Իմ մեծ երազանքը Ամերիկա այցելելն է։

Հավանաբար, գրեթե յուրաքանչյուր էսսեում, որը դուք ստացել եք, հանդիպում են արտահայտություններ այն մասին, որ Ամերիկա ուղեւորությունը մանկուց ի վեր նրանց երազանքն է եղել։ Եվ, հնարավոր է, սա արդեն բանալ եւ մաշված բան է թվում, բայց ինչպե՞ս կարող է երազանքը բանալ լինել։ Այո, շատերը երազում են հայտնվել Նահանգներում, եւ դա զարմանալի չէ։ Չէ՞ որ մենք բոլորս մեծացել ենք մոտավորապես նույն միջավայրում։ Մեզ վրա ազդել է հոլիվուդյան ֆիլմերի նույն մշակույթը, որտեղ ցույց են տալիս ամերիկյան հարմարավետ տներ եւ մեծ քաղաքների աշխույժ փողոցներ։ Բայց այդ ֆիլմերում գրավում են ոչ միայն հիասքանչ վայրերը, այլեւ հույզերը, կյանքի հանդեպ վերաբերմունքը, մարդկանց փոխհարաբերությունները, տարբեր իրավիճակների հանդեպ ընկալման թեթեւությունը։ Ամերիկյան ֆիլմերը մեր մտքում ձեւավորել են այն պատկերացումը, որ այնտեղ՝ հեռավոր Ամերիկայում, մարդիկ բոլորովին այլ կերպ են ապրում, նրանք այնտեղ երջանիկ են։ Չէ՞ որ ինչպե՞ս կարելի է դժբախտ լինել, երբ քեզ շրջապատում է Նյու Յորքը՝ հնարավորությունների քաղաքը, որտեղ բոլոր երազանքները կատարվում են, որտեղ յուրաքանչյուր փողոց շշնջում է. «Դու ամեն ինչ կարող ես»։ Հետեւաբար, թող ինչ-որ մեկը ինձ սովորական անվանի, բայց ես համարձակ եւ վստահ հայտարարում եմ. «Իմ մեծ երազանքը Ամերիկա այցելելն է»։ Եվ այս էսսեում ես կետ առ կետ կբացատրեմ, թե ինչու այս երազանքը 2023 թվականին դարձավ ինձ համար նպատակ։

1. Մայրս աշխատում է որպես ուսուցչուհի այն դպրոցում, որտեղ ես եմ սովորել։ Այս հանգամանքը իմ մեջ ձեւավորեց «գերազանցիկի» համախտանիշ։ Ես միշտ ձգտում էի ամեն ինչ կատարյալ անել եւ վախենում էի սխալվելուց։ Այս վախը հաճախ խանգարում էր ինձ նոր բաներ փորձել եւ ամեն անգամ ոտքիս տակ քար էր գցում։ Բայց ինչ-որ պահի ես այնքան հոգնեցի երեւակայական անհաջողությունների պատճառով հնարավորությունները բաց թողնելուց, որ սկսեցի գործել՝ ի հեճուկս այդ վախի։ Այսպես, Ղազախստանում բակալավրիատում սովորելիս ես երկու անգամ հաղթեցի համալսարանական մրցույթում եւ երկու կիսամյակով փոխանակման ծրագրով մեկնեցի Չինաստան։ Ավելի ուշ, համալսարանը գերազանցությամբ ավարտելուց հետո, ես շահեցի կառավարական դրամաշնորհ՝ Չինաստանում մագիստրատուրայում սովորելու համար, որտեղ Չինաստանի կառավարությունը լիովին ծածկում է իմ ծախսերը, եւ որպես բոնուս՝ ինձ վճարում են ամսական կրթաթոշակ։ Ցավոք, համաճարակի պատճառով ինձ չհաջողվեց երրորդ անգամ այցելել Չինաստան։ Work and Travel USA ծրագրի վերաբերյալ ես նույնպես շատ կասկածներ եւ վախեր ունեի։ Բայց հիմա ընթանում է մագիստրատուրայում իմ նախավերջին տարին, ինչը նշանակում է, որ սա Work and Travel USA-ի մասնակից դառնալու իմ վերջին հնարավորությունն է։ Այնպես որ՝ վախերը մի կողմ, եւ միայն առաջ։ Փորձել եւ անել ամեն ինչ, որ կախված է ինձանից՝ հանուն իմ նպատակի։

2. Չինաստան կատարած ուղեւորությունից հետո ես իմ մեջ բացահայտեցի նոր զգացմունքներ, հույզեր եւ աշխարհընկալում։ Ես հասկացա, որ նոր քաղաքի կամ երկրի հետ իսկապես մտերմանում ես միայն այն բանից հետո, երբ այնտեղ ապրում ես 2 ամսից ավելի։ 10-օրյա արձակուրդի ընթացքում դու չես հասցնում հոգեւոր կապ հաստատել վայրի հետ։ Այո, դու անկասկած ինչ-որ նոր բան ես իմանում, հաճույք ես ստանում եւ հիանալի ժամանակ անցկացնում։ Բայց ես միշտ ցանկանում եմ ավելի մոտիկից ծանոթանալ վայրին, ընկերանալ նրա հետ, իմանալ նրա թաքուն եւ ոչ զբոսաշրջային կողմերը, որոնք հագեցած են տեղացիների իրական կյանքով եւ բազմադարյա պատմությամբ։ Փողոցներով զբոսնելիս եւ նման բաների մասին մտածելիս ես զգում եմ սիրահարվածության զգացողությանը մոտ հույզեր՝ որովայնում թիթեռներ են թռչում, դեմքիս՝ ժպիտ, իսկ ոտքերս պարզապես տանում են ինձ, կարծես թեւերի վրա։ Ահա այս հույզերը ես ուզում եմ նորից զգալ, ուզում եմ ծանոթանալ Ամերիկայի հետ, ընկերանալ եւ սիրահարվել նրան։

3. Մագիստրատուրայում սովորելուն զուգահեռ ես աշխատում եմ որպես մենեջեր տեղի սրճարանում։ Ճիշտն ասած, երբեք չէի մտածի, որ իմ կյանքը կկապեմ հանրային սննդի եւ սպասարկման ոլորտի հետ, բայց այս աշխատանքը գրավեց իմ հոգին։ Երբ սկսվեց համաճարակի հետ կապված ամբողջ խառնաշփոթը, սահմանները փակվեցին, եւ անհայտ դարձավ, թե որքան շուտ կարող եմ շարունակել ուսումս Չինաստանում։ Ուսումից ազատ ժամանակը պարզապես չվատնելու համար ես որոշեցի աշխատանք գտնել, որը կարող էի համատեղել ուսմանս հետ։ Ընկերներս խորհուրդ տվեցին փորձել աշխատել Starbucks սրճարանում, աշխատանքը դժվար չէ, եւ գրաֆիկը շատ ճկուն է։ Սկզբում ես այս աշխատանքին այնքան էլ լուրջ չէի վերաբերվում եւ ամեն կերպ անտեսում էի կարիերայի աճը, քանի որ կարծում էի, որ երկար չեմ մնա, առավելագույնը երեք ամիս, իսկ հետո՝ ողջույն իմ սիրելի Չինաստան։ Բայց ավաղ, արդեն երկրորդ տարին է, ինչ աշխատում եմ սրճարանում, եւ ինչ-որ չափով դա ինձ դուր է գալիս։ Ես ծանոթացա հիանալի տղաների հետ, որոնցից շատերը դարձան ինձ մտերիմ մարդիկ եւ սովորեցրին «հյուրերի հետ հաղորդակցվելու» իմաստությունը, ես դարձա ավելի շփվող եւ, այսպես ասած, բացվեցի, սկսեցի հասկանալ սուրճի «բիզնեսը» եւ ի վերջո սովորեցի համեղ սուրճ եփել։ Հիմա ես կցանկանայի իմանալ, թե ինչ է սպասարկման ոլորտը ամերիկացիների կարծիքով, ինչպես են նրանք ընկալում եւ կատարում իրենց աշխատանքը, ինչպիսի սպասարկման ստանդարտներ ունեն, ինչպիսի մենթալիտետ կա այնտեղ՝ տեղի հյուրերի մոտ, ինչ են նրանք նախընտրում եւ ինչպես է այդ ամենը աշխատում։

4. Այս տարի ես դառնում եմ 25 տարեկան։ Սա միջին տարիք է, երբ դասընկերներիս կեսն արդեն ընտանիք է կազմել, երեխաներ ունեցել, հիփոթեք վերցրել։ Եվ, որպես կանոն, նրանք արդեն ունեն կենցաղային պարտականությունների եւ հոգսերի մի կույտ, որոնք թույլ չեն տալիս նրանց նույնիսկ ընկերների հետ կարաոկե գնալ։ Ես չգիտեմ, թե երբ ընտանեկան կյանքը կհասնի ինձ, բայց հիմա ես ազատ եմ եւ կապված չեմ երեխաների կամ հիփոթեքի հետ։ Այս առավելությունը ինձ հնարավորություն է տալիս ճանապարհորդել, բացահայտել իմ նոր կողմերը, ծանոթանալ տարբեր ազգությունների մարդկանց հետ եւ դրա հաշվին դառնալ ավելի լավը եւ հետաքրքիր։ Եվ վերջերս ես տեսա Ռուսլան Ուսաչեւի հետ հարցազրույցից մի հատված, որտեղ նա խոսում է ճանապարհորդությունների մասին։ Ստույգ մեջբերում չեմ անի, բայց կփոխանցեմ դրա էությունը իմ բառերով. «Մանկության տարիներին ժամանակը երկար էր ձգվում, որովհետեւ ամեն օր մենք սովորում եւ անում էինք ինչ-որ նոր եւ մեզ համար անհայտ բան։ Մեծահասակների կյանքում ժամանակը կարծես սկսել է մի քանի անգամ ավելի արագ անցնել։ Գործը ռուտինայի մեջ է։ Ամեն օր մենք անում ենք նույն բաները, որոնք մեզ արդեն ծանոթ են, որոնք մենք արդեն գիտենք անել։ Իսկ ճանապարհորդությունները մեզ հնարավորություն են տալիս վերադառնալ երեխայի այն վիճակին, երբ շուրջդ ամեն ինչ նորից անհայտ է, եւ դու հետաքրքրասիրությամբ ուսումնասիրում ես այն։ Եվ դու այնքան բան ես հասցնում, ժամանակը կարող է աննկատ անցնել, բայց օրվա վերջում դու զարմանում ես, թե որքան բան ես արել, իմացել, տեսել»։ Կարճ ասած, ես այս միտքը ընկալում եմ այսպես՝ ավելի շատ ճանապարհորդություններ՝ ավելի որակյալ եւ երկար կյանք։ Այս միտքը իմ հոգում ուժեղ արձագանք է գտնում եւ ստիպում է գործել։

Սրանք են այն չորս հիմնական պատճառները, որոնց համար ես այնքան ուզում եմ դառնալ Work and Travel USA ծրագրի մասնակից։ Շնորհակալություն ընթերցանության համար։

Ալլա Մից

3-րդ խումբ