Աշխատանքի հասնելը մի ամբողջ պատմություն է) Սկզբում Ռիչն էր ինձ մեքենայով տանում։ Հետո նա ուզում էր ցույց տալ, թե որտեղ է ավտոբուսի կանգառը, բայց պարզվեց, որ ինքն էլ չգիտի, թե որտեղ է այն։ Արդյունքում, մինչ մենք այն փնտրում էինք, ես ուշացա աշխատանքից։ Զանգահարեցի, զգուշացրի։ Լավ չէր։ Վերջապես սպասեցի իմ ավտոբուսին, նստեցի, բայց իջա շատ ավելի շուտ, քան հարկավոր էր։ Արդյունքում աշխատանքի հասնելու համար պետք էր եւս 30 րոպե ոտքով քայլել։ Հաջորդ ավտոբուսին սպասելն անիմաստ էր՝ դրանք կես ժամը մեկ են գնում։ Գնացի ոտքով, արդյունքում բավականին ուշացա աշխատանքից՝ գրեթե մեկ ժամով։ Բոսը շատ դժգոհ էր, գոռում էր, լավ է, որ ես նրան գրեթե չէի հասկանում) Բայց անկեղծ ասած, նա ինձ շատ վախեցրեց։ Առաջին անգամ էի տեսնում չարացած ամերիկացու)

Հաջորդ օրը ես ինքնուրույն գնացի կանգառ։ Միայն թե խնդիրն այն էր, որ կանգառը մոլի մոտ էր, իսկ մոլը պարզապես հսկայական է... եւ թե որ կողմում էր այդ կանգառը, ես ոչ մի կերպ չէի կարողանում հիշել։ Վազվզեցի մոլի ամբողջ տարածքով, այդպես էլ չգտա։ Իսկ ժամանակն արդեն սեղմում էր։ Ես խուճապի մեջ մտածում եմ՝ ի՞նչ անեմ, ուշանալ չի կարելի, իսկ կանգառը կարծես գետինը մտած լինի։ Նույնիսկ մարդկանցից հարցնում էի, թե որտեղ է կանգառը, բայց այստեղ ավտոբուսներից քչերն են օգտվում, բոլորը մեքենաներով են եւ ոչ ոք չգիտի։ Անելանելիությունից ես զանգահարեցի Ռիչարդին, առավոտյան ժամը 8-ին.... Օգնության խնդրանքով, որ չգիտեմ, թե որտեղ է այդ կանգառը, իսկ աշխատանքից ուշանալ չի կարելի, բոսը ինձ կհեռացնի։ Ռիչարդը ակնհայտորեն ուրախ չէր ինձ լսելուց) Բայց ի զարմանս եւ ուրախություն ինձ՝ ասաց՝ լավ, ես հիմա կգամ։ Եկավ, վերցրեց ինձ, մեքենայով հասցրեց աշխատանքի, ես նույնիսկ չուշացա։ Շատ անհարմար էի զգում նրա առաջ, բայց աշխատանքը կորցնելու վախն ավելի ուժեղ էր) Այդ դեպքից հետո որոշեցի նրան այլեւս չանհանգստացնել, եթե ուզենա ինձ տեսնել այսպիսի խնդրահարույց վիճակում՝ թող ինքը գրի) Շարունակությունը՝ ավելի զվարճալի)

Հաջորդ օրը ես հերթափոխ ունեի առավոտյան ժամը 7-ին։ Ես՝ որպես կարգապահ մարդ, կիրակի օրը արթնացա առավոտյան ժամը 5-ին, ժամը 6-ին արդեն կանգառում էի, 6:15-ին պետք է լիներ իմ ավտոբուսը։ Նստած սպասում եմ։ 15 րոպե՝ չկա, 20 րոպե՝ չկա, 30 րոպե՝ չկա։ Արդեն խուճապի մեջ եմ։ Չէր բավականացնում, որ այսօր էլ ուշանամ աշխատանքից։ Ռիչին զանգելն արդեն չափազանց անհարմար է, որքա՞ն կարելի է մարդուն նեղություն տալ։ Տաքսու համարները չգիտեմ։ Զանգահարեցի աշխատանքի, իսկ մենեջերն ինձ ասաց, որ այսօր կիրակի է եւ ավտոբուսները ընդհանրապես չեն աշխատում, նրանց մոտ հանգստյան օր է։ Ճիշտ է, ասաց, որ կարող եմ չգալ, քանի որ դա իմ մեղքը չէ։ Բայց ես արդեն մի քանի անգամ ուշացել էի, իսկ եթե այսօր էլ չհայտնվեմ, դա նշանակում է, որ ամենայն հավանականությամբ հեռացված եմ։ Ես արդեն հասցրել էի գլխումս պտտել մոտ ապագայի պլանները, թե ինչպես եմ նոր աշխատանք փնտրելու, իսկ եթե չգտնեմ՝ կմեկնեմ մնացած գումարով ինչ-որ հանգստավայր, որտեղ ուսանողներ շատ կան, այնտեղ հաստատ չեմ կորչի։ Չէ՞ որ այստեղ ոչ ոք չի էլ լսել «Work & Travel»-ի մասին, եւ չեմ զարմանա, որ ես այստեղ ընդհանրապես միակ ռուս ուսանողն եմ շատ կիլոմետրերի վրա։ Բայց մենեջերը ինձ հավաստիացրեց, որ բոսը ինձ չի հեռացնի, նա կխոսի նրա հետ, քանի որ հիմա իմ մեղքը չէ, որ չեմ կարողանում գալ աշխատանքի։ Մի փոքր հանգստանալով եւ ուրախանալով՝ գնացի աննպատակ անցկացնելու այդ օրը)

Բայց հետաքրքիրն այն էր, որ հաջորդ շաբաթվա համար բոսը ինձ նշանակեց ընդամենը մեկ հերթափոխ՝ 7 ժամ տեւողությամբ... Մեկ! Ինձ պետք է աշխատել, տատիկին բնակարանի համար մեծ գումար վճարել, իսկ նա ինձ հաջորդ շաբաթվա համար տվեց ընդամենը 7 ժամ! Սկզբում մտածեցի, որ ինչ-որ սխալ է, եւ փորձեցի մոտենալ նրան, խոսել։ Բայց նա ինձ ասաց մոտավորապես այսպիսի բան՝ դու ուշացել ես, դու անցյալ անգամ բացակայել ես աշխատանքից, եւ այդ պատճառով ես քեզ նշանակեցի ընդամենը մեկ հերթափոխ։ (կարծես պատիժ, չէ՞ որ ես այնպիսի սարսափելի աշխատող եմ)։ Ավելացրեց նաեւ, որ դա իմ մեղքը չէ, իհարկե, որ ավտոբուսները չեն աշխատում կիրակի օրերին, բայց նաեւ իրենը չէ։ Եվ որ ես փչացնում եմ իր բիզնեսը, բլա բլա բլա... Եվ նաեւ առաջարկեց ինձ տաքսի կանչել, եթե ավտոբուսները չեն աշխատում, ինչպես հարկն է)) Ահա, թող այդ դեպքում աշխատավարձս բարձրացնի այնքան, որ ես կարողանամ հանգիստ վճարել տաքսու համար) Իսկ նա վճարում է ինձ նվազագույն աշխատավարձ եւ դեռ ինչ-որ բան է պահանջում։ Լսում էի նրան եւ մտածում, որ պետք է փնտրել 2-րդ աշխատանք, կամ էլ պարզապես նորը, իսկ սրանից հեռանալ։ Ոչ, պետս սկզբունքորեն լավ մարդ է, բայց իր բիզնեսի վրա չափից շատ է տարված։ Ի՞նչն է այնքան ծայրահեղ սարսափելի նրանում, որ աշխատողը այլ երկրից, որը դեռ չգիտի քաղաքը եւ կատարելապես չի տիրապետում լեզվին, ուշացել է աշխատանքից մեկ անգամ (լավ, 2)։ Ես նույնիսկ զանգահարել էի, զգուշացրել, որ կուշանամ... Մի բան հաստատ գիտեմ՝ Ռուսաստանում դրան ավելի հեշտ կվերաբերվեին) Բայց ես Ամերիկայում եմ։ Եվ երեւի պետք է ավելի հանգիստ վերաբերվել դրան։

Ընդհանրապես, պետս պարզապես տարված է իր բիզնեսով) Նրա սրճարանում աշխատում է ամբողջ ընտանիքը՝ կինը, դուստրը, որդին... եւ ոչ թե մենեջերի դերում, այլ որպես սովորական աշխատողներ։ Դուստրը կանգնած է դրամարկղի մոտ, որդին նույնպես, երբեմն սենդվիչներ է պատրաստում։ Կինը հաճախ լվանում է սպասքը, տեղափոխում ամեն տեսակ ափսեներ, չի խորշում մաքրություն անել դահլիճում։ Բոսսս ինքն էլ աշխատում է բոլորի հետ միասին, եթե հաճախորդները շատ են։ Նույնպես կանգնում է դրամարկղի մոտ կամ պատրաստում կաթնային կոկտեյլներ... Սա իրականում պլյուս է) Ինձ դուր է գալիս աշխատանքի նկատմամբ նման մոտեցումը, բայց երբեմն դա նրա մոտ վերածվում է ինչ-որ ավելորդ մանրակրկիտության եւ կպչունության)