Իմ ճամփորդության հերթական կանգառն անցավ։ Վերջին 2 օրն անցկացրել եմ DC-ում։ Այստեղ նույնիսկ ավելի հանգիստ ու խաղաղ է, քան Բոստոնում))) Ճանապարհը, սակայն, սարսափելի էր. ավտոբուսում ամբողջ գիշեր այնպիսի սառնարան էր, որ ինձ չփրկեցին նույնիսկ ջինսերը, կեդերը, շապիկը, բաճկոնը եւ վրայից գցած սրբիչը։

Ընդհանրապես, այս ամերիկացիները շա՜տ են սիրում բոլոր տարածքներում սառնարան սարքել) Մոսկվայի ամերիկյան դեսպանատան այն սառնարանը (ով եղել է, կհասկանա, թե ինչի մասին եմ խոսում)) դեռ ծաղիկներ է) Ամերիկացիները պարզապես տարված են ցրտով։ Սկզբում, երբ ապրում էի Գրեգի կամ Ռիչի տանը, պարզապես սառչում էի։ Հասարակական տրանսպորտում էլ անընդհատ սառեցնում են հզոր օդորակիչներով՝ գնացքներում, ավտոբուսներում... Իսկ դեռ մի բան էլ տարված են սառույցով ջրով) այստեղ ոչ ոք սենյակային ջերմաստիճանի ջուր, հյութ, կոլա եւ այլն չի խմում։ Անպայման սառույցով, եւ յուրաքանչյուր ամերիկացու սառնարանում սառույց կա ըմպելիքների համար))

Դե, սա լիրիկական շեղում էր, իսկ հիմա պատմեմ իմ արկածների մասին) Ժամանեցի, կաուչսերֆերս ինձ դիմավորեց կայարանում սեւ BMW-ով եւ տարավ իր տուն։ Սկզբում շատ էի վախենում գնալ նրա մոտ, քանի որ նա թուրք էր, եւ նրա մասին ընդամենը մի քանի կարծիք կար։ Գնացի նրա մոտ միայն այն պատճառով, որ կացարանի այլ տարբերակներ չկային։ Բայց արդյունքում նա դարձավ իմ լավագույն հոսթը ողջ ընթացքում))

Զանգահարեցի ճամփորդակցիս, եւ գնացինք զբոսնելու) Առաջին օրը պտտվեցինք National Museum of Natural History-ում (որտեղ նկարահանել են «Գիշերը թանգարանում» ֆիլմը, հաաա)) Այն շատ զով է! Հետո գնացինք եւս մի քանի թանգարան, զբոսնեցինք կենտրոնում։

Երկրորդ օրը գնացինք զբոսնելու, սկզբում նստարանին նախաճաշեցինք յոգուրտներով եւ աղցանով, որոնք նրան տվել էին իր հոսթները՝ գեյերը)) Բայց որքան էլ տարօրինակ է, նրանք լավ տղաներ դուրս եկան))) Զբոսնեցինք նաեւ թանգարաններով եւ բուսաբանական այգով... Ինչ լավ է, որ այս ամենը անվճար է, հա՞)

Միակ բանը, որ մի փոքր փչացրեց տրամադրությունը, անձրեւն էր։ Բայց դրանում էլ մենք մեր դրականը գտանք. դուրս եկանք մի թանգարանից, վազեցինք անձրեւի տակ, մտանք նույն թանգարանը, միայն թե թրջված)) ահահա, դա պատահաբար ստացվեց, մենք պարզապես մտածում էինք, որ այնտեղ, որտեղ ելքն է, մուտք չկա, բայց մենք պետք է մտնեինք.. Ուստի վազեցինք դեպի մուտք, իսկ հետո պարզվեց, որ կարելի էր մտնել նաեւ ելքի կողմից) Փոխարենը վազեցինք հորդառատ անձրեւի տակ, զվարճացանք)) Հետո արդեն թքած ունեինք անձրեւի վրա, զբոսնում էինք հենց դրա տակ) Եվ նույնիսկ հայտնաբերեցինք ինչ-որ օդափոխիչ, որից տաք օդ էր փչում, բարձրացանք դրա վրա եւ սկսեցինք չորանալ)))

Հետո բարձրացանք դիտահարթակ, որպեսզի քաղաքը տեսնենք բարձրությունից։ Իսկ հետո նույնիսկ մի քանի հուշանվեր գնեցինք))

Այսօր առավոտյան հանդիպեցի Յուլյային՝ այն նույն աղջկան Ռուսաստանից, որն իր կյանքի մեծ մասն արդեն ապրում է Ամերիկայում։ Շատ ուրախ էի նրան տեսնելու համար)) շփվում էինք միեւնույն է անգլերենով, որովհետեւ նրա ռուսերենն այնքան էլ լավը չէ)

Այսօր ինձ սպասում է ինքնաթիռ դեպի արեւոտ Մայամի, եւ այսօր արդեն այնտեղ կլինեմ))) Ապշել կարելի է, չեմ հավատում իմ երջանկությանը)) Ճամփորդությունը շարունակվում է...