Մի օր ես հասա հարեւան քաղաք։ Օ՜, ինչպիսի հպարտություն էի զգում։ Թեեւ դա պատահաբար ստացվեց։ Վաղուց էի ուզում ուսումնասիրել Main Street-ը հատող մի փողոց եւ իմանալ, թե ուր է այն տանում։ Մեր քաղաքը փոքր է, եւ գրեթե յուրաքանչյուր փողոց վաղ թե ուշ դուրս է գալիս դրա սահմաններից։

Եվ ես ճանապարհ ընկա՝ աշխատանքից հետո այն երեկոներից մեկին, երբ տանը անելու ոչինչ չկար։ Այդ պատճառով երկար էի գնում եւ չէի շտապում շրջվել. ճանապարհը պետք է ինչ-որ տեղ տաներ, եւ ես անհամբեր էի իմանալ, թե ուր։ Հարցնող չկար։ Ամերիկան ավտոմոբիլային երկիր է, որտեղ նույնիսկ փոքր քաղաքի սահմաններում հետիոտն հանդիպելը հազվադեպ է։ Գումարած դրան՝ մառախուղ էր, որը երբեմն տեսադաշտում ոչինչ չէր թողնում, բացի դեղին գծանշումներից։ Լռություն էր եւ լիակատար մեկուսացման զգացում, ինչպես տիեզերքում, or in the middle of nowhere:

Եվ հանկարծ ես տեսա եկեղեցի!! Փակագծերում նշեմ, որ մառախլապատ օրը կաթոլիկ եկեղեցին յուրահատուկ տեսարան է, որը հիշեցնում է միջնադարը, Եվրոպան եւ արկածային գրքերը։ Տակ-տակ-տակ՝ հրացանակիրների ձիու սմբակները պետք է թակեին եկեղեցու մոտակա սալահատակը, բայց անցան իմ հեծանիվի անիվները, պտտվեցին անունով ցուցանակի շուրջ եւ վերադարձան ճանապարհ։ Ես գաղափար չունեի, թե որտեղ եմ հայտնվել։ Ո՛չ եկեղեցու մոտի ցուցանակը, ո՛չ էլ որեւէ այլ ցուցիչ չէին հայտնում բնակավայրի անունը։ Ակնհայտ էր միայն, որ այն փոքր է, քանի որ շուրջը միայն բնակելի տներ էին, եւ ոչ մի հիմնարկ կամ խանութ չէր երեւում։ Նույնիսկ McDonald's չկար։

Ես հանդիպեցի միայն ինտերիերի սրահ եւ մի քանի սրճարան, որոնցից մեկից, գրողը տանի, տապակած կարտոֆիլի հոտ էր գալիս։ Եվ այդ պահին ես հասկացա, որ սկսում եմ հոգնել։ Առջեւում տունդարձի ճանապարհն էր՝ ավելի քան մեկ ժամ մառախուղի եւ հիմա արդեն մթության մեջ։ Ես շրջվեցի։ Արդեն քաղաքից դուրս գալիս հանդիպեցի ցուցանակի եւ կանգ առա։ Քաղաքը պարզվեց Falmouth է՝ փոքրիկ օվկիանոսամերձ ծովախորշ՝ դեպի Portland տանող ճանապարհին։ Հետագայում ես այցելել եմ այստեղ եւ գտել եմ եւ՛ գլխավոր փողոցը, եւ՛ McDonald's-ը, եւ շատ ուրիշ բաներ։

Բայց այդ պահից ես վերջնականապես իմ հեծանիվը ճանաչեցի որպես լուրջ տրանսպորտային միջոց։ Չէ՞ որ որքան հաճելի էր ասել՝ ինքս(!) հասա մեկ այլ քաղաք(!): Որպես հարգանքի նշան՝ ես այն կանգնեցնում էի լուսացույցի մոտ՝ իրական մեքենաների հետ միասին (եւ մի քանի րոպե հիանում էի դատարկ խաչմերուկով)։ Ինչ-որ առումով՝ առաջին հերթին էկոլոգիական՝ այն նույնիսկ ավելի լավն է, քան մեքենան։

Աշնան սկզբին այն վերջին անգամ ինձ տարավ օվկիանոս, թեեւ արդեն այն ժամանակ հիվանդ էր՝ երեւի շղթան էր թուլացել։ Եվ ես սարսափելի շնորհակալ եմ նրան դրա համար եւ ընդհանրապես ամեն ինչի համար, քանի որ երկու անիվներից բացվում է բոլորովին այլ Ամերիկա։