Ամռան կեսին իմ հիվանդ գլխում հերթական խելահեղ գաղափարը ծագեց. ես շատ էի ուզում պարաշյուտով ցատկել: Երեւի ազդեց ակտիվ հանգստի եւ վտանգավոր արկածների պակասը, օրգանիզմը ԱԴՐԵՆԱԼԻՆԻ չափաբաժին էր պահանջում: Ուղեղս միացավ եւ ասաց. «Իսկ ինչո՞ւ չփորձել պարաշյուտով ցատկել»:
Իհարկե, ինչո՞ւ ոչ: J
Ցավալի է, սակայն, որ իմ ոգեւորությունը չպաշտպանվեց ընկերներիս կողմից: Նրանք ինչ-որ կերպ առանց հատուկ, ինչպես ես էի ենթադրում, հիացմունքի ընդունեցին իմ մտահղացումը: Ոմանք լսել էին անհաջող վայրէջքների եւ կոտրվածքների մասին, ոմանք սարսափելի վախենում էին բարձրությունից, ոմանց էլ պարզապես գումարը խղճացին... Հաճույքը, իհարկե, էժաններից չէ. 1 ցատկը, այն էլ հրահանգչի հետ, արժե 200 դոլար: Շատերը առարկում էին, ասում էին, որ Ռուսաստանում դա ավելի էժան կլինի: Այո, ես համաձայն եմ, ԲԱՅՑ, երբ վերադառնում ես տուն, ինչ-որ պատճառով ԱԶԱՏՈՒԹՅԱՆ ԱՅԴ ՀԱՐԲԵՑՈՂ ԶԳԱՑՈՒՄԸ անհետանում է, դու նորից սկսում ես ՀԱՇՎԵԼ ԳՈՒՄԱՐԸ, ԿՈՒՏԱԿԵԼ, ՍԱՀՄԱՆԱՓԱԿԵԼ ՔԵԶ ԻՆՉ-ՈՐ ԲԱՆՈՒՄ... ԱՅՆՏԵՂ ավելի հեշտ է բաժանվել գումարից, որովհետեւ ԱՅՆՏԵՂ դրանք շատ ավելի հեշտ է վաստակել, դու քեզ շատ ավելի ազատ ես զգում եւ տնօրինում ես միջոցներդ այնպես, ինչպես ինքդ ես հարկ համարում: Բայց չխոսենք տխուրի մասին!..
Ելքը, այնուամենայնիվ, գտնվեց J. Ոչ, ոչ ոք այդպես էլ չհամաձայնեց ինձ հետ ցատկել, արաբ գործատուս էլ ընդհանրապես խոստացավ ազատել աշխատանքից, եթե ես համարձակվեմ դրան, որովհետեւ համարում էր, որ դա շատ հիմարություն է իմ կողմից՝ ինձ ենթարկել «նման վտանգի», բլա-բլա-բլա (ոչ, ես համաձայն եմ, որ դա անվտանգ չէ, բայց այնուամենայնիվ...))))
Ինչպես միշտ, օգնության հասավ մեր հյուրանոցի մենեջեր Միշելը՝ հրաշալի կին եւ բարեհոգի մարդ: Պարզելով, թե ինչ եմ մտածել, նա առաջարկեց այլընտրանքային տարբերակ՝ ուղղաթիռով զբոսնել եւ այդպիսով սկզբի համար ստուգել ինձ բարձրությունից վախենալու հարցում: Ինչպես նա ավելի ուշ խոստովանեց մեզ, ինքը երբեք չէր համարձակվի միայնակ ուղղաթիռով թռչել, վախենում էր, նրան «հարմար» ընկերակցություն էր պետք, եւ դա դարձանք ՄԵՆՔ! 
Մենք պատվիրեցինք շրջագայություն Բոստոնի եւ օվկիանոսի ափի վրայով (մոտ 150$ յուրաքանչյուր ուղեւորից): Պարզվեց, որ իմ սիրելի քաղաքը (պաշտում եմ Բոստոնը!!!) վերեւից ավելի գեղեցիկ է: Իսկ թե ինչ տեսարան է բացվում թռչնի թռիչքի բարձրությունից օվկիանոսի, միայնակ կղզյակների, ափամերձ քոթեջների, զբոսանավերի եւ նավահանգստի վրա... Դա, ինչպես ասում են, ոչ հեքիաթում կարելի է պատմել, ոչ էլ գրչով նկարագրել: Ամբողջ էքսկուրսիան տեւեց մոտ մեկուկես ժամ, մենք նույնիսկ սովորությունից դուրս մի քիչ հոգնեցինք հիանալուց J Օդաչուն, լսելով մեր հիացական ճիչերը, ակամայից ինքն էլ էր ժպտում, եւ երբ մենք լռում էինք, նախազգուշորեն հարցնում էր՝ արդյոք ամեն ինչ մեզ գոհացնո՞ւմ է, արդյոք ամեն ինչ կարգի՞ն է, չե՞նք ուզում փոխել երթուղին: J
Միշելը նույնպես տպավորված էր մեր 1,5-ժամյա թռիչքից եւ խոստացավ, որ եթե ես վերադառնամ հաջորդ ամառ, ապա մենք անպայման նրա հետ պարաշյուտով կցատկենք, որովհետեւ նա, ինչպես պարզվեց, նույնպես վաղուց է երազում այդ մասին, բայց նրան պակասում են crazy friends
