Հարց 1.

Փոխանակման ծրագրերը հիանալի հնարավորություն են երիտասարդների եւ ոչ միայն նրանց համար, ովքեր լի են ուժով ու ցանկությամբ, բայց քիչ գումար ունեն։ Ավելին, փոխանակման ծրագրերը հաճախ իրականացվում են համալսարանների միջեւ, ի դեպ, նման ծրագրերից մեկի շնորհիվ ես անցյալ տարի մեկ կիսամյակով թռա Եվրոպա։

Հարց 2.

Իմ փորձի մասին խոսելիս նկատեցի, որ շատ շփոթեցնող իրավիճակներ եմ ունեցել եվրոպական գնացքների հետ, եւ դուք կկարդաք դրանցից մեկի մասին։ Դա տեղի ունեցավ անցյալ տարի, երբ ես փոխանակման ուսանող էի Լեհաստանում՝ երկրի ծայր արեւմուտքում։ Ես եւ իմ ծանոթը մեկնեցինք արեւելյան Օսվենցիմ քաղաք՝ համակենտրոնացման ճամբար այցելելու համար, այո, մեր հետաքրքրությունները յուրահատուկ էին։ Այնտեղ տանող ճանապարհը, որը տեւեց 9 երկար ժամ նստատեղերով գնացքով, ինձ արժեցավ իմ հետույքի առողջությունը։ Էքսկուրսիան նորմալ անցավ, եթե կարելի է այդպես ճիշտ արտահայտվել համակենտրոնացման ճամբարի մասին... Խնդիրները սկսվեցին հետադարձ ճանապարհին, մենք Օսվենցիմի կայարան հասանք գնացքի ժամանումից 40 րոպե առաջ, ի դեպ, նրանց կայարանը կարծես սարսափ ֆիլմից լիներ։ Անհրաժեշտ ժամանակը վաղուց անցել էր, իսկ մեր գնացքը դեռ չկար, 15 րոպե սպասելուց հետո սկսեցի փնտրել կայարանի անձնակազմին։ 10 րոպե որոնումներից հետո մենք հանդիպեցինք մի տոմսավարի, նա մեզ բացատրեց, որ համակարգում սխալ է եղել, եւ մենք իրականում ավտոբուսի տոմս ենք գնել (թեեւ տոմսի վրա գրված էր գնացք)։ Նա ասաց, որ մեկ ժամից երկրորդ գնացքը կլինի, եւ մենք կարող ենք անվճար գնալ, եթե ցանկանանք, մենք այլ ընտրություն չունեինք... Այդ պահին ես ատեցի լեհական գնացքները եւ նրանց ամբողջ տրանսպորտային համակարգը, բայց փախչելու տեղ չկար, իսկ այդ քաղաքում գիշերել ես հաստատ չէի ուզում։ Մեկ ժամվա ընթացքում մենք՝ երկու ղազախներս մի քաղաքում, որը գիշերը նման է «Silent Hill»-ին, նստած փորձում էինք զվարճանալ, մենք նույնիսկ ծանոթացանք մի շատ տարօրինակ լեհի հետ, որը նման էր մուլտֆիլմի կերպարի։ Մինչ օրս հիշում եմ այդ սառը հարթակը, որտեղ յուրաքանչյուր րոպեն մեկ ժամվա պես էր։ Բայց ոչինչ հավերժ չէ, եւ մեր գնացքը վերջապես ժամանեց։ Հիմա մենք հույս ունեինք, որ չենք ուշանա Կրակովից Բիդգոշ (մեր քաղաք) երկրորդ գնացքից։ Ինչպես կարող էիք հասկանալ, մենք ուշացանք։ Մենք ստիպված եղանք նոր տոմսեր գնել երկու առանձին գնացքների համար՝ մեր քաղաք հասնելու համար։ Եվ այսպես, երկու փոխանցումներից եւ ճանապարհին անցկացրած 14 ժամից հետո, կրկին նստատեղերով, մենք վերջապես հասանք մեր հանրակացարան։ Ես երբեք այդքան չէի կարոտել իմ հանրակացարանը։ Ցավալի է, որ նորմալ քնել չհաջողվեց, քանի որ հաջորդ օրը ինքնաթիռ ունեի դեպի Բարսելոնա, բայց դա արդեն բոլորովին այլ պատմություն է։

Հարց 3.

Ղազախստան վերադառնալուց հետո, ավելի ճիշտ՝ երբ ոտքս դրեցի իմ հարազատ Ուրալսկ քաղաքի հողին, առաջին միտքը, որ եկավ գլխիս՝ «Ես ուզում եմ ԱՄՆ»։ Տրամաբանությունը հետեւյալն էր՝ «Ես եղել եմ Եվրոպայում, հիմա պետք է նվաճել Ամերիկան»։ Եթե խոսենք իրական պատճառների մասին, ես հասկացա, որ քաղաքս ինձ համար շատ փոքր է, գումարած՝ քանի դեռ երիտասարդությունը եռում է, ես ուզում եմ տեսնել, այցելել, շոշափել, փորձել եւ զգալ։ Իմ ընտրությունը կանգ առավ «Work and Travel»-ի վրա, քանի որ մի բան է 2-3 շաբաթ ճանապարհորդել որպես զբոսաշրջիկ, բայց բոլորովին այլ բան է, երբ դու, թեկուզ 3 ամսով, դառնում ես այդ երկրի մի մասնիկը, ներծծում ես նրա մշակույթը, նոր ծանոթություններ ձեռք բերում, անցնում մշակութային շոկի միջով եւ սովորում դրան։ Ես մի մարդ եմ, որը մեծացել է ամերիկյան «Disney» եւ «Nickelodeon» սերիալների վրա («Big Time Rush»-ի երկրպագուներին ողջույն), եւ այս ծրագիրը կիրականացնի ԱՄՆ-ում ապրելու, այդ նույն ամերիկյան արվարձանները տեսնելու (որտեղ սերիալներում ամենից հաճախ սպանություններ են տեղի ունենում), այդ հսկայական «զրահները» հագած ռեգբի խաղալու, աշխարհի լավագույն քաղաքը՝ Նյու Յորքը այցելելու իմ երազանքը։

Հարց 4.

Work and Travel-ի ընթացքում ես առաջին հերթին հույս ունեմ տեսնել եւ զգալ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների ողջ գեղեցկությունը, ինչպես կարդացիք վերեւում, սա իմ ներսում նստած դեռահասի երազանքն է։ Նաեւ, որպես անգլերենի ուսուցիչ, ես ուզում եմ բարելավել լեզուս, լավ ընկերներ ձեռք բերել։ Եվ, իհարկե, բավարար գումար վաստակել եւ հարազատներիս Ամերիկայից նվերներ բերել (դասական՝ նոր մոդելի iPhone-ներ)։ Եվ նաեւ, ես ունեմ մեկ փոքր նպատակ՝ իմ օրինակով ցույց տալ իմ ժողովրդի արժանիքները, լինել, այսպես ասած, Ղազախստանի ներկայացուցիչը։ Վստահ եմ, որ արեւմտյան մտածելակերպ ունեցող մարդկանց հետաքրքիր կլինի լսել կամ նույնիսկ ուսումնասիրել իմ երկիրը։ Անպայման կգնեմ «Ղազախստան» շոկոլադներ եւ այնտեղ կբաժանեմ։

Հարց 5.

Եթե նկարագրեմ, թե ինչպես ծրագիրը կօգնի իմ ապագա կարիերային, ինչպես կարող էիք կարդալ վերեւում, ես անգլերենի ուսուցիչ եմ, եւ այստեղ ամեն ինչ ակնհայտ է։ Իմ հանդեպ վստահությունը կաճի, իսկ ես կպրակտիկանամ եւ ավելի վստահ կդառնամ անգլերենի իմ գիտելիքների մեջ։

Հարց 6.

Եթե ես լինեի փոխանակումների գլխավորը, ես շատ միջոցներ կծախսեի մարքեթինգի, SMM-ի, գովազդի եւ այլնի վրա։ Որովհետեւ նկատեցի, որ շատ երիտասարդներ նույնիսկ չգիտեն ծրագրերի մեծ մասի մասին, իսկ չէ՞ որ դա կարող էր արմատապես փոխել նրանց կյանքը։ Չէ՞ որ հենց փոխանակման ծրագրերն են հաճախ մարդկանց հնարավորություն տալիս հասկանալ, թե ինչ են նրանք իրականում ուզում, քանդում են հին հիմքերը, օգնում եւ նույնիսկ ստիպում դուրս գալ հարմարավետության գոտուց։ Նաեւ, ես կներառեի հնարավորինս շատ մասնագիտական փոխանակումներ։ Իհարկե, հիմա էլ կան նման ծրագրեր, բայց հաճախ այդպես ուղարկում են բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ուսանողների, ուսուցիչների, ՏՏ մասնագետների, բժիշկների եւ այլն։ Ես կավելացնեի ավելի շատ մասնագիտություններ եւ ավելի հասանելի կդարձնեի քոլեջի ուսանողների համար։ Օրինակ, որպեսզի ապագա մեխանիկները գնան Գերմանիա, որտեղ նրանք կարողանան պրակտիկա անցնել լավագույն ավտոարտադրողների մոտ, կամ դիզայներներ, որոնք պրակտիկա կանցնեին Իտալիայում։ Եվ նաեւ, ես կկազմակերպեի ավելի շատ նման մրցույթներ՝ տաղանդավոր երիտասարդներին աջակցելու նպատակով, չէ՞ որ շատ հիանալի է մարդկանց հնարավորություն տալը։

Հարց 7.

Իմ կարծիքով, 20 տարի հետո փոխանակման ծրագրերը կդառնան ավելի հասանելի՝ եւ՛ գնի, եւ՛ ուղղությունների առումով։ Այսինքն՝ ավելի ու ավելի շատ մարդիկ կբացահայտեն այս աշխարհը եւ կընդլայնեն իրենց մտահորիզոնը, դրանով իսկ մենք՝ որպես ժողովուրդ, կդառնանք ավելի հանդուրժող եւ մշակութային։

Ես հավատում եմ, որ 50 տարի հետո փոխանակման ծրագրերի հովանավորները շատ ավելին կլինեն, այլ կերպ ասած՝ դրանք կդառնան համատարած եւ հասանելի միջին վիճակագրական մարդկանց համար։ Դրա շնորհիվ յուրաքանչյուր համալսարան, քոլեջ եւ նույնիսկ դպրոց կունենա իր փոխանակման ծրագրերը երկրի ներսում եւ դրսում։ Սա նշանակում է, որ մարդիկ, վերադառնալով իրենց հայրենիք, կներդնեն լավ, ժամանակակից նորամուծություններ, եւ շատ բաներ կփոխվեն դրական ուղղությամբ։

Եզրափակելով՝ կցանկանայի ասել, որ փոխանակման ծրագրերը անձնական աճի հիանալի հնարավորություն են, պետք է միայն ընտրել լավ ընկերություն։ Ի դեպ, ես հենց այդպիսի ընկերություն եմ ընտրել ;)