Ճաշի ժամանակը մոտենում էր, ուստի մենք հերթական անգամ մտանք McDonald's, որտեղ որոշեցինք գնալ դիտելու «անցքով» ժայռը, որի պատմական անունը ոչ ոք չէր հիշում։ Հիմա գիտեմ, որ դա Laie Point-ն է։

Մեր հաջորդ կանգառը North Shore-ի (Օահու կղզու հյուսիսային ափ) լողափերից մեկն էր, որտեղ կա հիանալի տասնհինգ մետրանոց ժայռ, որից պետք է ցատկել։ Ես չցատկեցի, բայց դիտում էի :))))

North Shore-ում (հենց այդպես էլ արտասանվում է՝ մեկ բառով) մենք լողացինք, տղաները նույնիսկ սնորքելինգով զբաղվեցին (թեեւ իմ կարծիքով այնտեղ այդ առումով հետաքրքիր ոչինչ չկա)։ Հետո մենք խաղացինք ցնցուղի տակ եւ շարունակեցինք ճանապարհը։

Երկար գնացինք ինձ անհայտ ուղղությամբ (ամենայն հավանականությամբ շրջանցում էինք կղզին արեւմտյան կողմից), մինչեւ սկսվեցին գեղեցիկ դեղին դաշտերը։

Պարզվեց, որ դրանք աշխարհի ամենամեծ Dole արքայախնձորի պլանտացիաներն են։ Գիտեի՞ք արդյոք, որ արքայախնձորների 80%-ը աճեցվում է Հավայան կղզիներում?? Այդ պատճառով էլ որոշեցինք, որ առանց դրանց չենք հեռանա եւ Սաշկային ուղարկեցինք «գրդոնից» գողանալու։ Մինչ նա ընտրում էր, ես լուսանկարվում էի ծիածանի հետ, որը պաշտոնապես Ալոհա նահանգի խորհրդանիշն է։ Իզուր չէ, որ Հավայան կղզիները անվանում են նաեւ «ծիածանի վրայով» նահանգ։

Մեր վերջին կանգառը հեռավոր Eva beach-ն էր, որտեղ մենք դիմավորեցինք մայրամուտը եւ կերանք արքայախնձորներ։

Այսպես ավարտվեց Հավայան կղզիներում իմ 2.5 ամսվա ամենավառ օրերից մեկը։

Գիշերը մենք վերադարձանք լողափերից մեկը, պառկեցինք ավազի վրա, զբոսնեցինք ափի երկայնքով, բայց դա արդեն ոչ ոք չէր լուսանկարում.... ;)