Մի հավատա հրաշքների, բայց միշտ երազանքներ պահիր։
Հաճախ, կարդալով այլ բլոգներ, տեսնում եմ «Ինչպե՞ս ասել ծնողներին» տողերը, եւ ամենազարմանալին այն է, որ շատերը վախենում են խոստովանել նրանց իրենց ցանկությունները, կիսվել նրանց հետ իրենց երազանքով։ Ինչպե՞ս կարող է այդպես լինել, ընկերներ։ Չէ՞ որ նրանք ձեր սիրելի մայրիկն ու հայրիկն են։ Դուք նրանց «արյունն ու միսն» եք։ Դուք նրանց ճանաչում եք արդեն 20 տարի (կամ ով որքան)։ Գիտեք, թե որ պահին մոտենալ նրանց՝ նոր հագուստի համար գումար խնդրելու համար, գիտեք, թե երբ է ավելի լավ լռել եւ գլխով անել, գիտեք, թե երբ պետք է լինել քնքուշ եւ լվանալ ամանները, եւ վերջապես, գիտեք, թե երբ պետք է պարզապես սրտանց զրուցել նրանց հետ։
Ընտրեք ճիշտ պահը եւ առաջ։ Նրանք ձեր գլխին թավայով չեն տա, ձեզ մարտկոցին չեն կապի, նույնիսկ ձեր ոտքից խոլոդեց չեն պատրաստի։ Այո, նրանք կարող են մերժել գումարի հարցում, կամ կարող են առաջարկել այլընտրանքային տարբերակ, կամ գումար տալ այն պայմանով, որ դուք հետ կվերադարձնեք։ Այստեղ շատ տարբերակներ կան... Մի վախեցեք, բոլոր ծնողներն էլ ամենալավն են =)
Ինչ վերաբերում է ինձ, ապա դա մոտավորապես այսպես էր.
- Մա՛մ, իսկ եթե ես ամբողջ ամառ գնամ Ամերիկա։
- Գնա՛։
- Ես ընդհանրապես կատակ չեմ անում, ես լուրջ եմ ասում։
- Դե, ես էլ եմ լուրջ։
Մոտավորապես այսպես։ Ես ինքս շոկի մեջ էի, որ նույնիսկ ստիպված չեղա արտասանել պատրաստած ճառս այն մասին, թե որքան լավ է այնտեղ, ինչու եմ ես ուզում գնալ այնտեղ եւ ինչ կտա դա ինձ։
Հետո ինչ-որ կերպ լսեցի մայրիկիս եւ նրա ընկերուհու զրույցը. «Իսկ չե՞ս վախենում նրան բաց թողնել անծանոթ երկիր, երկար ժամանակով եւ առանց քեզ»։ «Նրա՞ն։ Իհարկե չեմ վախենում, նա իմ մոտ շատ ակտիվ է եւ ինքնուրույն, նա հիանալի ամառ կունենա»։
Ահա դրանք՝ այն ամենանվիրական խոսքերը ;)
