ՄԱՍ 1.

Նյու Յորքից Բալթիմոր (MD)

Այսպիսով, պատկերացրեք այս իրավիճակը. 2008 թվականի հունիսի 17-ն է, ես կանգնած եմ Նյու Յորքի JFK օդանավակայանի ելքի մոտ: Ժամը երեկոյան ութն է, ես պետք է նախ հասնեմ Մանհեթենի Port Authority Bus Terminal, ավտոբուսի տոմս գնեմ եւ, Նյու Յորքից 600 կմ դեպի հարավ-արեւմուտք անցնելով, հասնեմ Մերիլենդ նահանգի Բալթիմոր քաղաք: Պատկերացրի՞ք: Այժմ ես կպատմեմ իմ գործողությունների հաջորդականությունը՝ մանրամասն նկարագրելով բոլոր այն սխալները, որոնք ես թույլ եմ տվել, որպեսզի ուրիշները կարողանան սովորել դրանցից)

1. JFK օդանավակայանից դեպի Howard Beach մետրոյի կայարան գնում է այսպես կոչված airtrain-ը: Մեկ ուղեւորությունը արժե 5$: Մետրոյով մեկ ուղեւորությունը արժե 2$ => JFK-ից PABT կարելի է հասնել 7$-ով:
   Իսկ ես, չիմանալով այս ամենի մասին, տաքսու համար վճարեցի 80$:

Այնուամենայնիվ, ես հասա տերմինալ: Եվ ահա ես կանգնած եմ Բալթիմորի տոմսի հերթում: Շուրջս շատ մարդիկ կան, հիմնականում աֆրոամերիկացիներ (ինչպես ընդունված է նրանց «քաղաքականապես կոռեկտ» անվանել, թեեւ ես նրանց դեմ ոչինչ չունեմ, շփվել եմ նրանց հետ՝ նրանք տարբեր են, ինչպես եւ մենք բոլորս):

Տոմսը գնելուց հետո նայեցի ժամացույցին. ժամը 8:55 էր, իսկ ավտոբուսը մեկնում էր 9-ին: Դժոխք!!! Ես շտապեցի փնտրել ինձ անհրաժեշտ «գեյթերը» (անգլերեն gate - դարպաս բառից):
2. Խորհուրդ. եթե մոլորվել եք կամ պարզապես մի փոքր շփոթվել եք, անպայման դիմեք ոստիկանին: Ի տարբերություն ռուսական... ըմ... միլիցիոներների (հատկապես մոսկովյան, թող նրանք անիծված լինեն), ամերիկացի սպան անպայման կօգնի ձեզ:
Ես վազում եմ ոստիկանի մոտ, տոմսը մեկնում նրան. «PLEASE, TELL ME WHERE IS THIS GATES????», բարեբախտաբար, ոստիկանը խելացի էր (նրանց մոտ երբեմն խնդիրներ են լինում դրա հետ) եւ անմիջապես ցույց տվեց ճիշտ ուղղությունը: Արդյունքում ես մի փոքր ուշացա, բայց բարեբախտաբար, վարորդն էլ չէր շտապում՝ ավտոբուսի մոտ ծխախոտ էր ծխում)):

Նստում եմ ավտոբուս եւ հասկանում, որ ես այստեղ սպիտակամորթ բնակչության միակ ներկայացուցիչն եմ XDDD... Ահա թե որտեղից է սկսվում մշակութային շոկը))) Իսկ վարորդն էլ անջատեց լույսը... Սեւ-սեւ սենյակում...)))))))

Արդյունքում՝ հինգ ժամ երթեւեկություն, եւ ես իջնում եմ Բալթիմորի ծայրամասում, իսկ ինձ պետք է downtown! Նրանք Կենտրոնը այդպես են անվանում...)

Կրկին 20$ տաքսու համար, եւ ես վերջապես իջնում եմ Holiday Inn հյուրանոցի մոտ, երկար բացատրում եմ frontdesk-ին (ադմինիստրատորին), թե ով եմ ես եւ ինչ եմ անում այստեղ, գիշերում եմ օժանդակ սենյակում, իսկ առավոտյան գալիս է գործատուս եւ հայտնում ուրախ լուրը. ես, տեսնում եք, ուշ եմ եկել, եւ ինձ համար աշխատանք չկա... Սա սարսափելի էր) Բայց հիմա ես հասկանում եմ, թե ինչու այդպես ստացվեց:
3. ԵՐԲԵՔ մի աշխատեք ՌՈՒՍ գործատուի մոտ: Ինչո՞ւ: Որքան էլ տարօրինակ է, Ամերիկայում ռուսներին խաբում են... հենց ռուսները: Հատկապես նախկին ԽՍՀՄ-ից եկածները: Իմ խորհուրդը ձեզ. փնտրեք ամերիկացի գործատու: Նրանք, այնուամենայնիվ, ունեն իրենց պատկերացումները... գործնական համագործակցության մասին:
Այո, եւ ավելի լավ է գործատու գտնելու համար գործակալությանը հավելյալ 200$ վճարել: Այստեղ նույնպես լինում են շատ տհաճ իրավիճակներ: Ես գործակալությամբ չեմ գնացել, գուցե այդ պատճառով էլ այդքան շատ սխալներ եմ թույլ տվել):

Այն սխալները, որ ես թույլ եմ տվել, բավականին բնական են առաջին անգամվա համար: Մի կրկնեք դրանք):

Բայց ես ոչ մի վայրկյան չեմ զղջացել ծրագրին մասնակցելու իմ որոշման համար: Դժվարություններ եղել են, բայց ժամանակի ընթացքում ամեն ինչ իր տեղն ընկավ:

Գլխավորը սխալներից չվախենալն է եւ հորիզոններն ընդլայնելը))))))))))))))))