Աշնան կեսերին, ինչպես սովորաբար լինում է, հիանալի տրամադրություն առաջացավ կտրվելու մոխրագույն առօրյայից եւ ընկերուհիներով հանդիպելու բարում։ Երեք հիանալի տիկնայք, որոնց թվում էր իմ լավ ընկերուհին, ով նոր էր վերադարձել Ամերիկայից Work and Travel USA ծրագրով, որոշեցին այցելել Սանկտ Պետերբուրգի հայտնի հաստատություններից մեկը։ Արտասահմանի մասին հիանալի պատմություններից եւ մի քանի կոկտեյլից հետո ես դարձա մի կարճ երկխոսության մասնակից, որը 180 աստիճանով փոխեց իմ կյանքը եւ դրդեց գործողությունների։

• Դու հիմա ողջ կյանքի հիշողություններ ունես։ Երբեք չէի մտածի, որ ինքնապահպանման բնազդդ տանը կմնա։ Ես էլ կուզեի այդքան զվարճանալ... – ծիծաղեցի ես՝ նախանձի նոտայով։ Չէ՞ որ ես անցյալ տարի վախեցա գնալ, իսկ նա կարողացավ, ապրի՛, հպարտանում եմ նրանով։

• Իսկ ես նորից եմ պատրաստվում, արի՛ ինձ հետ, հիանալի կլինի միասին գնալը, – առաջարկեց իմ սիրելի ընկերուհին։

• Լավ, համաձայն եմ։

Հենց որ ես համաձայնեցի, բարում հոսանքն անջատվեց։ Ես դա ընդունեցի որպես նշան վերեւից. որոշումը ճիշտ է կայացված։ Այնուամենայնիվ, ուղեւորության մասին միտքը ստիպեց ինձ մտածել եւ անհանգստության նոտա սերմանեց իմ հետաքրքրասեր մտքում։ Հաջորդ օրերն անցկացրեցի կասկածների մեջ. արդյո՞ք ինձ դա պետք է, որքա՞ն մեծ են ռիսկերը, կկարողանա՞մ արդյոք, իսկ եթե ոչինչ չստացվի։ Մի խոսքով՝ հարցերն ավելի շատ էին, քան պատասխանները...