Ես որոշեցի գրել այս էջը՝ նկարագրելու համար իմ կյանքն այստեղ, որպեսզի չմոռանամ որեւէ պահ)

Այսպիսով, ես ապրում եմ տատիկիս մոտ: Թեեւ սկզբում նա ինձ շատ քաղցր թվաց, բայց պարզվեց, որ դա միայն թվացել է: Նա խելագար է) Առաջին իսկ առավոտյան, երբ ես գիշերեցի նրա մոտ, նա թակեց դուռս, երբ ես քնած էի: Եվ ի՞նչ եք կարծում, ինչո՞ւ: Պարզապես ինձ բարեւելու համար) Հետո ներողություն խնդրեց, գնաց: Բայց կես ժամ անց վերադարձավ եւ սկսեց մաքրել սենյակը՝ չնայած նրան, որ ես քնած էի) Երկրորդ առավոտը՝ նորից դռան թակոց, նույն իրավիճակը: 3-րդ օրը՝ նույնը: Նա պատրաստվում է ինձ արթնացնե՞լ մինչեւ իմ մնալու վերջը: 3-րդ անգամ ես դուռը չբացեցի: Եվ ի՞նչ եք կարծում, նա իր բանալիով բացեց իմ դուռը, տեսավ, որ ես քնած եմ եւ գնաց: Ինչո՞ւ էր դա անում, ես չհասկացա) 4-րդ օրը: Այս թակոցներից խուսափելու համար ես դռան վրա գրություն փակցրեցի, որ ինձ չարթնացնեն: Աշխատեց! Բայց դրանից հետո սկսվեց իսկական զվարճանքը)

Տատիկը սկսեց ինձ մեղադրել, որ դուռը չեմ փակել: Որ չեմ լվացել սալօջախը, ափսեները կամ լվացարանը: Հաշվի առնելով, որ ես այդ օրը կարող էի ընդհանրապես չօգտվել ափսեներից կամ սալօջախից)) Ես շոկի մեջ էի) Սարսափելի է, տատիկը բնավ էլ քաղցր չէր)

Սկսեցի 2-րդ աշխատանք փնտրել, բայց դեռ ոչ մի արժանի բան չեմ գտել: Ամենուր, որտեղ հնարավոր էր, մտա, թողեցի իմ կոնտակտային տվյալները: Մի քանի տեղում կարծես հետաքրքրվեցին, բայց հետադարձ կապ չեղավ.. Էհ, տխրություն, շատ գումար աշխատելու երազանքներս փլուզվեցին) Իմ գտնվելու վայրը հանգստավայր չէ, ամառային աշխատողներ պետք չեն: Եվ երբ իմանում են, որ ես այստեղ եմ միայն ամռանը, հաճախ մերժում են: Դե, ի՞նչ կարող ես անել, իմ աշխատանքում ավելի շատ ժամեր կխնդրեմ, որպեսզի ավելի շատ գումար վաստակեմ)

Աշխատանքի եմ գնում հեծանիվով: Երբեմն, հնարավորության դեպքում, Վերոնիկան ինձ տանում է: Ընդհանրապես, Վերոնիկան ինձ համար շատ բան է անում: Ամերիկայում ռուսների մասին պատկերացումը չհաստատվեց) Նա պարզապես զարմանալի մարդ է, շատ է սիրում պետք գալ մարդկանց: Սկզբում ես նրանից մի քիչ վախենում էի, բայց վերջում հասկացա, որ նա, այնուամենայնիվ, լավ մարդ է) Կերակրում է ինձ, տանում է աշխատանքի եւ հետ, ամեն ինչում օգնում է: Կամ ես եմ բախտավոր լավ մարդկանց հարցում, կամ այստեղ բոլոր մարդիկ իսկապես այդքան լավն են) Ես, երբ գալիս էի այստեղ, երազում էի ինքնուրույն կյանքի մասին... Արդյունքում պարզապես թափառում եմ մի հոգատար ձեռքերից մյուսը.. Սկզբում Գրեգորին, հետո Ռիչարդը, հիմա Վերոնիկան... Չեմ դադարում զարմանալ իմ բախտավորության վրա այստեղ)

Աշխատանքի վայրում նույնպես շատ քաղցր մարդիկ են աշխատում) Ոմանք խնդրում են սովորեցնել նրանց ռուսերեն եւ հարցնում են առանձին արտահայտություններ: Ոմանք նույնիսկ ուզում են սովորել հայհոյել) Դե, իսկ ես դեռ չեմ հոգնել նրանց սովորեցնելուց) Աշխատանքի մի աղջիկ նույնիսկ սովորեց այնպիսի բառեր, ինչպիսիք են «Privet» եւ «Poka», եւ հիմա ամեն անգամ ինձ հետ ռուսերեն է բարեւում եւ հրաժեշտ տալիս) Դա շատ քաղցր է))

Այդպես էլ ապրում եմ: Երբեմն քնում եմ, եւ պառկած անկողնում, ազատվելով առօրյա հոգսերից: Եվ սկսում եմ հասկանալ, որ ահա ես, Ամերիկայում եմ հիմա: Ուղեղս նկարում է աշխարհի քարտեզը՝ Մոսկվան եւ որտեղ եմ ես հիմա: Եվ ես մինչեւ հիմա չեմ հավատում, որ իսկապես այստեղ եմ: Որ տնից այսքան հեռու եմ: Եվ ես այստեղ գրեթե մենակ եմ: Ապրում եմ իմ կյանքով, ամեն օր խոսում եմ անգլերեն: Դա այստեղ ինձ համար արդեն սովորական է դարձել: Զգում եմ սրտիս բաբախյունը: Կարծես համոզվելով, որ ես իսկապես հիմա ապրում եմ իրական կյանքով, եւ դա երազ չէ: Բայց միեւնույն է, մինչեւ վերջ չեմ կարող հավատալ կատարվողին: Հետաքրքիր է, ես ժամանակի ընթացքում գոնե կսկսե՞մ մինչեւ վերջ գիտակցել, թե ինչ է կատարվում ինձ հետ այստեղ:)