Մի պատմություն, որը հավերժ փոխեց իմ մտածելակերպը...

1. Ներածություն. Ես այս պատմությունը նախկինում ոչ մեկին չեմ պատմել: Երբ ես բժշկական համալսարանի 2-րդ կուրսում էի, ես տարվեցի դորամաներով (կորեական սերիալներ): Այն ժամանակ ես շատ էի երազում այցելել Հարավային Կորեա, նոր ընկերներ ձեռք բերել, իմ կյանքում ինչ-որ անհավանական բան անել: Քույրս փոխանակման ծրագրով գնացել էր Գերմանիա, եւ նա ինձ խորհուրդ տվեց հետաքրքրվել Կորեայում ակադեմիական շարժունակության մասին: Ես ամեն ինչ իմացա եւ հավաքեցի անհրաժեշտ փաստաթղթերը դիմելու համար, միայն թե ես IELTS չունեի, պահանջները շատ խիստ էին, նույնիսկ ավելի խիստ, քան Ռոնալդուի հարվածը գնդակին: Բայց ես այնպիսի մարդ եմ, ինձ մշտապես բախտ է բերում, հենց այդ տարի շատ ուսանողներ չէին դիմել, ուստի ուսանողների պակաս կար, եւ այսպես ես շահեցի արտերկրում 1 կիսամյակ անվճար սովորելու հնարավորություն:

2. Իմ փորձը. Եվ այսպես, ես ժամանեցի փոքր, բայց շատ գեղեցիկ Դեջոն քաղաք: Քանի որ ընկերուհուս հետ մենք ավելի ուշ ժամանեցինք, քան մյուս ուսանողները, ցավոք, հանրակացարանում տեղեր չէին մնացել: Մենք վարձեցինք փոքրիկ մեկ սենյականոց բնակարան: Մեզ անմիջապես դուր եկան հարեւանները, մի 40 տարեկան կին, իմանալով, որ մենք օտարերկրյա ուսանողներ ենք, մեզ հրավիրեց ընթրիքի, նա շատ բարի էր եւ արձագանքող: Նա ցածրահասակ էր, բարի կլոր դեմքով, փոքրիկ մատներով: Նրա անունը Մի Չա էր, հաջորդ 2 ամիսների ընթացքում մենք ընկերուհուս հետ սերտ շփվում էինք Մի Չայի հետ, երեկոյան գնում էինք կորեական բարեր եւ զրուցում տարբեր թեմաներով, նա միշտ հոգնած էր երեւում, կարծես մեզ հետ ժամանակ անցկացնելը նրա համար մաքուր օդի կում էր: Մի անգամ նա բողոքեց պետից, որ նա իրեն հանգստյան օրեր չի տալիս: Մենք մեծ ուշադրություն չդարձրինք եւ որոշեցինք փոխել թեման: Մեր եւ ընկերուհուս մոտ սկսվեցին թեստերը, ժամանակը քչացավ, Մի Չան զանգում էր մեզ, բայց մենք ասացինք, որ կարող ենք հանդիպել 1 շաբաթից, քանի որ թեստերը սկսվել էին: Եվ այսպես, մենք բոլոր թեստերը լավ հանձնեցինք եւ որոշեցինք նշել այդ իրադարձությունը, հավաքեցինք մեր բոլոր ծանոթներին, նաեւ զանգահարեցինք մեր բարի հարեւանուհուն, նա չէր վերցնում հեռախոսը, մենք որոշեցինք, որ նա զբաղված է: Բայց սիրտս զգում էր, որ ինչ-որ բան այն չէ, բայց ես որոշեցի ուշադրություն չդարձնել դրան: Մոտ մեկ շաբաթ անցավ Մի Չայի հետ մեր վերջին զանգից հետո, մենք որոշեցինք թակել նրա դուռը, բայց ոչ ոք չբացեց: Ես մտածեցի, որ նա դեռ աշխատանքից չի եկել, ժամը 20:00 էր: Եվ ամբողջ այդ ընթացքում մեր երկրորդ հարկում ինչ-որ տհաճ հոտ կար, մենք մտածում էինք, որ այդպես էլ պետք է լինի: Ուղիղ մեկ շաբաթ անց, երբ տաքացավ, մեր մուտքը սարսափելի սկսեց գարշահոտել, կարծես ինչ-որ մեկը մահացել էր, հարեւաններից մեկը զանգահարեց ախտահանման ընկերություն, եկավ բրիգադը, զգալով մուտքի հոտը, շտապ զանգահարեցին ոստիկանություն: Ոստիկանները բժիշկների բրիգադի հետ շատ արագ ժամանեցին եւ զննեցին բոլոր բնակարանները, եւ հասկացան, որ հոտը գալիս է Մի Չայի բնակարանից, հետո կոտրեցին դուռը: Մենք, ցավոք, իմացանք, որ Մի Չան մահացել է իր խոհանոցում գերհոգնածությունից: Ոստիկանությունը տարավ դին եւ ախտահանեց մեր մուտքը: Մեզ մինչեւ առավոտ հարցաքննում էին, իսկ հետո բաց թողեցին: Ասել, որ մենք շոկի մեջ էինք, ոչինչ չասել է: Ես գիշերները շատ էի լացում, ինձ մեղավոր էի զգում: Հիշում էի, թե ինչպես էր նա ասում «Պետը հանգստյան օրեր չի տալիս», եւ մտածում էի՝ ինչպե՞ս կարելի է այդպես: Ազատվիր աշխատանքից, եթե հանգստյան օրեր չի տալիս, պարզվում է՝ կորեացիները մահից ավելի վատ են համարում աշխատանքից ազատվելը, եւ դա նրանց մշակույթն էր:
   Ահա թե ինչը ինձ շոկի ենթարկեց, մարդիկ կարող էին աշխատել օրական 18 ժամ, շաբաթական 6 օր, աշխատամոլներ ասելը քիչ է: Այն ժամանակ ես հիշեցի ճապոնական «Կարոշի» (過労死) տերմինը, որը նշանակում է մահ գերաշխատանքից, այս տերմինը համապատասխանում էր այս դեպքին, ինչը շատ տխուր է...

Կորեա կատարած իմ այցի այս ողբերգական դեպքը խիստ փոխեց իմ մտածելակերպը աշխատանքի եւ հանգստի մասին: Ես իմ կյանքի դասը քաղեցի, որ աշխատանքի եւ կյանքի միջեւ միշտ պետք է հավասարակշռություն լինի, ցավոք, համալսարանում դա չեն սովորեցնում, բայց մշակութային փոխանակումը ինձ սովորեցրեց:

3. Արդյո՞ք մենք հաճախ ենք մտածում մահվան մասին: Մի փոդքաստում BI group ընկերության ղեկավարը խորհուրդ տվեց «Chasing Daylight» գիրքը: Եվ սա լավագույն գիրքն է, որ ես կարդացել եմ: Այնտեղ նրա կյանքից մի հետաքրքիր դեպք կա..
   Այս գրքում նկարագրվում է KPMG աուդիտորական ընկերության գործադիր տնօրեն Յուջին Օ'Քելիի կյանքը.. Մայիսի 10-ին բժշկի հետ զրույցից հետո նա իմանում է, որ իրեն մնացել է ապրելու մոտ երեք ամիս: Նրա ուղեղում գոլֆի գնդակի չափ ուռուցք են գտել: Նա իր ինքնակենսագրությունը սկսում է այսպիսի հեգնանքով:

Այն, թե ինչպես է այս մարդը վերաբերվում իր աշխատանքին, շատ տպավորեց ինձ, եւ ես կցանկանայի օրինակ բերել գրքից:

Յուջին Օ'Քելին պատմում է, որ շատ երկար փորձել է հանդիպում կազմակերպել մի ընկերության նախագահի հետ, որոնց հետ նրանք ցանկանում էին պայմանագիր կնքել, բայց միշտ պատասխան է լսել քարտուղարից, որ նախագահը զբաղված է, ուստի նա որոշել է քարտուղարից իմանալ նախագահի մոտակա ուղեւորությունը եւ թռիչքի ժամանակ քննարկել նրա հետ, ուստի գնել է նույն չվերթի եւ դասի տոմսեր, ինչ նախագահը, թռել է 22 ժամ Նյու Յորքից Սիդնեյ, իսկ հետո անմիջապես Մելբուրն, որպեսզի անձամբ զրուցի այդ ընկերության նախագահի հետ, թե ինչու հենց Յուջին Օ'Քելիի ընկերությունը պետք է ստանձնի այդ մարդու ընկերության աուդիտորական ստուգումը: Կարծում եմ՝ ձեզ էլ է ապշեցրել այս մարդու նպատակասլացությունը:

Բայց մահվան գիտակցումով այս ձեռքբերումները, կարիերան նրա համար դառնում են փոշի: Նրա գլխավոր ափսոսանքը դառնում է այն, որ նա կարիերայի հետեւից վազելով շատ քիչ ժամանակ է անցկացրել իր մտերիմների հետ, հեղինակը գրում է, որ 27 տարվա ամուսնության ընթացքում նրանք կնոջ հետ ընդամենը 2 անգամ են միասին ընթրել:

4. Եզրակացություն: Այս գիրքը հուզեց իմ հոգին, քանի որ մեզանից յուրաքանչյուրը կարող է տեսնել իրեն դրա մեջ, մենք ապրում ենք միշտ ինչ-որ բան սպասելով, միշտ սպասում ենք երջանիկ լինելու հարմար պահին, երբ հասնում ենք ուրախության, միշտ ուզում ենք այն երկարացնել՝ մոռանալով պարզապես վայելել այն..
   Այն ժամանակ ես ինձ համար որոշեցի, որ կցանկանայի իրականացնել իմ վաղեմի երազանքը՝ այցելել Ամերիկայի Միացյալ Նահանգեր: Ես հավատում եմ, որ ճանապարհորդությունները փոխում են մեր գիտակցությունը, ընդլայնում են մտահորիզոնը, եւ դու ստանում ես անգնահատելի փորձ եւ նոր ծանոթություններ: Նաեւ ես կցանկանայի այցելել KPMG ընկերություն, գնալ Յուջին Օ'Քելիի գերեզմանին եւ, իհարկե, եթե հաջողվի, հանդիպել նրա դուստրերի հետ: Եվ հիմա ես անչափ ուրախ եւ երախտապարտ եմ, որ մենք հնարավորություն ունենք տեսնելու աշխարհը փոխանակման ծրագրերի միջոցով, սա այն է, ինչից պետք է օգտվել, չէ՞ որ մենք միշտ չէ, որ երիտասարդ ենք լինելու: