Մոսկվան մեզ դիմավորեց Կազանյան կայարանով։ Նրանք, ովքեր եղել են այնտեղ, կհասկանան, թե ինչ նկատի ունեմ։ 20-րդ դարի 90-ականների կեսերի Ռուսաստանի մի տեսակ նմուշ։ Գնչուներ, մուրացկաններ, անօրինական ներգաղթյալներ, խաբեբաներ, որոնք անընդհատ փորձում են քեզ «հրել» ոսկյա շղթա կամ նոր հեռախոս, ուզբեկական խորովածի հոտ եւ այլն։ Իմ ընկերների համար, ովքեր առաջին անգամ էին Մոսկվայում, սա թեթեւ շոկ էր։ Բայց սա միայն սկիզբն էր։
Հետո մենք գնացինք զբոսնելու մայրաքաղաքի հենց կենտրոնում՝ շրջապատված Պարտեզային օղակով։ Թանկարժեք հյուրանոցներ, ռեստորաններ, ավտոմեքենաներ, հիանալի այգիներ, լճակներ եւ հուշահամալիրներ։ Մոսկվան շատ արժանի քաղաք է։ Շատ հարուստ քաղաք։ Կրեմլի կողքով անցնելիս մեզանից յուրաքանչյուրը հեղեղված էր հայրենասիրությամբ։ Ուզում էինք ինչ-որ լավ բան անել մեր երկրի համար։ Ուզում էինք զգալ ամբողջ ժողովրդի եղբայրությունը։ Հավանաբար, սրանք պարզապես այն հույզերն էին, որոնք ապրում են գավառացիները, երբ առաջին անգամ հայտնվում են այնպիսի նշանակալի վայրերում, որոնց մասին միայն լսել են մանկուց, տեսել հեռուստացույցով եւ միայն երազել այցելել։
Մենք հոգնեցինք եւ վազվզեցինք կենտրոնի նեղ փողոցներով։ Եղել ենք Պատրիարքական եւ Մաքուր լճակներում, Արբատում, Սպիտակ տան մոտ, Կարմիր հրապարակում եւ այլն։ Սա շատ հետաքրքիր, հուզիչ շրջագայություն էր մինչեւ թռիչքը։ Որը մոտ ապագայում մշակույթների տարբերությունը գնահատելու հնարավորություն տվեց։ Ես խորհուրդ եմ տալիս բոլոր նորեկներին եւ հին մասնակիցներին անպայման կանգ առնել եւ ուշանալ ձեր ճանապարհի բոլոր տարանցիկ կետերում։ Ի վերջո, գուցե դուք այլեւս երբեք չհայտնվեք այս վայրում, լինի դա Մոսկվա, թե որեւէ այլ քաղաք։ Վիզա ստանալու հարցը մանրուք է այն ամենի համեմատ, ինչ կարող եք տեսնել, զգալ, ապրել։ Ի վերջո, գուցե դուք հանդիպեք սիրո, կամ գտնեք այն աշխատանքը, որի մասին երազում էիք, ով գիտի, թե ինչ կարող է պատահել։
Ես ցրեցի իմ գլխում պտտվող այն կարծիքը, թե մոսկվացիները շատ զբաղված, զայրացած եւ ձանձրալի անձնավորություններ են։ Ընդհակառակը, նրանք ինձ շատ բարյացակամ թվացին, պատրաստ օգնելու եւ խորհուրդ տալու։ Շատերը նույնիսկ ժպտում էին։
Work and Travel-ի մասնակցի համար Մոսկվայում ամենադժվարը, թերեւս, ժամանակավոր կացարան գտնելն ու օդանավակայան հասնելն է։ Այս հարցը հատկապես հուզում է նրանց, ովքեր իրենց բնույթով չեն կողմնորոշվում անծանոթ տարածքում։ Մենք Մոսկվայում ընդամենը մեկ օր էինք եւ հաջորդ առավոտ թռչում էինք Դոմոդեդովոյից։ Հետեւաբար, մենք որոշեցինք ոչ մի տեղ չկանգնել եւ գիշերը անցկացնել օդանավակայանում։ Դոմոդեդովո կարելի է հասնել Պավելեցկի կայարանից (Պավելեցկայա մետրոյի կայարան) էլեկտրագնացքով. սա, թերեւս, ամենաընդունելի եւ պարզ միջոցն է։ Բայց մենք ընտրեցինք ավելի էժանը՝ ավտոբուսով ուղեւորությունը։ Դոմոդեդովո ավտոբուսները եւ երթուղային տաքսիները մեկնում են կանոնավոր կերպով (նույնիսկ գիշերային ժամերին) Դոմոդեդովսկայա մետրոյի կայարանից։ Ճանապարհը տեւում է մոտ 40 րոպեից մինչեւ անվերջություն, եթե քաղաքում խցանումներ են։ Արժեն 80-100 ռուբլի։ Դժվար թե ավելի էժան բան գտնեք։
