Գնացք։ Վագոնը կիսով չափ լի է։ Կամ գուցե կիսով չափ դատարկ, ո՞վ գիտի... Ես նստած եմ, նայում եմ հողաթափերով ոտքերիս, իսկ այս աղմկոտ դժոխային մեքենան ինձ ուղիղ դժոխք է տանում։ Այսինքն՝ Բրուքլին, ներողություն, սխալվեցի...
Դեմքիս ավելացած խոնավությունը ազդարարեց աշնան սկիզբը ոչ միայն Նյու Յորքում, այլեւ իմ հոգում։ Օդանավակայանից եմ գալիս, ի՞նչ ասեմ։ Եթե եղել ես օդանավակայանում եւ այնտեղից ինքնաթիռով չես հեռացել, ապա ճանապարհը դժվար թե հաճելի լինի։ Այդպես էլ իմ հոգում ամեն րոպե ավելի ու ավելի ծանր ու սարսափելի էր դառնում, կարծես ստվերը դանդաղ սողում էր սրտիս վրա եւ գիշեր էր վրա հասնում... Ձեռքերիս մեջ միայն շապիկ է՝ կապույտ, M չափսի՝ այն ամենը, ինչ մնացել է ինձ ամենաթանկ եւ սիրելի մարդուց։ Չէ՞ որ կես ժամ առաջ նա ինձ հետ էր, ժպտում էր, եւ աշխարհը հիանալի էր։ Իսկ հիմա նա չկա, եւ վերջ... Կարծես աշխարհն էլ այն չէ, եւ ես էլ կարծես արդեն չկամ։ Բայց դա ամեն ինչ հիմարություն է։ Ամենակարեւորը ձեռքերն են։ Ձեռքերը՝ այնքան տաք, փափուկ, ուժեղ, որոնք այնքան ամուր գրկում էին, շոյում, ծիծաղեցնում, խճճվում մազերիս մեջ... դրանք այլեւս երբեք չեն լինի կողքիս։
Ես նույնիսկ չնկատեցի, թե ինչպես արցունքները հոսեցին աչքերիցս, իմ օվկիանոսի փոքրիկ կտորները հոսում էին դեմքիս վրայով, իսկ ես խնամքով հավաքում էի դրանք նվիրված շապիկի մեջ, ինչից այն ավելի կապույտ էր դառնում։ Ես չեմ սիրում լաց լինել մարդկանց մեջ, ընդհանրապես չեմ սիրում, բայց արցունքները ինչ-որ պատճառով ինձ չէին հարցնում, թե ինչ եմ սիրում, իսկ ինչ՝ ոչ...
Նյու Յորքը Ամերիկայի ոչ պաշտոնական մայրաքաղաքն է, աշխարհի խոշորագույն մեգապոլիսներից մեկը՝ 8 500 000 բնակչությամբ։ Ես չգիտեմ, թե այդ ութ ու կես միլիոնից ինչ մարդիկ էին այն ժամանակ ինձ հետ նույն վագոնում գնում։ Նրանք բոլորն էլ ունեն իրենց գործերը, հոգսերը, խնդիրները... Բայց մի պահ ես հանկարծ զգացի, որ նրանք ինձ հետ էին։ Ոչ թե պարզապես պատահականությամբ հայտնվեցին կողքիս, այլ կողքիս էին, ինչպես մի մեծ վագոնային ընտանիք։ Նրանց աչքերում ես կարդում էի կարեկցանք եւ օգնելու ցանկություն։ Դա այնքան հուզիչ էր...
Ճաղատ տղամարդը մոտեցավ եւ հարցրեց, թե արդյոք ամեն ինչ կարգին է եւ արդյոք օգնության կարիք ունեմ։ Մեկ այլ պարոն, վագոնից դուրս գալիս, վերջում ինձ ասաց. «Ամեն ինչ լավ կլինի»։ Այս ամենը ինձ համար այնքան անսովոր էր, գրեթե հրաշքի պես։ Իմ կողքին ողջ ճանապարհին նստած էր մի տղա, որը խրված էր գրպանի համակարգչի մեջ, երեւի խաղ էր խաղում։ Հանկարծ նա նայեց ինձ, մի կողմ դրեց իր խաղալիքը եւ սկսեց փորփրել ուսապարկը։ Իսկ մեկ րոպե անց նա այնտեղից հանում է... Աստվածաշունչ։ Հանում է եւ սկսում է շշուկով կարդալ դրանից հատվածներ։ Իսկ հետո ասում է. «Ինչ էլ որ պատահի քո կյանքում, որքան էլ դժվար լինի քեզ համար հիմա, որոշ ժամանակ անց դու նորից կուրախանաս եւ կծիծաղես։ Եվ շնորհակալ կլինես ճակատագրին քեզ նետած մարտահրավերի համար»։ Նա ասաց սա եւ իջավ իր կայարանում։ Իսկ ես գնացի առաջ, բայց հիմա դա արդեն մի փոքր այլ ես էի... Այդ ժամանակվանից սա իմ կյանքի ամենակարեւոր խոսքերն են... Նյու Յորքի մետրոյում լսված խոսքեր մի մարդուց, որին ես այլեւս երբեք չեմ տեսել։
