանավորվեցինք, որ կվերադարձնենք աշխատավարձից հետո։ Ուրախացած՝ տեղավորվեցինք մոթելում։ Մուտքի մոտ ծանոթացանք Կեսար անունով տեղացու հետ, զրուցեցինք նրա հետ եւ գնացինք զբոսնելու՝ արդեն առանց նրա։ Այդ օրը հենց պետք է ժամանեին Ռուսաստանից եւս չորս տղաներ։ Դիմավորեցինք նրանց կայարանում եւ գնացինք քնելու 8-ով՝ 4 հոգանոց սենյակում։ Նեղվածք՝ բայց ոչ նեղացած։ Հաջորդ օրը այդ տղաները տեղափոխվեցին, իսկ մենք գնացինք լողավազանի մոտ զվարճանալու, այնտեղ ծանոթացանք մեր լավ սեւամորթ ընկեր Ալոնսոյի հետ։ Հաջորդ օրերին այդ մոթելում ամեն օր շփվում էինք նրա հետ։ Աշխատանքը մեզ մոտ սկսվում էր հաջորդ շաբաթից, ուստի մենք հանգստանում էինք։ Սկսվեց մեր պաշտոնական աշխատանքը։ Ես (Էմիլը) Park Services-ում էի, ավելով քայլում էի այգում։ Աշխատանքը հեշտ է, լարվածություն չկա։ Աշխատում էի հիմնականում կոլումբիացիների (ուրախ տղաներ) եւ Ռուսաստանից եւս մեկ տղայի հետ։ Վովան Rides-ում էր, մարդկանց նստեցնում էր ատրակցիոնի վրա եւ ուղարկում երկինք։ Աշխատանքից հետո մենք զբոսնում եւ զվարճանում էինք։ Ռուս ծանոթի միջոցով գտանք երկրորդ աշխատանքի տարբերակ՝ moving։ Հակիրճ ասած՝ նույն բեռնակիրն է։ Այս աշխատանքի մթնոլորտը հետաքրքիր էր՝ էմիգրանտական միջավայր։ Ես աշխատում էի ուկրաինացու, թուրքի եւ աֆղանցու հետ։ Ստիպված էինք քրտնել, բայց շատ լավ էին վճարում։ Աշխատավայրի բոսը առաջարկեց մեզ ապրել իր մոտ շատ փոքր գումարով։ Մենք, առանց երկար մտածելու, համաձայնեցինք։ Եվ ահա մենք աստիճանաբար սկսեցինք վեր բարձրանալ։ Արդեն կա 2 աշխատանք, էժան կացարան։ Գումար խնայեցինք եւ գնեցինք Subaru SVX 94' ավտոմեքենա՝ 90-ականների կարմիր սպորտային կուպե։ 240+ ձիաուժ, իսկական հրթիռ։ Ինչպե՞ս գտանք այս մեքենան։ Ամերիկայում մեր երրորդ օրը մենք գնում էինք մի տուն նայելու, ճանապարհին հանդիպեցինք այս մեքենային փողոցում՝ for sale գրությամբ։ Այն մեզ սպասում էր այդ պահից 2 շաբաթ։ Գնեցինք մեքենան, սպասարկեցինք այն, ուրախությանը սահման չկար։ Աշխատանքից մի ղազախ աղջիկ մեզ տվեց եւս մեկ աշխատանքի տարբերակ, տեղավորվեցինք ռեստորանում որպես մատուցողներ։ Սկզբում մի փոքր դժվար էր, բայց մենք հարմարվեցինք, + մեզ անվճար կերակրում էին։ Գտանք չորրորդ աշխատանքը՝ Uber Eats։ Մեքենայով սնունդ էինք բաժանում։ Մի պահ մենք 4 աշխատանք ունեինք։ Հանգստյան օրերին մենք գնացինք Օկլահոմա նահանգ՝ Կանզասի միջով, հորեղբորս մոտ։ Այնտեղ մնացինք 1 օր, նա մեզ համար քաղաքային էքսկուրսիա կազմակերպեց, զրուցեցինք։ Վերադառնում ենք Կոլորադո արդեն այլ ճանապարհով՝ Տեխասի եւ Նյու Մեքսիկոյի միջով։ Ճանապարհին կանգ էինք առնում, հիանալի լուսանկարներ անում։ Կարծես ամեն ինչ իդեալական է դասավորվում, բայց...

Գլուխ 3. Նորից զրոյից։

Վերադարձից հաջորդ օրը Վովան գնաց աշխատելու առաքման ծառայությունում։ Վերջին պատվերն էր առաքում։ Խաչմերուկ։ Նա գնում է, եւ ձախից վարորդի դռանը մեծ արագությամբ հարվածում է մեկ այլ Subaru, ղեկին՝ հարբած մեքսիկացի։ Բարեբախտաբար Վովայի հետ ամեն ինչ լավ է, մեքսիկացին փորձեց փախչել, բայց ոստիկանությունը նրան ձերբակալեց։ Մեքենան տարան տարհանող մեքենայով դեպի տուն։ Մեքսիկացու ընկերները հետեւեցին, թե որտեղ ենք ապրում, եւ չեմ նկարագրի մանրամասները, փորձում էին մեզ սպանել։ Հաջորդ օրը մենք գնում ենք ռուսական ավտոսերվիս մեր ծանոթների մոտ, խորհուրդ են տալիս փաստաբան։ Սերվիսի հարեւանությամբ ծանոթանում ենք ամերիկացի մեխանիկ Հանսի հետ (մենք նրան անվանում էինք Փոլ Ուոքեր)։ Նա մեզ կանչեց իր մոտ Xbox խաղալու (նա մեզ ճանաչում է ընդամենը մի քանի ժամ, եւ անմիջապես կանչում է իր տուն)։ Նա մրցարշավների երկրպագու էր, բակում ուներ 3 մեքենա եւ մոտոցիկլետներ, իսկ ավտոտնակում եւս 2 Acura (դրանցից մեկը RSX, դրանով նա դուրս էր գալիս մրցուղի)։ Նա մեզ տարավ տուն, տեսնում ենք, թե ինչպես է Honda Civic-ը խառնաշփոթ ստեղծում հոսքի մեջ, եւ Հանսը նույնպես սկսեց նրանց հետ մրցել։ Հավասարվեցինք նրանց, մի քանի բառ փոխանակեցինք, եւ նրանք մեզ հրավիրեցին ավտոհանդիպման՝ ինչպես «Ֆորսաժ»-ում։ Հասանք կայանատեղի, շուրջբոլորը թյունինգ արված մեքենաներ էին։ Մեր Subaru-ն նրանց մեջ չէր կորչի։ Քայլում ենք, նայում մեքենաները, բոլորը զրուցում են եւ լավ ժամանակ անցկացնում։ Բայց հետո ոստիկանությունը բոլորին ցրեց։ Ես կարծում էի՝ նման բան միայն ֆիլմում կարող է լինել։ Մենք Հանսին պատմեցինք մեքենայի եւ մեքսիկացիների հետ կապված մեր իրավիճակի մասին, նա մեզ ապաստան տվեց։ Նա նաեւ ասաց, որ կօգնի ուղղել մեր մեքենայի հենասյունը։ Եվ նա մեզ սկուտեր տվեց։ Մենք դրանով էինք շրջում եւ աշխատում առաքման ծառայությունում։ Փնտրում էինք պահեստամասեր (ռադիատոր եւ նոր դուռ)։ 2 շաբաթ անց մենք գտանք դրանք եւ փոխեցինք դուռն ու ռադիատորը։ Մեքենան նորից շարքի մեջ էր, մենք անմիջապես ստացանք երկաթյա համարանիշներ (սովորաբար սկզբում տալիս են թղթայինները)։ Կացարանի համար մենք նրան վճարեցինք խորհրդանշական 200$ եւ հուշանվեր նվիրեցինք։ Հանգստյան օրերին մենք մեր կոլումբիացի ընկեր Խուանի եւ նրա ընկերուհու հետ գնացինք լեռներ։ Մեքենայով բարձրացանք Էվանս լեռը՝ 14 հազար ոտնաչափ (4 կմ)։ Ավարտեցինք մեր պայմանագիրը եւ մեկնեցինք ճանապարհորդության։

Գլուխ 4. Ճանապարհորդություն

Առաջին նպատակակետը՝ Լաս Վեգաս։ Ժամանեցինք երեկոյան, մեքենան կայանեցինք կայանատեղիում եւ գնացինք զբոսնելու։ Եղանք 4 խաղատանը (Belagio, Luxor, Excalibur...), մի փոքր գումար շահեցինք, զբոսնեցինք Las Vegas Strip-ով, լուսանկարվեցինք Welcome to Fabulous Las Vegas նշանի մոտ։ Առաջին գիշերը քնեցինք մեքենայում, հետո տեղավորվեցինք հյուրանոցում։ Հաջորդ օրը գնացինք Հուվերի ամբարտակ (Նեւադայի եւ Արիզոնայի սահման)։ Երեկոյան նորից գնացինք խաղատուն։ Գիշերելուց հետո գնացինք 51-րդ տարածք, մտանք Little Aleinn ՈՒՖՕ-ով սրճարան։ Զրուցեցինք սրճարանի տիրոջ հետ, նա ասաց, թե ինչպես հասնել տարածքի դարպասներին։ Մոտեցանք դարպասներին, որոնք 2019 թվականին փորձում էին գրոհել։ Դրանից հետո շարժվեցինք դեպի Սան Ֆրանցիսկո։ Տեղավորվեցինք China-Town-ում՝ Transamerica երկնաքերի մոտ։ Գնացինք 39-րդ նավամատույց, ձուկ կերանք։ Գնացինք Golden Gate կամուրջ, տեսանք Ալկատրասը, զբոսնեցինք հայտնի ոլորուն Lombard str փողոցով, եղանք հիպիների Haight-Ashbury թաղամասում։ Հետաքրքիր էր նրանց հետ շփվելը, իմանալ նրանց աշխարհայացքը։ Սան Ֆրանցիսկոյից գնացինք Big Sur-ով (ճանապարհը ափի երկայնքով) դեպի Լոս Անջելես։ Հասանք այնտեղ, քնեցինք մեքենայում դաունթաունում։ Առավոտյան գնացինք Աստղերի ծառուղի, բարձրացանք Գրիֆիթի աստղադիտարան՝ ամբողջ ԼԱ-ի տեսարանով։ Տեսանք Hollywood sign-ը։ Գնացինք լողալու Սանտա Մոնիկա լողափում, գնացինք նավամատույց։ Մեզ համար՝ որպես GTA-ի երկրպագուների, ամեն ինչ եռակի հետաքրքիր եւ հիանալի էր։ Եվ, իհարկե, դրանից հետո մենք գնացինք Քոմփթոն (Լոս Անջելեսի գետտո)։ Միացրինք Ice Cube - It was a good day երգը եւ զբոսնում էինք երեկոյան գետտոյով։ Սա Ամերիկայում իմ նախավերջին օրն էր։ Հաջորդ առավոտյան մենք գնացինք West Coast Customs (թյունինգ ատելյե «Տաքսին պոմպելու» հաղորդումից), որպեսզի իմանանք, թե որտեղ եւ ինչպես կարելի է վաճառել մեքենան։ Շրջեցինք Used auto սրահներով, բայց ոչ ոքի մեր վթարված մեքենան պետք չէր։ Մեծ ափսոսանքով ստիպված եղանք այն հանձնել ջարդոնի։ Բայց փաստ չէ, որ այն կուղարկեն մամլիչի տակ, հնարավոր է՝ մասնատման կամ աճուրդի։ Մեզ համար շատ տխուր էր հրաժեշտ տալ դրան։ Մենք հրաժեշտ տվեցինք Վովային, եւ ես գնացի Լոս Անջելեսի օդանավակայան եւ թռա տուն։ Վովան մնաց եւս 2 շաբաթ, այցելեց Բոստոն եւ Նյու Յորք, եւ թռավ այնտեղից։

Եզրակացություն։ Ուզում եմ ասել, որ սա իմ կյանքի լավագույն ամառն էր։ Մեքսիկան եւ ԱՄՆ-ն իմ այցելած 1-ին եւ 2-րդ երկրներն էին։ Մենք ապրեցինք մի նոր փոքրիկ կյանք՝ իր վերելքներով եւ վայրէջքներով։ Սա անգնահատելի փորձ էր։ Ես շատ լավ բարելավեցի անգլերենս, կարող եմ ազատ շփվել դրանով։ Լավացավ խոսքի ընկալումը ականջով, կարող եմ ֆիլմեր դիտել բնօրինակով։ Գումար վաստակեցի, ծրագրի ծախսերը փակեցի։ Մեր մեքենայով մենք անցանք 9 նահանգ։ Ես միանշանակ ապագայում եւս մեկ անգամ կգնամ։ Մեքսիկայի հետ կապված ռիսկերը արդարացան։ Մինչ նոր հանդիպում