Հետեւելով ներքին զգացողությանը՝ մենք ուղիղ գնացինք դեպի Վաշինգտոն նահանգի ափ։ Մենք ցանկանում էինք հանդիպել օվկիանոսին Ամերիկայի խոշոր քաղաքներից ամենահյուսիս-արեւելյանում՝ Սիեթլում։ Բայց միեւնույն ժամանակ չէինք կարող չայցելել մեր ճանապարհին գտնվող Ժայռոտ լեռների ազգային պարկը։ Բայց նախ մի փոքր Վաշինգտոն նահանգի մասին։
Վաշինգտոնի մականունը «Մշտադալար նահանգ» է։ Առաջին անգամ արեւելքից այնտեղ մտնելիս դժվար թե դա զգաք։ Ավելին, դժվար թե որեւէ կանաչ բան տեսնեք։ Բացարձակ մերկ եւ հարթ տափաստան, գրեթե անապատ եւ այրված, դեղնամոխրագույն խոտը այն առավելագույնն է, որին կարող եք ակնկալել։ Ճանապարհին գրեթե համեստ գյուղեր չեն հանդիպում, իսկ «Մինչեւ հաջորդ լցակայանը 100 մղոն» նշանները այս կողմերում ընդհանրապես նորմա են։ Միակ տեսարժան վայրը, որը ես կնշեի, հողմային էլեկտրակայանների համաստեղությունն է, որոնք տեղակայված են յուրաքանչյուր բարձունքի վրա։ Հեռվից դրանք թվում են մանրանկարչական օդափոխիչներ, որոնք ունակ են էներգիա արտադրել առավելագույնը մեկ գոմի համար, բայց մոտենալիս քեզ մրջյուն ես զգում ծառի առջեւ։ Նման ագրեգատի միայն մեկ թիակը կարող է ունենալ մոտ 40 մետր երկարություն։ Իսկ կայանի ամբողջ կառուցվածքը գերազանցում է 120-150 մետր բարձրության նշաձողը։
Այնուհետեւ տափաստանը սկսում է ճոճվել՝ ձեւավորելով հարթ բարձունքներ եւ լայն կիրճեր հանգիստ գետերի համար։ Այս ճոճումների ամպլիտուդը մեծանում է այնքան ժամանակ, մինչեւ պատուհանից դուրս հայտնվեն անտառով եւ ձյունով ծածկված բարձր լեռներ։ Դրանք Ժայռոտ լեռներն են, թերեւս Կորդիլիերների ամենաբարձր մասը մայրցամաքային Ամերիկայում (իհարկե, չհաշված Ալյասկան)։ Դրանք տպավորիչ են, շատ գեղատեսիլ, ինձ հիշեցրին իմ մանկության Alpen Gold շոկոլադի նկարի Ալպերը։ Բայց այն ամենից հետո, ինչ մենք արդեն տեսել էինք, այն բնության հրաշքներից հետո, որոնք վերջին 6 օրվա ընթացքում ազգային պարկերն էին մեզ համար, Ժայռոտ լեռները թվացին ինչ-որ ստանդարտ, սովորական, ակադեմիական։ Իմ կարծիքով՝ լեռները հենց այսպիսի տեսք պետք է ունենան։ Համաձայնության գալով՝ մենք պարզապես 20 րոպեում անցանք պարկի միջով։
Այժմ, վերջապես, մենք լքեցինք փոքր քաղաքների երկիրը, որը ես կանվանեի միջին արեւմուտք եւ լեռնային շրջան, եւ դուրս եկանք 5-րդ մայրուղի։ Լայն ճանապարհը, իրար մեջ հոսող քաղաքները, զարգացած ենթակառուցվածքը կրկին ապշեցրին մեզ։ Մենք այնքան էինք կտրվել, այնքան էինք վայրենացել քաղաքակրթության բոլոր բարիքներից վերջին մեկ շաբաթվա ընթացքում, որն անցկացրել էինք Արեւմուտքի դաշտերում եւ լեռներում թափառելով։
Սիեթլը մեզ դիմավորեց հիանալի եղանակով, ինչը հազվադեպ է ԱՄՆ-ի ծայր հյուսիս-արեւմուտքի համար։ Այստեղ անձրեւները գրեթե օրումեջ են տեղում. հսկայական խցանումներ եւ մեզ համար այնքան բարդ քաղաքային երթեւեկություն։ Նույնիսկ զվարճալի էր, երբ սկզբում մենք մեկ ժամ փնտրում էինք օրինական կայանատեղի քաղաքի կենտրոնի մոտակայքում, իսկ հետո թքեցինք ամեն ինչի վրա եւ որոշեցինք լկտիաբար կայանել «Միայն խանութի հաճախորդների համար» գրությամբ նշանի տակ։ Մեծ քաղաքում, որտեղ հատկապես սուր է անվճար կայանատեղիների պակասի խնդիրը, սա, իմ կարծիքով, ամենաանվնաս եւ ամենաքիչ ռիսկային միջոցն է։ Չէ՞ որ, համաձայնեք, ոչ ոք չի հետեւելու, թե դուք ուր գնացիք՝ հենց այդ խանութ, թե պարզապես այլ ուղղությամբ՝ ձեր գործերով։ Առաջ անցնելով ասեմ, որ մեքենաների նման հոսքից կտրված լինելով՝ մենք հասցրինք տասնյակ անգամ խախտել կանոնները. առնվազն երկու անգամ դուրս եկանք միակողմանի երթեւեկության հանդիպակաց գոտի եւ առնվազն երեք անգամ կայանեցինք այնտեղ, որտեղ չի կարելի։
Սիեթլը նահանգների ամենաազատ քաղաքն է, այստեղ ավելի շատ տարօրինակ մարդիկ կան, քան որեւէ այլ տեղ։ Այստեղ շատ վառ ներկայացված է այն մթնոլորտը, կենսակերպը եւ ապրելակերպը, որը բնորոշ է Արեւմտյան ափին։ Քաղաքները զգալիորեն մեծ են տարածքով եւ նախատեսված են համատարած ավտոմեքենա օգտագործելու համար, առավել եւս, որ փողոցների լայնությունն էլ դրան նպաստում է։ Երկրորդ՝ բնակչության փոխված էթնիկ կազմը, այնուամենայնիվ, Չինաստանից ավելի մոտ է Արեւմտյան ափ, քան Արեւելյան։ Ասիական սփյուռքները ամենահինն են եւ ունեն ամենամեծ ազդեցությունը ոչ միայն քաղաքում, այլեւ բոլոր մոտակա նահանգներում։ Այստեղ են գտնվում «նոր», «ժամանակակից» ձեռնարկությունների շտաբ-գրասենյակները՝ լինի դա Amazon-ը, թե աղմկահարույց MicroSoft-ը։
Նորությունը առկա է ամեն ինչում, եւ դա չէր կարող չանդրադառնալ դրանով շրջապատված մարդկանց վրա։ Նրանք այստեղ ավելի բաց են, ավելի էքստրավերտ, ավելի բարձրաձայն եւ հուզականորեն անզուսպ։ Այստեղ նորաձեւ է հագնվել վառ եւ շքեղ, այլ ոչ թե դասական եւ ոճային, ինչպես անում են բոստոնցիները եւ նյու-յորքցիները։ Քաղաքացիները փորձում են ամեն ինչում արտահայտել իրենց, երեւի դրա համար էլ փողոցներում շատ են անօթեւանները, որոնք բավականին պատշաճ են հագնված. նրանք պարզապես արտահայտում են տարբեր սոցիալական բողոքներ՝ կառավարության, քաղաքականության, պատերազմի եւ այլնի դեմ։ Այստեղի իսկական անօթեւանները գոհ են իրենց կյանքից եւ երբեք չեն հուսահատվում. նրանք փորձում են ամեն ինչ անել ժողովրդին զվարճացնելու, իրենց տրամադրությունը շրջապատին փոխանցելու համար։
Բայց միեւնույն ժամանակ Սիեթլը շատ մշակութային եւ հարմարավետ քաղաք է։ Կուբիզմի կամ ֆուտուրիզմի ոճով կատարված հանրային գրադարանի գերժամանակակից շենքի հարեւանությամբ կա հարմարավետ եւ հանգիստ առափնյա շրջան, որտեղ առավոտյան ձկնորսները վաճառում են իրենց որսը, իսկ երեկոյան բարերը, սրճարանները եւ ռեստորանները բացում են իրենց դռները ծովային խոհանոցի իսկական գուրմանների համար։
Սիեթլի այցեքարտը, անձրեւից բացի, նաեւ Space Needle-ն է՝ աշտարակը՝ վերեւում թռչող ափսեով։ Այն կառուցվել է վաթսունականներին ինչ-որ ցուցահանդեսի համար եւ այդ ժամանակից ի վեր մնացել է հյուսիս-արեւմուտքի գլխավոր խորհրդանիշը։ 15-20 դոլարի համեստ վարձատրության դիմաց ձեզ թույլ կտան հիանալ քաղաքով եւ օվկիանոսով հենց վերեւից, բայց դա ինձ չափազանց թանկ առաջարկ թվաց, եւ ես չբարձրացա։
Փոխարենը մեկ առանձին ժամ նվիրեցի հանրային գրադարանի նոր մասնաշենքի ուսումնասիրությանը, որի մասին հիշատակեցի վերեւում։ Ներսում այն ավելի օրիգինալ է, քան դրսից։ Ձեւավորման մեջ օգտագործվել են պողպատ, պլաստիկ, ապակի։ Գունային գամման ընտրված է շատ վառ երանգներից, օրինակ՝ կա հարկ, որը ամբողջությամբ ներկված է կարմիր գույնով. դռները, հատակները, առաստաղները, նույնիսկ լուսավորությունը այստեղ կարմիր է, կա նույնպիսի մանուշակագույն հարկ։ Ամբողջ գրադարանը հիշեցնում է հսկայական գրասենյակ՝ սառը գրասենյակային ոճով։
Մենք չզղջացինք Սիեթլում անցկացրած օրվա համար։ Թեեւ մեզ համար դա միջավայրի փոփոխության պես էր։ Բայց ընդհանուր առմամբ, եթե ժամանակը թույլ չի տալիս, այս կետը միանգամայն նպատակահարմար է բաց թողնել եւ Արեւմտյան ափին ծանոթանալ անմահ Կալիֆոռնիայում։
