Իմ կարծիքով, սա մեր ամառվա ամենահետաքրքիր եւ ուսանելի պատմությունն է (չհաշված Կալիֆորնիա կատարած ուղեւորությունը:) ): Այսպիսով, ինչպե՞ս մենք հայտնվեցինք դատարանում:
Ինչպես արդեն պատմել եմ, անցյալ տարի ես ապրում էի մի տանը, որը ինձ շատ էր դուր եկել: Այս ամառ մենք որոշեցինք ապրել նույն տեղում: Անցյալ տարի ես տանտիրոջ (տարեց փաստաբան պարոն Մյուլենի) հետ ոչ մի խնդիր չունեի: Հակառակը, նա նույնիսկ օգնում էր ինձ խոսել Dunkin' Donuts-ի հետ եւ այլն: Այս տարի էլ ամեն ինչ կարծես նորմալ էր, բայց պարոն Մյուլենը մեզանից ամեն շաբաթ բնակարանավարձ հավաքելու համար նշանակեց ինչ-որ պարոն Բիթիի: Հենց նրա հետ էլ մենք բոլոր խնդիրները ունեցանք: Սկզբում նա պարզապես անհանգստացնում էր մեզ ամեն առիթով: Ասում էր, որ մենք պայմանագիր ենք ստորագրել եւ խախտում ենք այդ նույն պայմանագրի պայմանները, քանի որ ներքնակները հանում էինք պատշգամբ եւ այնտեղ քնում, հետո առավոտյան հետ էինք բերում: Մի խոսքով, նրան դա դուր չէր գալիս, ինչպես դուր չէր գալիս նաեւ այն, որ ես միակն էի, որ չէի ուզում լսել նրան եւ անընդհատ վիճում էի նրա հետ:
Հետո մենք արեցինք ամառվա ամենամեծ սխալը՝ 10 դոլարով գրիլ գնեցինք, որպեսզի երեկոյան գարեջրի համար միս պատրաստենք: Եվ պատրաստում էինք հենց պատշգամբում (իսկ ի՞նչ կա որ): Իսկ որտե՞ղ պետք է պատրաստեինք: Ավտոկայանատեղիո՞ւմ: Այդ գրիլը Բիթիին ընդհանրապես դուր չեկավ: Նա ասաց, որ եթե եւս մեկ անգամ տեսնի այն նույնիսկ պարզապես պատշգամբում կանգնած, ապա բոլորին կվռնդի: Դե, նա էլ տեսավ: Եվ բերեց մի թուղթ (միայն ինձ), որում ասվում էր, որ ես պետք է 24 ժամվա ընթացքում դուրս գամ տնից: Եվ որ եթե ես դուրս չգամ, ապա կգա ոստիկանությունը եւ ինձ կտանի բաժին (կրկին ամերիկացիների կողմից հնչեցված լկտի սուտ, ինչ-որ տեղ ես արդեն լսել էի սա): Եվ նա գնաց: Իսկ ես մնացի թղթով նստած: Հետո պարզապես գնացի աշխատանքի, որովհետեւ ոչինչ չէի կարողանում մտածել, քան տեղափոխվել ուրիշ տեղ: Բայց ես այնքան չէի ուզում տեղափոխվել այնտեղից, ես այնքան էի սովորել այդ տանը: Պետք էր լուծում գտնել: Երեկոյան աշխատանքից ինձ վերցրեց իմ նախկին ղեկավար Վիկտորը՝ եղբորս հետ (նրա անունն էլ է Վիկտոր, ինչպես իմը): Ես Վիկտորին ցույց տվեցի այդ թուղթը, ինչին նա պատասխանեց, որ դա լիակատար հիմարություն է: Ոչ ոք չի կարող ինձ վռնդել տնից, բացի դատարանի որոշումից: Եվ խորհուրդ տվեց զանգահարել ոստիկանություն եւ հայտնել Բիթիի մասին: Ես այդպես էլ արեցի: Ոստիկանները եկան, ես նրանց ցույց տվեցի այդ թուղթը, եւ նրանք ինձ ասացին, որ դա հիմարություն է, եւ որ ես կարող եմ շարունակել ապրել այնտեղ, քանի դեռ դատարանը ինձ չի վռնդել: Այն ժամանակ Վիկտորն ինձ ասաց մի արտահայտություն, որը ես, հավանաբար, կհիշեմ ողջ կյանքում. «Երբեք գլուխդ մի խոնարհիր ոչ մեկի առաջ: Եվ առավել եւս ամերիկացիների առաջ: Եթե ինչ-որ մեկը բարձրացնում է ձայնը քո վրա, ավելի բարձրացրու նրա վրա»:
Հաջորդ օրը շատ հետաքրքիր էր: Նշանակված ժամին եկավ Բիթին եւ զարմացած հարցրեց, թե ինչու եմ ես դեռ այստեղ, ասաց ինձ, որ ես “russian shit” եմ: Ես պատասխանեցի, որ ինձ այստեղ դուր է գալիս, եւ որ ես այստեղ շարունակելու եմ ապրել: Եվ որ նա թող գնա դժոխք այստեղից, քանի որ ես սենյակ եմ վարձում այս տանը եւ ոչ մի տեղ չեմ պատրաստվում տեղափոխվել: Իսկ իր թուղթը կարող է կախել զուգարանում: Տեսնեիք նրա դեմքը: Հավանաբար, միակ բանը կյանքում, որ նա չէր սպասում, դա օտարերկրյա ուսանողից “Get the f**k out” բառերը լսելն էր: Ես կարծում էի, որ նա ինձ տեղում կխփի: Բայց նա ինչ-որ պատճառով անմիջապես փախավ մեքենան եւ գնաց ինչ-որ տեղ: Առաջին ռաունդը ես հաղթեցի: Բացարձակապես օրինական: Նույնիսկ եթե նա շատ ուզենար, չէր կարողանա ինձ վռնդել այս տնից: Նախ, որովհետեւ պայմանագրում գրված է մարդուն տալ առնվազն 3 օր տեղափոխվելու համար, եւ երկրորդ, որովհետեւ պարզապես չէր կարողանա, քանի որ պայմանագիրը սխալ էր կազմված, եւ նրա իրավասության մեջ չէր ինձ 3 օր տալ տեղափոխվելու համար, ինչ էլ որ անեի:
Մոտ մեկ շաբաթ անց ինձ եկավ տնտեսական դատարանի ծանուցագիր, որում պարոն Բիթին խնդրում էր ինձ վռնդել այս տնից այն պատճառով, որ ես պատշգամբում գրիլ եմ օգտագործել: Հիմար պատճառ, այնպես չէ՞: Եթե հաշվի առնենք, որ գրիլից օգտվում էին ԲՈԼՈՐԸ: Իսկ վռնդել նա պատրաստվում էր միայն ինձ, քանի որ ես նրան ամենից շատը դուր չէի գալիս: Այդպես: Տեսնելով այդ ծանուցագիրը՝ մեր բոլոր համաբնակարանցիները, բացի եղբորիցս եւ թուրքից, որոշեցին տեղափոխվել այնտեղից, որպեսզի իրենց հետ էլ նման բան չպատահի: Անկեղծ ասած, երբ ես տեսա թուղթը, ինձ էլ մի փոքր անհանգիստ դարձավ: Ես Ուկրաինայում երբեք դատարանում չէի եղել, էլ ուր մնաց Ամերիկայում: Նույնիսկ պատկերացնելն էր սարսափելի: Բայց եւ այնպես, քանի որ ընտրություն շատ չկար, ես որոշեցի գնալ դատարան: Օգնության համար վերցրեցի մի ամերիկացու, որը տիրապետում էր ռուսերենին եւ համաձայնել էր օգնել ինձ, գնեցի վերնաշապիկ, տաբատ եւ նշանակված օրը մենք ներկայացանք դատարան:
Ամերիկայում տնտեսական դատարանը փոքր դահլիճ է, որտեղ նստած է դատավորը եւ այն մարդիկ, ովքեր դատի են տվել ինչ-որ մեկին (հայցվորներ), եւ նրանք, ում դատի են տվել (պատասխանողներ): Երբ դատավորը ասում է դուրս գալ հերթական զույգ մարդկանց, նրանք դուրս են գալիս եւ նստում նրա կողքին: Եվ յուրաքանչյուրը սկսում է համոզել դատավորին, որ հենց ինքն է ճիշտ: Գործերը լինում են այնքան հիմար, որ ես գաղափար չունեմ, թե ինչպես դատավորը կարող է դա լուծել: Մարդիկ չեն ներկայացնում բացարձակապես ՈՉ ՄԻ ապացույց իրենց իրավացիության: Մինչ մենք այնտեղ նստած սպասում էինք մեր հերթին, ինձ նույնիսկ երբեմն ծիծաղ էր բռնում: Մի տղամարդ մեղադրում էր իր նախկին կնոջը նրանում, որ նա 2 տարի առաջ գողացել է իրենից պտուտակահանների հավաքածու: Ինչպե՞ս կարելի է դա ընդհանրապես ապացուցել: Ես չեմ պատկերացնում:
Դե, վերադառնանք մեր գործին: Երբ եկավ մեր հերթը, մենք (ես եւ իմ օգնական-ամերիկացին) մոտեցանք դատավորին եւ նստեցինք մի կողմում, իսկ պարոն Բիթին նստեց մյուս կողմում: Նա մի փոքր զարմացած էր նրանից, որ ինձ բավականացրեց լկտիություն ներկայանալ դատարան, եւ նույնիսկ պաշտպանվել: Դատավորը հարցրեց, թե ինչ է կատարվում, մենք ազնվորեն պատմեցինք: Արդյունքում դատավորը որոշում կայացրեց ինձ վռնդել, քանի որ ես այնուամենայնիվ խախտել էի տանտիրոջ հետ պայմանագիրը, որտեղ հստակ նշված էր չօգտագործել գրիլը պատշգամբում: Այդպիսին են ամերիկացիների պայմանագրերը: Իսկ եւս Հյուսիսային Կարոլինա նահանգում օրենքով արգելված է հողը փորել փղով: Բայց դա այնպես, պարզապես: Դատավորը ինձ տվեց 10 օր տեղափոխվելու համար եւ մաղթեց մեզ լավ օր: Սկզբունքորեն մենք գոհ էինք: Այս գործընթացը հաղթելուն ես չէի էլ հույս դնում, ուստի նման արդյունքը ինձ լիովին բավարարեց: Դատարան գնալը ավելի շուտ սկզբունքի հարց էր՝ չվախենալ, գլուխը չխոնարհել, չփախչել, այլ գնալ մինչեւ վերջ եւ թույլ չտալ ոչ մեկին նվաստացնել իրեն, վարկաբեկել եւ չնահանջել ոչնչի առաջ:
Մարդիկ, մի տարվեք խաբեություններով, մի հավատացեք ամերիկացիներին, թույլ մի տվեք նրանց վախեցնել ձեզ: Դուք Ամերիկայում շատ իրավունքներ ունեք: Եթե ինչ-որ մեկը ցանկանում է անել այն, ինչը անօրինական է ձեր նկատմամբ, առանց մտածելու զանգահարեք 911: Եվ հիշեք, ոչ ոք, կրկնում եմ, ՈՉ ՈՔ չի կարող ձեզ վռնդել ձեր տնից, բացի Ամերիկայի դատարանից: Մի վախեցեք գնալ դատարան, եթե ունեք պաշտպանելու բան:
