ԱՄՆ, ԱՄՆ... որքան շատ բան կա այս բառի մեջ։ Երեւի, ինչպես շատ ժամանակակից դեռահասների, իմ գլխում եւս ամրացել է այդ հեռավոր երկրի մասին անիրականանալի երազանքը։ Ֆիլմերը, հիմնականում հիմար կատակերգությունները, հենց դա է մեզ այնքան ձգում դեպի Ամերիկա։ Աղջիկների վարդագույն սենյակները, դպրոցական գործընթացին բոլորի եւ յուրաքանչյուրի մոլուցքի հասնող ներգրավվածությունը, սպորտի մեծ զարգացվածությունը (չիրլիդինգ, բեյսբոլ, ֆուտբոլ եւ այլն), բաժանումը լուզերների եւ փոփուլյարների... Բայց արդյո՞ք այս ամենը իրական է։ Ինչպես ասում էր իմ հասարակագիտության ուսուցչուհին. եթե ամերիկացուն հարցնես 'How are you?', ապա նա կժպտա իր բոլոր 32 ատամներով եւ կպատասխանի 'Nice'։ Վերապահում. այդ մինչեւ ականջները հասնող ժպիտը եւ մեծ բազմիմաստ 'nice'-ը ընդամենը դիմակ է։ Բոլորը երեւի դա գիտեն։ Բայց չնայած դրան՝ ես կցանկանայի գլխով ընկղմվել այդ կյանքի մեջ եւ, ինչպես ասում են, never to come back։ Իսկ ո՞վ չէր ցանկանա։ Ո՞վ չէր ցանկանա իմանալ օտար մշակույթի, լեզվի, բարքերի, ի վերջո՝ նորաձեւության մասին։ Այսպիսով, այն, ինչ ինձ դուր է գալիս ԱՄՆ-ի մասին, դա նրա ազատության ոգին է, թե ինչ։ Կամ գուցե դա պատրանք է, որը ստեղծվում է իմ ուղեղում հատուկ էֆեկտների, լավ դերասանների եւ դեկորացիաների շնորհիվ...

Արդյունքում՝ հարց բոլորին. իսկ ո՞վ ՉԻ ցանկանում։