Վերջապես անձնագիրը ձեռքիս է... Ինչքան ուրախ եմ։ Հիմա անձնագրումս 2 վիզա կա՝ ամերիկյան եւ լեհական ազգային, որը 2 շաբաթ առաջ դարձավ լիարժեք շենգենյան։ Կրկին ուրախ եմ... Ամերիկյանը ինձ ուժ է տալիս (յուրօրինակ ֆետիշիզմ), բացում ես այն եւ լիցքավորվում, երբ պետք է, բացում ես շենգենյանը՝ էլի լիցքավորվում... Մտածում ես ինքդ քեզ. «Հիմա ամբողջ մայրցամաքային Եվրոպան իմն է, գումարած ԱՄՆ-ն, պետք է մի տեղ գնալ»։

Նստած մտածում ես. «Ո՞ւր գնալ»։ Լեհաստան՝ օ՜, հարազատ երկիր, բայց ես այն երկայնքով ու լայնքով շրջել եմ (միայն Կրակովում չեմ եղել), ինչ-որ ձանձրալի է... Գերմանիա՝ ֆաշիստներ, եւ ես այնտեղ ապրել եմ 2 տարի իմ հեռավոր մանկության մեջ։ Ավստրիա՝ մինի-ֆաշիստներ։ Չեխիա՝ գերմանացիներ։

Ֆրանսիա՝ փրփրուն գինիների եւ ոչ ստանդարտ հարաբերությունների սիրահար չեմ + հեռու է։ Իսպանիա՝ ձանձրալի եւ անհետաքրքիր + շատ հեռու։ Իտալիա՝ պետք չէ, եղել եմ այնտեղ, զբոսնել եմ ափով, մաֆիան նույնիսկ անցանկալի դելֆիններին է սպանում, եւ ես ամեն ամիս գործ ունեմ իտալացիների հետ (ուղեկցել, կերակրել, խմեցնել, տեղ հասցնել), հոգնել եմ նրանցից։ Նիդեռլանդներ՝ սիրահար չեմ։ Բելգիա՝ կեղտ։ Սլովակիա՝ լեռների երեխաներ (առանց վիրավորանքի)։

Սերբիա՝ լավ երկիր է, բայց զվարճանքները քիչ են։ Մերձբալթյան երկրներ՝ ես նրանց լեզվով ոչինչ չգիտեմ։ Շվեյցարիա՝ ինձ պետք չէ բանկ գնալ կամ ժամացույց առնել առայժմ։ Ո՞ւր գնալ։...

Այո, երբ հնարավորություն չկա մի տեղ գնալու, ուզում ես, իսկ երբ կա, չես ուզում... Տարօրինակ է...

Գնում եմ դասերի, գրում տարբեր էսսեներ, զբաղվում տարբեր տեսակի աշխատանքներով, շարունակում կատարելագործել լեհերենն ու անգլերենը...

Ուզում եմ Ավստրալիա... Բայց այնտեղ կոկորդիլոսներ կան, վախենալու է, եւ pieniadze (փող) էլ շատ չկա (ընդհանրապես գրեթե չկա :) )։ Իսկ շուտով «X օրն» է՝ նախնական քննաշրջանի հանձնում եւ այլն։

Որոշեցի, որ ժամանակն է մեկնել Ուկրաինա, իսկ հետո՝ Լեհաստան (գոնե համեղ մթերք կգնեմ)... Ընդհանրապես կարծում եմ, որ Լեհաստանից եւ Սերբիայից այն կողմ անելիք չունեմ, լավ եմ վերաբերվում Ռուսաստանի Դաշնության քաղաքացիներին, բայց այնտեղ ոտքս այլեւս չեմ դնի... վախենալու է, շատ են, ճանապարհները վատն են։

Էլ ի՞նչ։ Այո, նա, ում հետ ուզում էի թռչել Նահանգներ, կարծես թե ինձ հետ չի գալիս։ Աշխատել, պետք է շարունակել աշխատել...

Խորապես հուսով եմ, որ բոլոր նրանք, ովքեր կարդացել են իմ բլոգը, ստացել են վիզաներ...

CIAO!!!