Վերջապես եկավ այն X օրը, երբ կապիտանը պետք է գնար տեղական ուսուցման։ Այնպես ստացվեց, որ դրանից մեկ օր առաջ (կիրակի) ինչպես միշտ հանկարծակի, չպլանավորված երեկույթ ստացվեց, եւ մեր փոքրիկ նկուղում 8 հոգի գիշերեց xDDD։ Գրեթե չքնած, չկերած՝ կապիտանը գնաց դեպքի վայր։ Մինչ մետրոյով գնում էի, ավելի ու ավելի էր ուժեղանում այն զգացումը, որ իմ անգլերենը կարող է ինձ դավաճանել այն առումով, որ նյութի կեսից քիչ կհասկանամ։ Ավելին, երբ մտա կաբինետ, մի փոքր շփոթվեցի, որ ես միակ սպիտակամորթն եմ այդ լսարանում։ Ծրագրի ղեկավարս զգուշացրել էր, որ հագուստի ձեւը պետք է պաշտոնական լինի (սպիտակ վերնաշապիկ, սեւ տաբատ, վերնաշապիկ, տաբատ, այդ ամենը), բայց ինչպես արդեն կռահեցիք, միայն ես էի այդպես հագնված։ Այնուհետեւ կաբինետ մտավ մեր դասախոսը։

Նրա անունը Մաքս է, 43 տարեկան, ազգությամբ իսպանացի, 10 տարեկանից ապրում է ԱՄՆ-ում, 20 տարի ծառայել է Նյու Յորքի ոստիկանությունում, 3 տարի առաջ թոշակի է անցել այն պատճառով, որ ծառայության ժամանակ գրեթե գնդակ էր ստացել գլխին։ Իր համար ընտրել է security guard-ի կարիերան, դասավանդում է Բրուքլինում, Մանհեթենում եւ Նյու Ջերսիում։

Ընթացքում մեզ բաժանեցին մոտ հարյուր հիսուն էջանոց գրքեր։ Բոլորի աչքերը չորս էին դարձել ծավալների մեծությունից, սակայն Մաքսը հանգստացրեց մեզ՝ ասելով, որ ամենեւին էլ բոլոր գլուխները չենք քննարկելու։ Պաշտոնապես մեր դասընթացը տեւեց 24 ժամ՝ 8 ժամ սկզբնական եւ 16 ժամ խորացված, փաստացի՝ մենք զբաղվում էինք երկուշաբթիից չորեքշաբթի ժամը 9:30-ից մինչեւ 16:00-ն, մեկ ժամյա ճաշի ընդմիջումով, իսկ հինգշաբթին թղթաբանության օր էր։ Նորմալ մարդու մոտ հարց կառաջանա՝ ի՞նչ կարելի է սովորել այս ժամանակահատվածում։ Մանավանդ որ քննարկումների եւ կատակների վրա էլ քիչ ժամանակ չէր ծախսվում։

Անկեղծ ասած, հենց եկա, առաջին կես ժամը միայն մտածում էի, թե ինչպես չքնել անքուն գիշերից հետո։ Այդ 30 րոպեից հետո, երբ Մաքսը սկսեց պատմել՝ ես մոռացա, թե ինչ է քունը։ Մարդը պատմում է այնպիսի մատուցմամբ, այնքան բարձր, որ նրա յուրաքանչյուր բառը ծակում է ուղեղդ։ Ինձ համար ամենամեծ ուրախությունը այն էր, որ ես հասկանում էի նրա ասածի 98%-ը։ Ընդմիջման ժամանակ ես նույնիսկ հատուկ մոտեցա նրան եւ ասացի, որ այսպես ու այսպես, ես Ռուսաստանից եմ, անգլերենս դեռ կաղում է, հասկանալ հասկանում եմ, բայց եթե ինչ-որ բան հարցնես, իսկ ես մտածեմ, թե ինչպես ավելի լավ պատասխանել, ինձ հիմարի պես մի նայիր։ Իրականում բավականին շատ էներգիա է ծախսվում նման սահուն անգլերեն խոսքը հասկանալու համար, բայց դա մաքուր անգլերեն էր, առանց ակցենտի, ինչպես օրինակ սեւամորթների կամ ասիացիների մոտ։

Ինչպես էր ընթանում գործընթացը։ Այդ գրքերը միայն տեսքից են այդքան մեծ։ Դրանցում տպագրված էին շնորհանդեսների սլայդները, որոնք նա ցույց էր տալիս մեր առջեւ։ Յուրաքանչյուր սլայդի կողքին նշումների համար դաշտեր կային։ Մենք նույնիսկ շատ չէինք գրում, մեզ բաժանվել էին մարկերներ, որոնցով մենք առանձնացնում էինք սլայդների գլխավորը։ Առաջին իսկ օրը մեզ թեստ տվեցին։ Մինչ մեզ տալը, մենք բոլորս միասին անցանք դրա վրայով, պրոյեկտորի վրա, այսինքն՝ տանը պետք էր միայն նշաններ դնել։ Եվ միեւնույն է, ոչ ոք 100% չհավաքեց)))։ Բոլորը ձախողվեցին հիմար հարցի վրա, որտեղ ձեւակերպումը փոխված էր։ Կապիտանը առաջին թեստի համար 98% ունի։ Ամենածիծաղելին՝ թեստը տրված է տանը, այն արդեն լուծված է դասարանում, գիրքը ձեռքիդ տակ է՝ ի՞նչ ստուգում է սա։ Բայց ահա՛։ Նյութը բացատրվել էր այնքան որակյալ, որ ես հիմա կարող եմ գրել նույն թեստը առանց նախապատրաստության, ոչ վատ, քան նախորդ անգամ։ Նույնիսկ Մաքսի բոլոր կատակներն ու զվարճանքները տեղին էին եւ ըստ էության, ինչպես եւ քննարկումները։ Առաջին օրվանից հետո ես պարզապես հիացած էի։ Սա իսկապես այն վայրն է, ուր ուզում ես գալ ամեն օր, համենայն դեպս, համալսարանում նման եռանդ ես ինձ մոտ նախկինում չէի նկատել։ Երկրորդ երկու օրն անցան ավելի հանգիստ ալիքների վրա, մանավանդ որ ամսվա վերջը նորից մթագնում է կյանքը։ Երկրորդ թեստը մենք արդեն չքննարկեցինք, ավելին, հարցերի մեկ երրորդը մենք տանը ինքներս քննարկեցինք գրքով։ Երկրորդ թեստը կապիտանը լուծեց 90%-ով։ Վերջին օրը (հինգշաբթի) թղթաբանության օր էր։ Մենք լրացնում էինք ինչ-որ գրանցման թերթիկներ, Մաքսը մեզ պատմեց լիցենզիայի համար փաստաթղթեր ներկայացնելու գործընթացի մասին, ամենափոքր մանրամասներով, թե ինչը որքան արժե, ինչպես պահել հարցազրույցի ժամանակ, կարճ ասած՝ ամեն ինչ։

Լիցենզիան վավեր է 2 տարի, ամեն տարի պետք է անցնել 8 ժամյա դասընթաց, այն պատճառով, որ օրենքները այստեղ հաճախ են փոխվում։ Այս ամենը արժե 142 դոլար։

Այնուհետեւ սերտիֆիկատների հանձնման հանդիսավոր պահն էր։ Ծափահարությունների ներքո կապիտանին առաջինը հանձնեցին փաստաթղթերով փափագելի թղթապանակը։ Այնուհետեւ բոլորը շնորհավորեցին միմյանց եւ դանդաղ ցրվեցին։

Իրականում հնարավոր չէ արտահայտել այն ամբողջ երախտագիտությունը, որ ես զգում եմ Մաքսի հանդեպ։ Բացի ամեն ինչից, նա աշխատում է ստուդիայում, դասավանդում է ProTools, զբաղվում է վիդեոմոնտաժով եւ մեկ շաբաթից կմեկնի մեկ ամսով շրջելու նահանգներով մոտոցիկլետով ընկերների հետ։ Շատ հետաքրքիր մարդ, ումից իսկապես կարելի է սովորել։ Հուսով եմ, որ մենք դեռ կհանդիպենք նրան։