Սեպտեմբերն եկավ... եւ այն օրը, երբ մենք պետք է տուն վերադառնայինք, ավելի ու ավելի էր մոտենում... իսկ իմ դեպրեսիան, ընդ որում, ավելի ու ավելի էր ուժեղանում... Երբ մենք գիտակցում ենք, որ շատ շուտով պետք է կորցնենք ինչ-որ բան կամ ինչ-որ մեկին, մենք սկսում ենք դա ավելի շատ գնահատել: Կարծում եմ, մինչ այդ պահը Ասեկան ու ես մինչեւ վերջ չէինք գիտակցում, որ մենք ԱՄԵՐԻԿԱՅՈՒՄ ենք!!! Պարզապես, քանի դեռ մենք այնտեղ էինք ապրում, դա մեզ համար սովորական բան էր... դե, ի՞նչ կա որ, Ամերիկա, Ամերիկա է... սովորական երկիր... Բայց երբ եկավ այդ սովորական երկրին հրաժեշտ տալու ժամանակը, ես հանկարծ կարծես լուսավորվեցի. «Աստված իմ, ես Ամերիկայում եմ... եւ մի քանի օրից ես կհեռանամ այստեղից, եւ հայտնի չէ՝ երբեւէ կվերադառնա՞մ, թե՞ ոչ»: Ես ագահորեն շնչում էի օդը, փորձում էի ավելի շատ ժամանակ անցկացնել դրսում՝ հիանալով Քոդիի հրաշալի բնապատկերներով: Միտքը, որ շուտով ստիպված եմ լինելու լքել ինձ հոգեհարազատ դարձած քաղաքը, պարզապես սպանում էր ինձ ներսից... բայց ես ոչինչ չէի կարող փոխել... ամառը ավարտվեց, եւ պետք էր հավաքվել տուն: Երբ մենք նոր էինք ժամանել, Ասելյան ինձ ասում էր, որ չի կարողանում հավատալ, որ մենք Ամերիկայում ենք... եւ միայն երբ եկավ հեռանալու ժամանակը, նա վերջապես հավատաց դրան... բայց արդեն ուշ էր... Ինչ-որ մեկը կարող է մտածել, որ ես ինքս ինձ հակասում եմ. գրում եմ, որ Ամերիկան ամենասովորական երկիրն է, եւ միանգամից լաց եմ լինում, թե ինչպես չէի ուզում հեռանալ այնտեղից... Այո, ես չէի ուզում հեռանալ, բայց ոչ այն պատճառով, որ այնքան սիրեցի այդ երկիրը... ոչ... ես չէի ուզում հեռանալ այն հուշերից, որոնք ինձ կապում էին Ամերիկայի, ավելի ճիշտ՝ Քոդիի հետ... ես չէի ուզում հեռանալ այդ քաղցր եւ մինչեւ խելագարություն հուզիչ մարդկանցից... չէի ուզում լքել Քոդին՝ ամբողջ աշխարհի ամենահրաշալի քաղաքը: Սկզբում մեզ շատ դժվար էր այնտեղ, ստիպված էինք անսպասելիորեն դառնալ լիովին ինքնուրույն եւ ինքներս լուծել մեր բազմաթիվ խնդիրները... իսկ չէ՞ որ, երբ ինչ-որ բան քեզ հասնում է մեծ դժվարությամբ, հենց դա էլ ամենաշատը չես ուզում կորցնել...