Պատասխաններն աստիճանաբար սկսեցին հայտնվել իմ հետաքրքրասեր գլխում, ինչը մի փոքր հանգստություն բերեց։

Երեք օր անց ընկերուհիս ինձ տարավ International Exchange Center-ի գրասենյակ, որտեղ իմ բոլոր մտավախություններն ու վախերը ցրվեցին, ինչի համար ես շատ ուրախ էի։

Քանի դեռ հիշողությունները թարմ են, ես որոշեցի պատմել այն մասին, ինչ իմացա International Exchange Center-ի հետ ծանոթանալուց հետո։ Բայց ամեն ինչ հերթով։

Այսպիսով, տարբեր փոխանակման ծրագրեր ինձ ծանոթ էին մանկուց. դրանց մասին գրում էին անգլերենի դասագրքերում (այո, հենց այն դասագրքերում, որոնցում միշտ երջանիկ դեմքեր էին), իմ դպրոցն ու լեզվի դասընթացները մասնակցում էին փորձի փոխանակմանը, իսկ մասնավոր փոխանակման գործակալությունները խրախուսվում էին լեզվաբան ուսուցիչների կողմից (իմ դպրոցում դրանք ուղեւորություններ էին դեպի այնպիսի երկրներ, ինչպիսիք են Գերմանիան, Մեծ Բրիտանիան եւ Ֆինլանդիան)։

Այնուամենայնիվ, նման մասնավոր ծրագրերին մասնակցելը սարսափելի եւ թանկ էր. դու մենակ ես, հյուրընկալող ընտանիքում, առանց դասընկերների եւ ընկերների, իսկ հարազատների հետ մայրենի լեզվով շփումը հասցված էր նվազագույնի։ Մի գեղեցիկ օր, կրիտիկական իրավիճակում, քեզ կարող էին պարզապես իրերով հանդերձ դուրս շպրտել փողոց։ Իրադարձությունների զարգացման նման հեռանկարը ինձ ամենեւին չէր ուրախացնում, ուստի ես ամեն անգամ զերծ էի մնում նման միջոցառումներից։

Այժմ ինձ համար բացվեց միջազգային փոխանակման բոլորովին այլ, ժամանակակից եւ արդյունավետ տեսակ. լիարժեք տեղեկատվական թափանցիկություն, հետաքրքիր speaking clubs, International Exchange Center-ի հիանալի թիմի աջակցությունն ու օգնությունը (ինչի համար ես նրանց շատ շնորհակալ եմ)։ Ինձ զարմացրեց այն, որ քեզ ուղեկցում են, փաստորեն, մինչեւ ծրագրի ավարտը, իսկ թղթաբանության մեծ մասը, որը ես այնքան էլ չեմ սիրում, իրականացվում է անմիջապես International Exchange Center-ի կողմից։ Մի խոսքով՝ կասկածները վերացան, իսկ ռիսկերն ու վախերը նվազագույնի հասցվեցին կազմակերպության հետ փոխգործակցության արդյունքում։ Սա շատ է օգնում, երբ մասնակիցները, ինչպես ես, գալիս են առանց փորձի, գրեթե ոչինչ չիմանալով փոխանակման ծրագրերի մասին։