Ելիզավետա, Մագնիտոգորսկ քաղաք

«Ինձ դուր է գալիս տեղի կլիման։ Այն այնքան լավն է կյանքի համար։

Եվ եւս մեկ բան՝ պետք չէ հեռու գնալ գեղեցկությունը տեսնելու համար։

Այստեղ այն միշտ շրջապատում է քեզ»։

Լիզա

ԱՅՍ ԵՐԿՐՈՒՄ ՈՉ ՈՔ ՔԵԶ ՎԵՐԵՎԻՑ ՎԱՐ ՉԻ ՆԱՅՈՒՄ

Վաղուց, շատ վաղուց, ռուսական հեռավոր Մագնիտոգորսկ քաղաքում... Դե, ոչ այնքան վաղուց, թեեւ իսկապես հեռավոր, մենք հավաքվեցինք՝ Լյոշկան, ես եւ Ալիսան։ Ճանապարհորդություն պլանավորելու նպատակով... ինչ-որ տեղ... հորիզոնից այն կողմ։

Նայեցինք քարտեզին. ո՞րն է ամենահեռու վայրը, որտեղ կարող ենք գնալ։ Միգուցե Ավստրալիան, կամ մի փոքր ավելի մոտ (բայց երկու անգամ ավելի էժան!!!) Հարավային Աֆրիկան։ Մենք ընտրեցինք երկրորդ տարբերակը։ Այն հարմար էր բոլորիս։

Սկսեցինք հավաքվել, պատրաստել փաստաթղթեր, տարբեր տեղեկանքներ, ապահովագրություններ։ Ձեւակերպեցինք միջազգային ուսանողական քարտեր։

Ինչպես նաեւ ինտերնետում փնտրում էինք այլ մարդկանց, ովքեր նույնպես ցանկանում են գնալ Աֆրիկա։ Գտնվեց միայն մեկ աղջիկ՝ Դաշան Սանկտ Պետերբուրգից։ Նա նույնպես ցանկանում էր գնալ։ Նա մեզանից առաջ ոչ ոքի չէր կարողացել գտնել իր ընկերության համար, եւ ինչպես հետո խոստովանեց, եթե մեզ չգտներ, ինքնուրույն գնալու համարձակություն չէր ունենա։

Եվ ահա մենք՝ չորս խելագար ռուսներս, մեկնեցինք այս անհայտ երկիր՝ ընդառաջ ճանապարհորդություններին եւ մեզ բոլորիս համար այն ժամանակ անհասկանալի նոր կյանքին։

Միգուցե այն պատճառով, որ մենք գրեթե առաջիններն էինք, ովքեր եկել էին այս ծրագրով (իսկ առաջին փորձը սովորաբար անհաջող է լինում), սկզբում մենք բախվեցինք բազմաթիվ դժվարությունների։ Դա հասկանալի է. խորհուրդ հարցնելու ոչ ոք չկար, ամեն ինչ ստիպված էինք ինքնուրույն հասկանալ եւ հասնել։ Չէ՞ որ Սեմյոնի մոտ այս գիրքը գրելու գաղափարը պատահական չէր առաջացել։ Մեզ բոլորիս ժամանակին շատ էր անհրաժեշտ աջակցություն։

Եվ սկզբում, իհարկե, դժվար էր։ Թեեւ, ի տարբերություն ինձ, տղաներն արդեն արտասահմանյան ուղեւորությունների փորձ ունեին։ Իսկ ինձ համար ՀԱՀ-ը դարձավ առաջին եւ միանգամից այդքան ԼՈՒՐՋ արտասահմանը։

Միգուցե ինձ համար դժվար էր նաեւ այն պատճառով, որ կյանքում սովոր էի ապավինել ինձ, իսկ այստեղ ստիպված էի ավելի շատ հույսս դնել Դաշայի եւ, հատկապես, Լյոշայի վրա։ Ես չունեի նրանց արտասահմանյան կյանքի փորձը, իսկ անգլերենն ընդհանրապես չգիտեի։ «Օ՜, սարսափ»,- մտածում էի ես։ Ինչո՞ւ ես այն չսովորեցի ուղեւորությունից առաջ, ժամանակին։

Ընդհանուր առմամբ, ես եւ՛ շոկի մեջ էի, եւ՛ որոշակի վախ ունեի։ Դեռ մի բան էլ SASTS-ում մեզ վախեցրել էին. այնտեղ մի՛ գնացեք, այստեղ մի՛ խառնվեք։ Հինգից հետո տուն գնացեք, գիշերները եւ մթության մեջ մի՛ զբոսնեք։ Մենք վախից դողում էինք (ամեն դեպքում, ես՝ հաստատ), իրարից բռնված էինք, միշտ եւ ամենուր միասին էինք։

Դա հետո արդեն, ժամանակի ընթացքում, իսկ հիմա՝ առավել եւս, տեսնում եմ, որ այդ վախերը անհիմն էին։ Այո, Քեյփթաունում պետք է պահպանել անվտանգության տարրական կանոնները, բայց վախից դողալը եւ՛ հիմարություն է, եւ՛ բացարձակապես անհիմն։ Իսկ հետո, երբ սովորում ես քաղաքին, արդեն «օտարերկրացու պես» շուրջդ չես նայում, չես զննում ամեն ինչ՝ նայելով ցուցափեղկերին եւ անցորդների աչքերին, եւ տեղացիներն էլ դադարում են քեզ «զբոսաշրջիկ» ճանաչել։ Դու դառնում ես յուրային։ Եվ դրանից ոչ միայն քեզ է ավելի հարմարավետ դառնում, այլ կարծես թե ամբողջ քաղաքին։ Դու հանկարծ սկսում ես հասկանալ, որ ոչ միայն դու ես դադարել շրջապատին ավելորդ ուշադրություն դարձնել, այլ տեղի է ունեցել փոխադարձ կերպարանափոխություն։

Երբ մենք SASTS-ում հետաքրքրվեցինք, թե որտեղ կարող ենք աշխատանք գտնել, մեզ բոլորիս ուղղորդեցին դեպի «Kubana»։ «Kubana»-ն տեղի գիշերային ակումբ է։ Մարդիկ այնտեղ գալիս են ուտելու, խմելու, բարձր երաժշտություն լսելու, ընկերների հետ զրուցելու համար։ Ընդհանուր առմամբ՝ հանգստանալու։ Քաղաքի ամենահեղինակավոր վայրը չէ, բայց «հիթ-շքերթի» վերջին տողերում էլ չէ։

Մենք այնտեղ երկար չմնացինք, բայց, այնուամենայնիվ, ինչ-որ սկիզբ էր։ Իմ կարծիքով, SASTS-ի աշխատակիցները սկզբում բոլորին ուղարկում են այնտեղ՝ Կուբանա, ովքեր հարցնում են իրենց։ Իսկ այդպիսիք քիչ են։

Շուտով ես ծանոթացա Էդվարդի՝ իմ ընկերոջ հետ։ Մենք միանգամից սկսեցինք հանդիպել։

Պետք է ասել, որ ո՛չ ես, ո՛չ Դաշան չէինք ուզում մատուցողուհի լինել։ Այդ պատճառով մենք երկուսս էլ ակտիվորեն այլ վայր էինք փնտրում։ Ես ուզում էի մշակել ինչ-որ նախագծեր, իսկ Դաշան փնտրում էր արվեստի հետ կապված ինչ-որ բան։

Էդվարդը, ի դեպ, շատ էր աջակցում ինձ՝ իմ սրտով աշխատանք գտնելու ցանկության հարցում։

Ընդ որում, հեշտ եւ արագ կարելի էր գտնել միայն մատուցողուհու, վաճառողի կամ նմանատիպ այլ պաշտոններ։ Բայց ես, այնուամենայնիվ, տպեցի ինքնակենսագրականների մի կույտ եւ բաժանեցի յուրաքանչյուր վայրում, որը ինձ դուր էր եկել կամ մի փոքր հետաքրքրել էր։ Ինչպես նաեւ տեղադրեցի այն www.gumtree.co.za կայքում՝ լավագույն կայքը, որը մենք գտել էինք աշխատանքի եւ բնակարանի հայտարարությունների համար։

Շուտով տեղափոխվեցի Էդվարդի մոտ եւ ռուս ընկերներիս հետ, ինչ-որ կերպ ստացվեց, ավելի քիչ սկսեցի տեսնվել՝ ավելի շատ ժամանակ անցկացնելով անգլախոս ընկերություններում։ Եվ ոչ միայն աշխատավայրում, այլեւ Էդվարդի ընկերների շրջանում։ Բայց դա, թերեւս, ամենահզոր խթանն էր անգլերեն սովորելու հարցում։ Իմ մոտ տեղի ունեցավ անհավանական առաջընթաց։ Իսկ ժամանակի ընթացքում գործը հասավ նրան, որ ես նույնիսկ սկսեցի լրացուցիչ գումար վաստակել՝ բուր-հարավաֆրիկացիներին ռուսաց լեզվի դասեր տալով՝ պարապմունքներ անցկացնելով։

Եվ ահա, մի օր ինձ զանգահարեցին նորաստեղծ «Da Vinci group call centre»-ից։ Նրանք կայքում դիտել էին իմ ինքնակենսագրականը եւ ցանկանում էին հանդիպել ինձ հետ։ Գնացի հարցազրույցի։ Առաջարկեցին դառնալ նրանց վաճառքի գործակալը։ Այդ գործակալների կազմը բաղկացած էր բացառապես սեւամորթ եւ գունամորթ մարդկանցից, ինչ-որ կերպ ոչ այնքան պատշաճ հագնված, պարզունակ շփվող, եւ ընդհանրապես նրանք ինձ դուր չեկան։ Բայց, հավանաբար, այդ մարդիկ իդեալականորեն համապատասխանում էին իրենց նախատեսված աշխատանքին՝ տեղի բնակչության շրջանում բջջային հեռախոսներ վաճառելուն։

Կարծես թե ինձ նույնիսկ պատրաստ էին աշխատանքի ընդունել, բայց հաջորդ օրը ես չգնացի։ Ինձ նորից զանգահարեցին, հետաքրքրվեցին՝ «ի՞նչ է պատահել»։ Ես ազնիվ եւ ուղիղ պատասխանեցի, որ ես, իհարկե, ռասիստ չեմ, բայց ինձ անհարմար կզգամ, երբ շրջապատս, գործընկերներս մշտապես ինձ նայում են որպես «սպիտակ ագռավ»։ Նաեւ ասացի այն ամենը, ինչ նախորդ օրը մտածել էի իմ հնարավոր գործընկերների մասին, բացատրեցի, որ անգլերենս էլ այնքան լավը չէ, իսկ տեղի բնակչությանը ապրանք վաճառելիս պետք է իմանալ աֆրիկաանս եւ կոսա եւ, միգուցե, այլ լեզուներ։ Եվ, վերջապես, ավարտեցի նրանով, որ ամենակարեւորը՝ գործունեության այդ տեսակը ինձ համար չէ։ Որ ես ինձ տեսնում եմ բոլորովին այլ ոլորտում։

«Այդպե՞ս։ Իսկ ո՞ր ոլորտում»,- հետաքրքրվեցին ինձանից։ «Եկեք այսպես անենք. դուք մշակեք ձեր բիզնես-պլանը, բերեք մեզ, մենք կնայենք եւ դրանից ելնելով՝ ինչ-որ որոշում կկայացնենք, օքե՞յ»։

Այդպես էլ որոշեցինք։

Մեկ շաբաթվա ընթացքում Էդվարդի հետ պատրաստեցինք իմ բիզնես-պլանը, եւ ես նորից վերադարձա «Da Vinci group call centre»։ Իմ գաղափարը այնտեղ հետաքրքիր թվաց, բայց ինձ ասացին, որ «projects-manager»-ի պաշտոնը նրանք դեռ չունեն։ Բայց նրանք համաձայնեցին ինձ սկզբում ընդունել կադրերի բաժին՝ «Human Resources Administrator» պաշտոնին՝ խոստանալով ժամանակի ընթացքում ինձ տրամադրել այն աշխատանքը, որը ես էի ուզում (հետագայում նրանք կատարեցին իրենց խոստումը)։ Ես ուրախությամբ համաձայնեցի։ Մեկ տարուց ավելի է՝ աշխատում եմ այնտեղ, ընկերությունը նույնիսկ ինձ վիզա է տրամադրել Հարավային Աֆրիկայում ապրելու երկրորդ տարվա համար։ Իսկ լեզվի հետ կապված՝ այդ ընթացքում ինձ մոտ ամեն ինչ հիանալի դարձավ։

Ես զբաղվել եմ տարբեր նախագծերով՝ բժշկական ապահովագրությունների վաճառք, համազգեստներ, լավագույն արդյունքներ ցուցաբերած աշխատակիցների համար ճանապարհորդություններ։ Վերջինը, ի դեպ, ինձ հուշեց իմ սեփական տուր-բյուրոն կազմակերպելու գաղափարը։ Ով գիտե, միգուցե ապագայում հաջողվի։

Ահա՝ աշխատանքի մասով այսքանը։

Ինչ վերաբերում է ճանապարհորդություններին. Էդվարդի հետ երկու հազար ութ թվականի մայիսին երկու շաբաթով գնացինք Լոնդոն։ Սեպտեմբերին ես թռա տուն՝ Մագնիտոգորսկ՝ ծնողներիս մոտ։ Տեսնվեցի ընկերներիս եւ հարազատներիս հետ։ Իսկ Սուրբ Ծննդին, մեկ ամբողջ ամսով, մենք գնացինք Էդվարդի հարազատների մոտ՝ Ֆրանսիայի հարավ։ Գնացինք Ավինյոն։ Իսկ հետո՝ հրաշալի Փարիզ քաղաք, որտեղ անցկացրինք հինգ օր։

Իսկ Աֆրիկայով դեռ գրեթե չեմ ճանապարհորդել։ Բայց ես այստեղ դեռ երկար ժամանակ մնալու պլաններ ունեմ եւ առայժմ ոչ մի տեղ չեմ պատրաստվում գնալ։ Մենք եղել ենք Կարուում՝ լեռներում գտնվող մի գեղեցիկ վայր, Քեյփթաունից երեք ժամ հեռավորության վրա։ Հիանալի տարբերակ է, երբ ուզում ես կարճ ժամանակով փախչել բոլորից եւ լինել բնության լռության եւ գեղեցկության շրջապատում։ Գնացել ենք Ջորջ՝ տաք Հնդկական օվկիանոսում լողալու համար։

Քեյփթաունում փորձել ենք սերֆինգով զբաղվել, ինքնաթիռից պարաշյուտով ցատկել ենք, ուղղաթիռով որպես ուղեւոր թռել ենք Քեյփթաունի շուրջը։ Ամեն ինչ շատ-շատ դուր եկավ։

Ալիսկայի եւ Լյոշայի հետ երեք անգամ բարձրացել ենք Սեղանաձեւ լեռը։

Ինձ դուր է գալիս Հարավային Աֆրիկայում։ Ես չեմ բացառում, որ ընդմիշտ կմնամ այստեղ։ Ինձ գրավում է եւ՛ այն, թե ինչպես են մարդիկ ապրում այստեղ, եւ՛ հենց իրենք՝ մարդիկ։ Ինձ դուր է գալիս տեղի կլիման։ Կյանքի համար այն հենց այն է, ինչ պետք է։ Եվ շուրջբոլորը այնքան գեղեցիկ է։ Պետք չէ ինչ-որ հատուկ տեղ գնալ՝ ինչ-որ առանձնահատուկ բան տեսնելու համար։ Չէ՞ որ այն շրջապատում է քեզ ամեն օր։ Եվ նաեւ, ինձ թվում է, որ այս երկրում ոչ ոք քեզ վերեւից վար չի նայում։ Թերեւս, սա ամենահզոր բանն է, որ ինձ գրավում է այստեղ, եւ որով ՀԱՀ-ը գրավեց ինձ։