Սկսեմ նրանից, որ ես ծրագրին գրանցվել եմ 2020 թվականին, բայց կարողացա մեկնել միայն երկու տարի անց։ Իմ ուղեւորության մասին գիտեին միայն ամենամտերիմները՝ մայրս եւ եղբայրս։ Այդ պատճառով իմ կյանքի երկու տարիները պատված էին գաղտնիքով։ Որքան մոտենում էր ուղեւորությունը, այնքան ավելի շատ հարցեր էին առաջանում։ Ինչո՞ւ հանկարծ ձմռանը թռչել Կիպրոս։ Ավելի անհասկանալի է, թե ինչո՞ւ երկու անգամ գնալ Բելառուսի նույն փոքրիկ քաղաքը։ Չէ՞ որ ոչ թե երշիկի եւ պանրի համար... (Թեեւ դրանք շատ համեղ էին)։

Այդ երկու տարվա ընթացքում ես ապրեցի ընդունման բոլոր փուլերը՝ ժխտումից. «Ռուսաստանում դեսպանատան փակո՞ւմ։ Համավա՞րակ։ Չի կարող պատահել» մինչեւ դեպրեսիա. «Նշանակում է՝ ինձ վիճակված չէ թռչել Ամերիկա»։ Վերջին հաշվով, ես պատրաստ էի ցանկացած արդյունքի։ Բայց ես շարունակում էի հավատալ եւ անում էի հնարավոր ամեն ինչ՝ իմ երազանքն իրականացնելու համար։

Ահա ես նստած եմ Մոսկվա – Տաշքենդ – Նյու Յորք ինքնաթիռում։ Գլխումս մշուշ է։ Ես այնքան երկար էի սպասել դրան, որ չեմ հավատում կատարվողին։ Վերջին շաբաթներին ես վախենում էի նույնիսկ մտածել այդ մասին։ Վիզա ստանալու, պատվաստման եւ պատերազմի սկսվելու հետ կապված խնդիրներից հետո ինձ թվում էր, որ ավելի շուտ երկնաքար կընկնի կամ այլմոլորակայինները կգան եւ կստրկացնեն մարդկությանը, քան ես կթռչեմ Ամերիկա։ Այսպես սկսվեց իմ ճանապարհորդությունը, որը ինձ համար կբացահայտի նոր աշխարհ եւ կնվիրի նոր հրաշալի ընկերներ։ Մենք իրար մեջ կատակում էինք, որ այն, ինչ եղել է Ամերիկայում, մնում է Ամերիկայում։ Բայց ես կկիսվեմ նրանով, ինչ եղել է։ Առանձնապես ցանկություն չկա գրել չոր փաստեր կամ դիտարկումներ Ամերիկայի մասին, ես ուզում եմ միայն արտահայտել իմ զգացողություններն ու էմոցիաները քաոտիկ մտքերի հոսքում։

Լինելով Ռուսաստանում՝ ես ոչ մի անգամ չեմ մտածել իմ ազգային ինքնության մասին։ Սակայն Ամերիկայում հարցը սրվեց։ Տասնհինգերորդ անգամ պատասխանելով «Where are you from?» հարցին՝ ես հանկարծ մտածեցի. «Իսկ որտեղի՞ց եմ ես իրականում»։ Ինչպե՞ս են ինձ տեսնում մարդիկ եւ ի՞նչ է դա նշանակում ինձ համար։ Սովորաբար առաջին բանը, որ մարդիկ ասում են, կարծրատիպերն են։ Վատ թե լավ, դրանք լինում են բավականին զվարճալի։ Աշխատանքիս ավարտին գործընկերներս արդեն համարձակ կատակում էին ինձ հետ, որ Ռուսաստանում հացը անվճար են բաժանում եւ ընդհանրապես մենք դրանից ու կարտոֆիլից բացի ուրիշ ոչինչ չունենք։ Անկեղծ ասած՝ ես սրտանց ծիծաղում էի։

Միեւնույն ժամանակ, «բոլոր ռուսները լուրջ են» կարծրատիպը անձամբ ինձ համար բավականին անսպասելի էր։ Ամենայն հավանականությամբ, ես չկարողացա հերքել այն, քանի որ ինքս էլ հաճախ եմ քմահաճ դեմքով քայլում։ Խոստովանում եմ՝ սկզբում ինձ լարում էր, որ շրջապատի մարդիկ ժպտում են եւ հետաքրքրվում, թե ինչպես են գործերս։ Իմ մեջ ամեն ինչ դիմադրում էր պատասխանելուն եւ հակադարձ հարցնելուն։ Բայց ինչպես ցանկացած գործում, գլխավորը սկսելն է։ Ինչպես ժամանակին Կոլումբոսը հայտնագործեց Ամերիկան, Ամերիկան ինձ համար հայտնագործեց մարդկանց եւ սովորեցրեց լինել ավելի բարյացակամ։

Այն, ինչ ինձ զարմացրեց, տարբեր ազգությունների մեծ քանակն էր։ Հարեւանուհիներս Ճամայկայից էին եւ Դոմինիկյան Հանրապետությունից։ Ինձ դուր էր գալիս հետեւել, թե ինչ են նրանք ուտում եւ ինչպես են իրենց պահում։ Ինձ համար դա դարձավ յուրօրինակ հոբբի՝ նոր բան սովորելու համար։ Ես շնորհակալ եմ հարեւանուհիներիս, որ նրանք սովորեցրին սիրել սեփական մարմինը եւ չամաչել։ Դրա համար անհրաժեշտ է ընդամենը մի քանի երեկույթ՝ լատինական երաժշտությամբ եւ պարերով։ Եվ համարեք, որ ինքնավստահությունը ձեր գրպանում է։

Համային սովորությունները նույնպես հետաքրքիր թեմա են։ Ես հետեւում էի, թե ինչպես են ոմանք ամեն օր կարողանում ուտել բրինձ, ոմանք՝ լապշա։ Իսկ ես ամեն օր կարող եմ ուտել հնդկաձավար։ Երբեմն ես որսում էի տարօրինակ հայացքներ, երբ փորձում էի բացատրել, թե ինչ է buckwheat-ը եւ ինչի հետ են այն ուտում։ Ամերիկայում այն գործնականում չեն վաճառում, իսկ ամերիկացիների մեծ մասը նույնիսկ չի լսել այդ ձավարեղենի մասին։ Արդյունքում՝ երկու ամիս անց ես սկսեցի այն փնտրել բոլոր խանութներում եւ ամբողջ համացանցում։ Ահա թե ինչ են նշանակում համային սովորությունները։

Քանի որ հնդկաձավարի մասին ստիպված էի մոռանալ, ժամանակն էր փորձության ենթարկել ստամոքսս։ Գործի անցան մեքսիկական, իտալական, ասիական խոհանոցները։ Առավոտյան լինում էին հզոր սմուզիներ՝ ասաի հատապտուղների եւ սպիրուլինայի փոշիներով, ցորենի ծիլերի հյութ եւ քրքումով ու պղպեղով շոթեր, եւ այդ ամենը, որովհետեւ աշխատում էի վեգանական սմուզի-սրճարանում։ Անկեղծ ասած՝ սկզբում ես անվստահությամբ էի վերաբերվում ամերիկյան մթերքներին եւ խոհանոցին, բայց վերջում դարձա Cini Minis-ը չոր վիճակում ուտելու չեմպիոն։ Այնպես որ, կարելի՞ է ասել, որ զբոսաշրջիկի սրտին տանող ճանապարհը անցնում է նրա ստամոքսով՝ գաստրոնոմիական տուրի շրջանակներում։ Ավելի շուտ՝ այո, քան ոչ։ Ինչ-որ բաներ հիմա տանը հաճույքով եմ պատրաստում՝ իհարկե, չմոռանալով հնդկաձավարի մասին։ Ի դեպ, եւս մի քիչ սննդի մասին։ Ես ձմերուկի մեծ երկրպագու եմ, ուստի ինձ համար պարզապես հրաշք էր հունիսին խանութում դրանք տեսնելը։ Ինչպես բոլորս գիտենք, Ռուսաստանում ձմերուկի սեզոնը այնքան կարճ է, որ հնարավոր է այն ընդհանրապես չնկատել։ Այդ պատճառով ամեն հանգստյան օր ես գնում էի ձմերուկ եւ հեծանիվով, ուսապարկի մեջ դրած, տուն բերում։ Առաջին անգամից հետո ես արդեն գիտեի՝ եթե ես ինչ-որ բան եմ ուզում, ոչինչ ինձ չի կանգնեցնի։ Կես ժամ անց ես արդեն այն ուտում էի լողափին։

Օվկիանոսը արժանի է առանձին ուշադրության։ Աննկատ այն ինձ համար դարձավ ուժի եւ էներգիայի հսկայական աղբյուր։ Այն հանգստացնում էր, նույնիսկ երբ մոլեգնում էր։ Մենք դիմավորում էինք արեւածագը եւ ճանապարհում մայրամուտը՝ նստած փրկարարների հսկայական աթոռներին։ Մենք նայում էինք հորիզոնին եւ քննարկում, թե որքան հեռու ենք հասել։ Բառերով հնարավոր չէ փոխանցել, թե այժմ ինչ է նշանակում ինձ համար այս ուղեւորությունը։ Այն 180 աստիճանով շրջեց իմ գիտակցությունը։ Այն ոչ միայն ինձ դուրս հանեց հարմարավետության գոտուց, այլեւ դուրս շպրտեց։ Ամենակարեւորը, որ ես հասկացա ինձ համար՝ անհնարին ոչինչ չկա։ Մի՛ վախեցեք երազել, ռիսկի դիմեք եւ մնացեք բաց նորի հանդեպ։

Չկարողացա ակտիվացնել իմ պրոֆիլը այստեղ։ Իմ էլ. փոստը angelina_vr2000@mail.ru