Ամերիկայում 4 ամիս անցկացնելուց հետո Ռուսաստան վերադառնալիս առաջին բանը, որ լսեցի... դե իհարկե... անձնագրային հսկողության աշխատակիցների վեճն էր։ Ի՜նչ հրաշալի է։ Դուրս եմ գալիս օդանավակայան, what’s the hell going on? Բոլորն այնքան մռայլ են, չարացած։ Յուրաքանչյուր անցորդի դեմքի արտահայտությունը այնպիսին է, կարծես նոր է կես կիտրոն կերել եւ վրայից ձկան յուղ խմել։ Ոչ մի ժպիտ, ոչ մի “Hi, how are you doing!”։ Իսկապես՝ եթե անծանոթ ամերիկացիների հայացքները հանդիպեն, նրանք կժպտան միմյանց եւ կողջունեն։ Ռուսները կթեքեն հայացքը եւ կկնճռոտեն հոնքերը։ Շատ անբարյացակամ ժողովուրդ։ Դե լավ, գնանք առաջ։ Մետրոյում ինչպես միշտ հրմշտոց է։ Իհարկե, ոչ, օգնություն բացարձակ պետք չէ։ Ի՞նչ է եղել, ընդամենը 30 կգ ծանրություն, ավելի վատ բաներ էլ են եղել։ Մի նյարդային աղջիկ, շրջվելով եւ տեսնելով իմ պայուսակները, բացականչեց. «Էլ ավելի լավ!», եւ ծուռ դեմքով վազեց դեպի մյուս վագոնը։ Բուժվել է պետք, սիրելիս։ Իմ պայուսակներն այնքան էլ մեծ չեն) Մի տղամարդ, սակայն (երեւի տեսնելով ճամպրուկներով ծանրաբեռնված վիճակս), վերցրեց պայուսակը եւ առանց մի բառ ասելու օգնեց հանել այն վագոնից) Ճիշտ է, դա ամենայն հավանականությամբ նրա համար էր, որ պայուսակը խանգարում էր հենց իրեն դուրս գալ))

Հազիվ հասնելով Կուրսկի կայարան՝ պարզվեց, որ հաջորդ չվերթը դեպի Նիժնի միայն վաղն է։ Գնացինք ավտոկայան... տոմսերը սպառված են։ Վերադարձանք Կուրսկի... տոմսերն արդեն սպառված են։ Մոտ 2 ժամ խելագարի պես վազվզում էինք, զանգահարում, փնտրում տուն հասնելու գոնե ինչ-որ հնարավորություն։ Լռություն։ Գանձապահ կինը, ինչպես միշտ, վիճում է յուրաքանչյուր հաճախորդի հետ։ Բարեւ, Ռուսաստան։ Հեռախոսս անջատվեց։ Տեղեկատվական սեղանի մոտ հարցրեցի, թե որտեղ կարելի է լիցքավորել։ «Հենց այստեղ» - պատասխանը։ Վա՜յ։ Ի՜նչ հաջողություն։ Ես ժպտում եմ եւ աչքս ընկնում է ցուցանակին.

Հեռախոսի լիցքավորում.

30 րոպե – 40 ռուբլի

1 ժամ – 70 ռուբլի

Հա-հա... (Կեսգիշերին գնացի զուգարան։ Գուշակեք՝ ինչ։ Այն փակ է։ Փակ զուգարան կայարանում... Դուք դեռ զարմանո՞ւմ եք, թե ինչու են Ռուսաստանի կայարաններն այդքան կեղտոտ։ Մեկ ժամ անց նորից փորձեցի բախտս զուգարանում։ Գուշակեք՝ ինչ։ Այն բաց է։ Մուտքը վճարովի է՝ 20 ռուբլի։ Դուք դեռ զարմանո՞ւմ եք, թե ինչու են Ռուսաստանի կայարաններն այդքան կեղտոտ։ 18 անմոռանալի ժամ անցկացրեցի Կուրսկի կայարանում՝ գնացքին սպասելով։ Կողքիս նստած էր մի պառավ, նա խոսում էր միայն իրեն տեսանելի մարդու հետ։ Կարծես նա ապրում էր կայարանում... Կարծես նրան խաբել եւ հանել էին բնակարանից... Կարծես նրա մոտ ինչ-որ մեկին սպանել էին... Դստերը... Առավոտյան ժամը 6-ի կողմերը եկավ հավաքարարը եւ, ժամանակավորապես մեզ տեղերից վռնդելով, սկսեց լվանալ հատակը։ Հենց հայտարարեցին նստեցումը, ես անմիջապես քարշ եկա դեպի վագոնը։ Գնում եմ հանգիստ, նոութբուքը ուսիս, թիկունքիս՝ իմ թանկագին պայուսակները։ Մոտենում են 2 տղամարդ.

• Աղջիկ ջան, օգնե՞նք։
• Անվճա՞ր։ – ուրախացա ես։
• Ինչպե՞ս թե անվճար։ Մենք աշխատում ենք։
• Ոչ, շնորհակալություն։
  Նրանցից մեկը, չհուսահատվելով, կպավ ինձ։ Գնում է, նայում, թե ինչպես եմ ես քարշ տալիս իմ ուղեբեռը։
• Ո՞ր ուղու վրա ես։
• 6-րդ...
• Դե արի 200 ռուբլով օգնեմ։
• Ծիծաղո՞ւմ ես։
• Ինչո՞ւ եմ ծիծաղում։ – կարծես թե վիրավորվեց տղամարդը։ Եվ արդեն ծաղրով՝ - իսկ այնտեղ աստիճաններ են, ինքդ չես կարողանա տեղափոխել։
• Վստա՞հ ես։
  Ոչինչ, նորմալ է։ Սկզբում մեկ պայուսակը բարձրացրեցի, հետո մյուսը) Հարթակում էլ առանց օգնության չմնացի։ Մի պառավիկ!! օգնեց ինձ ուղեբեռը հասցնել մինչեւ վագոն) Մի խոսքով՝ արդեն գնացքում նստեցի եւ նույնիսկ հանգստացա։ Բայց ողջ ճանապարհին ինձ հանգիստ չէր տալիս մի միտք. Ամերիկան հիմարների երկի՞ր է։ Ռուսաստանը՝ հզորների եւ խելացիների երկի՞ր։ I don’t think so...