Սա իսկապես հասունության, պատասխանատվության եւ ինքնուրույնության հսկայական փորձ է եւ, անկասկած, մեծ ներդրում իմ կյանքում: Կյանքի իմ կարգախոսն է. «Ճանապարհորդեք, քանի դեռ երիտասարդ եք»: Յուրաքանչյուր մարդու կյանքում փոփոխություններ են լինում, եւ, իհարկե, այս ուղեւորությունը բացառություն չէ: Ես կցանկանայի նշել, որ ծրագիրը ուսանողների համար եզակի հնարավորություն է տալիս եւ նրանց համար լայն հնարավորություններ է բացում: Կարծում եմ՝ ծրագրի շնորհիվ ես ոչ միայն կտեսնեմ Ամերիկան, այլեւ հետաքրքիր ճանապարհորդություն կկատարեմ՝ միաժամանակ աշխատելով եւ բարելավելով օտար լեզվիս իմացությունը:
Սկսենք նրանից, թե ինչու Մասաչուսեթս նահանգը եւ ի՞նչը նպաստեց իմ որոշմանը: Ես այս նահանգը անսովոր հարմարավետ եւ հարմարավետ եմ համարում: Նահանգը անվանում են նաեւ Ամերիկայի մտավոր կենտրոն: Իմ ընտրությունը կանգ առավ Քեյփ Քոդ կղզու վրա: Այստեղ են գտնվում ամենագեղեցիկ մայրամուտները եւ ամենալայն ավազոտ լողափերը: Այստեղ կարելի է դիտել կետերին եւ համատեղել ձկնորսության հետ: Իսկ Հայանիսը՝ կղզու քաղաքը, որն ընտրեցի, անմիջապես գրավեց սիրտս: Սա Ատլանտյան օվկիանոսի ափին գտնվող ամառային լողափ է, որտեղ ես երբեք չեմ եղել: Այնտեղ զգացվում է բարեկամության եւ հյուրընկալության մթնոլորտ: Այնտեղ ապրում են շատ տարբեր մարդիկ՝ տարբեր ազգերի, ռասաների եւ դավանանքների ներկայացուցիչներ, ինչի շնորհիվ շատ հեշտ է զգալ քո յուրահատկությունը:
Ինչպե՞ս եմ պատկերացնում իմ ուղեւորությունը: Ոգեւորությամբ հանձնում եմ վերջին քննություններս՝ ակնկալելով իմ կյանքի լավագույն ամառը: Նստած եք խոհանոցում ծնողների հետ եւ քննարկում եք ձեր ուղեւորությունը: Տեսնում եք ծնողների աչքերում հպարտությունը ձեր երեխայի շուտափույթ իրականանալիք երազանքի համար: Չէ՞ որ ծնողների համար լավագույն զգացումը այն է, երբ իրենց երեխան երջանիկ է:
Եվ ահա, մենք արդեն օդանավակայանում ենք: Հոգումս ոչ տագնապ կա, ոչ վախ, այլ պարզապես թեթեւ հուզմունք եւ ապրում, այն գիտակցումը, որ դու կարողացար: Նստելով ինքնաթիռ՝ ինձ ներսից կհեղեղեն միլիոնավոր հույզեր, որոնք չեմ կարող նկարագրել: Սա կլինի իմ առաջին թռիչքը ինքնաթիռով, իմ փոքրիկ ճանապարհը դեպի ազատ լողարկում:
Դուրս գալով օդանավակայանից՝ ես արդեն կզգամ այլ մթնոլորտ, եւ միանգամից չի գա այն գիտակցումը, որ դու գտնվում ես մեկ այլ մայրցամաքում, այս մեծ աշխարհի մյուս ծայրում: Առաջին բանը, որ աչքի է ընկնում, մարդիկ են: Ինչքան տարբեր եւ գեղեցիկ են նրանք իրենց ձեւով, նրանց բարեկամությունը: Մարդիկ ողջունում են միմյանց, ժպտում, պահում են դռները եւ չեն ամաչում միմյանց հաճոյախոսություններ անել: Դրանից հոգում շատ ջերմ է դառնում, եւ դու փայլում ես, ժպտում ես ոչ քո կամքով:
Դուրս գալով փողոց՝ դու գիտակցում ես, թե ինչպիսին է այստեղ օդը, կլիման եւ ամեն ինչ շուրջը: Դու շնչում ես այն օդը եւ կանգնած ես այն հողի վրա, որի մասին այդքան երկար երազել ես եւ այդքան երկար ձգտել ես:
Հասնելով քաղաքի կենտրոն՝ տեսնելու Նյու Յորքի բոլոր ամենաբարձր շենքերը, ես կմոռանամ հեռախոսի գոյության մասին: Բայց հիշելով՝ այս ամբողջ գեղեցկությունը կուղարկեմ ծնողներիս: Չէ՞ որ առանց նրանց, առանց նրանց աչքերում հավատի եւ հույսի, ես ոչինչի չէի հասնի: Իհարկե, առաջին օրերը դժվար կլինեն ակլիմատիզացիայի եւ ջեթլագի պատճառով, բայց դրա մեջ կա ինչ-որ յուրահատուկ ազարտ:
Առաջին ամիսը ամենատպավորիչն է: Ես պատկերացնում եմ, թե ինչպես եմ ծանոթանում գործատուիս, աշխատանքային գործընկերներիս հետ եւ աստիճանաբար սովորում եմ իմ նոր ամերիկյան կյանքին: Դիտում եմ Ամերիկայի ամենօրյա ցնցող տեսարանները, մարդկանց ցանկացած մանրուքից ուրախանալու կարողությունը, ամեն օրը տոնի վերածելու կարողությունը: Ես գիտեմ, որ կսիրեմ Ամերիկան ազատության անհավանական զգացումի համար եւ հիանալի կհանգստանամ, կզվարճանամ եւ պարզապես ժամանակ կանցկացնեմ: Աշխատանքի առաջին օրվանից հետո ես պատկերացնում եմ, թե ինչպես եմ գնում ափ եւ տեսնում օվկիանոսը: Իմ առաջին օվկիանոսը: Զգացողություն, որ աշխարհը սառել է եւ ժամանակը կանգ է առել: Ես զգում եմ, թե այնտեղ ինչքան գեղեցիկ եւ ջերմ է:
Երկրորդ ամիսը ոչ պակաս հետաքրքիր կլինի: Ես պատկերացնում եմ, թե ինչպես եմ տոմս գնում իմ սիրելի կատարողների՝ Laszewo-ի համերգին, որը տեղի կունենա Բոստոնում: Գիտակցել, որ խումբը, որը իմ կյանքի բեկումնային պահին օգնության ձեռք է մեկնել, երգելու է հենց իմ աչքի առաջ: Ես հնարավորություն կունենամ ոչ միայն այցելել համերգին, այլեւ տեսնել գեղեցիկ Բոստոն քաղաքը: Ես Բոստոնը անվանում եմ «մայրաքաղաքային հրեշ»: Այն գիտակցումը, որ հենց այստեղ են հայտնվել առաջին համաշխարհային մակարդակի համալսարանները, առաջին գրադարանները: Ինչպե՞ս այս դեպքերը չեն կարող մարմնավորել երջանկությունը իմ դեմքին: Սա իսկապես այն վայրն է, որտեղ ապագան եւ ներկան շփվում են միմյանց հետ: Ժամանակակից այգիներ եւ ռեստորաններ, թանգարաններ եւ հին շուկաներ:
Երրորդ ամիսը, հավանաբար, ամենադժվարներից մեկը կլինի: Դու արդեն հասկանում ես, որ շուտով աշխատանքդ կավարտվի, դու հրաժեշտ կտաս այն մարդկանց, ովքեր փոխարինել են քեզ ծնողներիդ օտար երկրում: Բայց սա տխրելու առիթ չէ, որովհետեւ կյանքը անգին նվեր է, իսկ Ամերիկայում աշխատելը՝ անգին փորձ: Դու կհասկանաս, որ ամերիկացիները հետաքրքիր ժողովուրդ են եւ որ սա անմոռանալի փորձ էր, զարմանալի ժամանակ մեկ այլ մայրցամաքում, որը դու կհիշես ողջ կյանքում:
Եվ ահա գալիս է ճանապարհորդության պահը եւ ժամանակը: Այժմ դու կարող ես արտաշնչել եւ հանգստանալ: Ես կկարողանամ տեսնել այն ամենը, ինչի մասին մտածել եւ երազել եմ, տեսել եմ միայն ֆիլմերում իմ սեփական աչքերով: Ուղեւորություն դեպի Արեւմուտք, Փառքի ծառուղի, Լոս Անջելես, Սան Ֆրանցիսկո, Կալիֆոռնիա: Տեսնել հայտնի վայրերը, Ալկատրասը, այն գտնվում է Սան Ֆրանցիսկոյում: Սա բանտ է, որից անհնար է փախչել: Ես սա եզակի վայր եմ համարում, եթե Ամերիկայում եմ, պարտավոր եմ այցելել այն: Իհարկե, Նիագարայի ջրվեժը, դա այնքան անսովոր է, որ այն հոսում է երկու երկրների միջեւ: Եվ Ճապոնիան իմ եւս մեկ երազանքն է, քանի որ Ամերիկան կլինի դրա առանցքային պահը: Եվ շատ ու շատ հետաքրքիր բաներ:
Այն գիտակցումը, որ դու այժմ կարող ես գնել այն ամենը, ինչ ցանկացել ես, նվերներ անել հարազատներիդ եւ մի շարք լուսանկարներ անել քո հուշերի համար:
Եզրափակելով՝ այս ուղեւորությունը իսկապես փոխում է ցանկացած մարդու աշխարհայացքը: Ես վստահ եմ, որ կդառնամ ավելի բաց, ինքնուրույն: Ես կդառնամ ամերիկյան մշակույթի մի մասը, ինձ կզգամ նրանցից մեկը, կճանաչեմ այս երկրում կյանքի բոլոր նրբությունները՝ ընկղմվելով մշակույթի եւ կենցաղի մեջ: Եվ ամենակարեւորը՝ ես կունենամ նոր ծանոթություններ, ընկերներ ոչ միայն Ամերիկայից, այլեւ ամբողջ աշխարհից:
