Հայտնի է, որ 21-րդ դարը գլոբալիզացիայի դարաշրջան է։ Հետեւաբար, ժամանակին համընթաց քայլելը եւ յուրաքանչյուր հնարավորությունից օգտվելը պետք է լինի յուրաքանչյուր բաց մտածելակերպ ունեցող եւ հավակնոտ երիտասարդի նպատակը։ Հատկապես յուրաքանչյուրի համար երազանք է ճանապարհորդել աշխարհով մեկ եւ ծանոթանալ այնպիսի երկրների ու վայրերի հետ, որոնց մասին լսել են, բայց երբեք սեփական աչքերով չեն տեսել։

Նախկին ժամանակների համեմատ՝ իմ հայրենակիցների մեծ մասը հնարավորություն է ստացել ազատորեն մեկնել արտերկիր։ Սա ուրախալի փաստ է։ Այնուամենայնիվ, եթե մեծահասակները կարող են իրենց թույլ տալ արտերկիր մեկնել սեփական խնայողությունների հաշվին, ապա երիտասարդների համար, ովքեր դեռ ոտքի չեն կանգնել, դա ավելի դժվար է։ Քանի որ իմ հասակակիցներից շատերը ֆինանսական դժվարությունների են բախվում։ Ոմանց էլ չի բավարարում կրթության մակարդակը, մասնավորապես՝ լեզվի իմացությունը։ Work&travel USA ծրագիրը մեծ հնարավորություն է ստեղծում արտերկիր մեկնելու մասին երազող երիտասարդների համար՝ հաղթահարելու նման խոչընդոտները։ Work&travel USA ծրագրի միջոցով ամառային երեք ամիսների ընթացքում հնարավորություն է տրվում լիովին ծանոթանալ ԱՄՆ-ի ժողովրդին, մշակույթին, պատմությանը, բնությանը, կենսակերպին, ապրելակերպին եւ էությանը։

Լինելով արտերկիր մեկնելու մասին երազող բազմաթիվ երիտասարդներից մեկը՝ ես նույնպես հետաքրքրված եմ եղել արտերկիր ճանապարհորդելով։ Արտերկիր մեկնելու կարեւորության մասին առաջին անգամ լսել եմ քույրերիցս։

Իմ երկու քույրերը ակադեմիական շարժունակության ծրագրով մեկնել էին եվրոպական երկիր։ Երբ նրանք վերադարձան հատուկ տպավորություններով եւ կիսվեցին իրենց տեսածով ու սովորածով, ես շատ հետաքրքրվեցի։ Նրանք հաճախ ասում էին. «Դու նույնպես ապագայում անպայման պետք է արտերկիր մեկնես»։

Երբ դպրոցում էի, շատ էի լսել Work&travel USA ծրագրի մասին, բայց այն ժամանակ նման ծրագրով արտերկիր մեկնելն ինձ անհնարին էր թվում։ Ճիշտ է, դա ինձ համար դժվար էր թվում, քանի որ երբեք այդքան երկար ժամանակով հեռու չէի եղել ծնողներիցս։ Չգիտեմ՝ դա ինքնավստահության պակասի՞ց էր, թե՞ մտածում էի՝ «միեւնույն է՝ չեմ անցնի», բայց ես նույնիսկ ինձ «թույլ» չէի տալիս մտածել այս ծրագրին մասնակցելու մասին։ Հետո, ուսանող դառնալուց հետո, հետաքրքրությունս զգալիորեն աճեց։ YouTube-ում սկսեցի տեսանյութեր եւ ռեպորտաժներ դիտել այս ծրագրի մասին։ Իսկ իմ զարմիկի տպավորությունները, ով անցյալ տարի այս ծրագրով մեկնել էր Ամերիկա, կրկնապատկեցին հետաքրքրությունս։ Նրա հետաքրքիր պատմություններից հետո եզրակացրեցի, որ իրականում հնարավոր է գնալ։ Բայց գիտեք վախի այն զգացումը, որը տիրում է մարդուն. այն թույլ չի տալիս համարձակ քայլ անել եւ ստիպում է հազար պատճառաբանություն գտնել։ «Համալսարանի դասերս ավարտվում են հունիսի վերջին, ինչո՞ւ պետք է գնամ երկու ամսով, ես նույնիսկ չեմ կարողանա ծախսերը հոգալ» մտքերը պտտվում էին գլխումս։ Հետո, Instagram-ում տեսնելով, որ ինձանից մեկ տարի բարձր սովորող ուսանողուհին, չնայած ուսման հետ կապված դժվարություններին, մեկնել էր, սկսեցի պատմել հորս եւ մորս։ Բայց ծնողներս, ովքեր խնամքով էին մեծացրել իրենց կրտսեր երեխային, սիրտ չէին անում ինձ ուղարկել օվկիանոսից այն կողմ՝ մեկ այլ մայրցամաք, եւ թույլ չտվեցին միայնակ գնալ՝ ասելով. «Մենք քեզ թույլ կտանք գնալ միայն այն դեպքում, եթե գտնես մեկին, ում հետ կգնաս»։ Սկսեցի փորձել ընկերուհիներիս համոզել, որ գան ինձ հետ, բայց քանի որ նրանք չկարողացան գնալ, ես կորցրեցի ծրագրի միջոցով ԱՄՆ-ը տեսնելու հույսը։ Երեք ամիս անցավ, եւ ես նույնիսկ մոռացել էի Work&travel-ի մասին։ Մի օր համակուրսեցին ասաց, որ վերանայել է Work&travel-ի մասին իր մտքերը եւ ցանկանում է գնալ։ Այն բանից հետո, երբ նա ստացավ ծնողների թույլտվությունը, ես հորս եւ մորս ասացի, որ ընկերուհիս էլ է գնում։ Թեեւ նրանք խորապես պատրաստ չէին ինձ բաց թողնելու, բայց պահեցին իրենց խոստումը եւ թույլ տվեցին գնալ։ Այնուհետեւ մեր խմբին ավելացրինք երրորդ համակուրսեցուն եւ պայմանագիր ստորագրեցինք ծրագրին մասնակցելու համար։

Օտար երկրներ մեկնելը երազանք է թե՛ երիտասարդների, թե՛ մեծերի համար, բայց ԱՄՆ-ը կարծես թե այլ է։ Ամերիկյան ֆիլմերի եւ հեռուստասերիալների, համաշխարհային աստղերի, թե ամերիկյան ազատության ազդեցությունը, ցանկացած ազգի կամ պետության քաղաքացիների՝ Ամերիկա ձգտելու ցանկությունը հանգեցրել է «ամերիկյան երազանք» տերմինի առաջացմանը։ Փոքրուց դիտել եմ ամերիկյան սերիալներ, սիթքոմներ եւ ֆիլմեր ու երազել եմ տեսնել այդ երկիրը։ Ես անվերջ երախտապարտ եմ Work&travel USA ծրագրին, որը, Աստծո կամոք, ինձ հնարավորություն է տալիս իրականացնել այս երազանքը։ Երկիրը եւ վայրերը տեսնելու հետ մեկտեղ, ես նաեւ աշխատելու եւ գումար վաստակելու նպատակ ունեմ։ Աշխատանքի անցնելով եւ մարդկանց հետ անմիջականորեն շփվելով՝ կարող եմ բարելավել անգլերենի իմացությունս եւ ընդլայնել բառապաշարս։ Միաժամանակ ուզում եմ նրանց պատմել իմ երկրի (որը նրանց համար անծանոթ է) սովորույթների, ավանդույթների, ազգային նախշերի, պատմության, մշակութային եւ գրական կյանքի ու առանձնահատկությունների մասին եւ ցույց տալ, որ կա Ղազախստան անունով մի երկիր։ Եթե առանց խոչընդոտների անցնեմ ծրագրի պահանջները, ուզում եմ ինձ հետ վերցնել ղազախական շոկոլադ եւ կուրտ-պանիր եւ նվիրել այն նոր ընկերներին, որոնց ձեռք կբերեմ արտերկրում։

Շատ եմ լսել Նիագարայի ջրվեժի, Դիսնեյլենդի, Հարի Փոթերի խանութի, Հոլիվուդի գրության եւ Ազատության արձանի նման հրաշալի վայրերի մասին. ֆիլմերում եւ բլոգերների մոտ շատ եմ տեսել եւ երազել եմ, որ մի օր կգնամ։ Եթե Աստված կամենա, որ ես ոտք դնեմ այդ վայրերում եւ սեփական աչքերով տեսնեմ դրանք, ապա դա կանվանեմ իմ կյանքի ամենահիշարժան եւ հրաշալի ժամանակաշրջանը։

Հայրենիքից հազարավոր մղոն հեռու երեք ամիս ինքնուրույն ապրելը իսկապես մեծ պատասխանատվություն է դնում եւ, կարծում եմ, ստիպում է մեծանալ։ Ես ուզում եմ այնտեղից վերադառնալ հայրենիք հրաշալի զգացումներով, էներգիայով, խանդավառությամբ, նոր նպատակներով եւ թարմ գաղափարներով։ Հույս ունեմ նաեւ, որ կծանոթանամ մեկ այլ երկրի մշակույթին, կընդլայնեմ աշխարհայացքս եւ սահուն կխոսեմ անգլերեն։ Ես նաեւ անձնական մտորում ունեմ, որ կվերադառնամ որպես հասուն մտքով, գիտելիքներով, ձեւավորված կարծիքներով ու հայացքներով, հստակ երազանքներով, սահմանված նպատակներով, ինքնավստահ, նորարար եւ եռանդուն երիտասարդներից մեկը։

Ինչո՞վ է այս ծրագիրը օգտակար իմ ապագա մասնագիտության համար։ Ես ներկայումս տիրապետում եմ կիբերանվտանգության մասնագիտությանը։ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները թվայնացման առումով աշխարհի առաջատար երկրներից է։ Հետեւաբար, ես ուզում եմ սովորել Ամերիկայի մասնագետների գիտատեխնիկական նվաճումներից, ընդլայնել գիտելիքներս նոր տեխնոլոգիական առանձնահատկությունների եւ նորարարությունների մասին եւ հանդես գալ թարմ գաղափարներով ու նոր նախագծերով, որոնք օգուտ կբերեն իմ երկրին եւ կնպաստեն դրան։

Իսկ իմ սեփական աշխատանքով գումար վաստակելով՝ կարող եմ հաճախել դասընթացի՝ Եվրոպայում մագիստրատուրայում սովորելու նախապատրաստվելու համար։ Քանի որ վերադառնալուց հետո անգլերենի իմացության մակարդակս զգալիորեն կբարձրանա, կարծում եմ՝ Եվրոպայում սովորելը ինձ մեծ դժվարություն չի պատճառի։

Հետաքրքիր փաստ է, որ քրոջս ընկերուհին իր ապագա ամուսնուն հանդիպել է այս ծրագրի միջոցով, եւ այժմ նրանք մեծացնում են իրենց փոքրիկ բալիկին։ Իհարկե, սա իմ հիմնական երազանքը չէ, բայց կյանքում տարբեր սցենարներ կարող են լինել։

Իմ կարծիքով՝ այս ծրագիրը ապագայում կարող է լիովին այլ լինել։ Միգուցե հայտնվի Work&travel Kazakhstan անունով նոր ծրագիր, եւ մեր երկիրը տեսնելու եւ աշխատելու ցանկություն ունեցողների թիվը կավելանա։ Միգուցե, Flex ծրագրի նման, հնարավորություն ստեղծվի արտերկրի ուսանողների հետ փոխանակվելու՝ ամառային արձակուրդների ընթացքում արտերկրում աշխատելու համար։ Հրաշալի կլիներ, եթե ծրագրի կազմակերպիչները կապ հաստատեին օտարերկրյա համալսարանների հետ եւ ուսանողներին հնարավորություն տային մասնակցելու իրենց մասնագիտությանը վերաբերող լրացուցիչ դասընթացների եւ դասախոսությունների։

Հիմնականում, այս ծրագրով երկու ամսում ԱՄՆ-ը տեսնելու համար սահմանված գումարը շատ թանկ չէ, քանի որ այն, ինչ ճանապարհորդները վճարում են արտերկիր մեկնելիս մեկ շաբաթ կամ տասը օրով, համարժեք է այս գումարին։ Այնուամենայնիվ, այս թանկ ժամանակներում շատ երիտասարդներ չեն կարող իրենց թույլ տալ մասնակցել այս ծրագրին։ Մենք լսում ենք, որ «եթե մեկ ամիս աշխատես, կծածկես ծախսերդ»։ Հետեւաբար, ես առաջարկ ունեմ, որ հնարավոր լինի վճարել ծրագրի ընդհանուր գումարի 50 տոկոսը մեկնելուց առաջ, իսկ մյուս կեսը՝ վերադառնալուց հետո։ Դրա համար յուրաքանչյուր մասնակից քաղաքացի պետք է ստորագրի հատուկ պայմանագիր եւ պահպանի օրենքի պահանջները։

Ես այս ծրագրի հիման վրա կազմակերպված այս մրցույթը մասնակիցների համար շատ մեծ հնարավորություն եմ համարում եւ հատկապես ուրախ եմ, որ փորձեցի բախտս եւ ներկայացրեցի այս էսսեն։