Այսպիսով ավարտվեց մեր էպոպեան դատարանի եւ պարոն Բիթիի հետ։ Եվ այդ ժամանակ սկսվեց 2010 թվականի ամռանը ԱՄՆ-ում եղբորս եւ իմ գտնվելու ամենահանգիստ ու ուրախ ժամանակաշրջաններից մեկը։ Մենք ունեինք աշխատանք, գումար, մեքենա։ Բայց տասը օր անց դատարանի որոշմամբ մենք պետք է դուրս գայինք հին տնից։ 3 օր պահանջվեց նոր բնակարան գտնելու համար։ Եղբայրս, իհարկե, որոշեց տեղափոխվել ինձ հետ։ Մենք գտանք բնակության 3 տարբերակ եւ ի վերջո ընտրեցինք ապրել իմ անցյալ տարվա ծանոթներից մեկի՝ Ալեքսի մոտ, որը ԽՍՀՄ-ից եկած ներգաղթյալ էր։ Նա այնտեղից փախել էր 78 թվականին, Ալեքսը մոտ 55 տարեկան էր, ապրում էր կեղծ ամերիկացի կնոջ հետ։ Նրա մոտից աշխատանքի գնալը հեռու էր, բայց քանի որ մենք մեքենա ունեինք, որոշեցինք տեղափոխվել։ Նրա մոտ ապրելն ավելի հանգիստ էր, քան նախորդ տանը։ Բայց քանի որ արդեն օգոստոսի կեսերն էր, մենք սկսեցինք լրջորեն մտածել Կալիֆորնիա ճանապարհորդության մասին։ Քանի որ 2 ամիս մենք փաստացի ոչ մի տեղ չէինք գնացել, այլ միայն լուծում էինք մեր խնդիրները, իսկապես ուզում էինք ինչ-որ տեղ գնալ, եւ ցանկալի է՝ հեռու։ Մի անգամ մենք մեր մեքենայով ճանապարհորդություն կազմակերպեցինք հարեւան կղզիներով։ Ընդհանրապես, Outer Banks արշիպելագը բաղկացած է մի քանի կղզիներից։ Մենք որոշեցինք գնալ դրա ծայրակետը՝ Ocracoke կղզի։ Այնտեղ տանող երթուղին ներառում էր լաստանավային անցումներ (բոլորովին անվճար)։ Շատ զվարճալի էր։

Եվ նաեւ վերջում կար մի վառ երեկույթ՝ օգոստոսի 24-ին Ուկրաինայի Անկախության օրվա կապակցությամբ։ Նույնպես շատ լավ հիշողություններ։

Հետո ինչ-որ կերպ ձանձրալի դարձավ։ Խնդիրները վերջացան։ Լուծելու բան, ըստ էության, չկար, եւ մենք սկսեցինք պատրաստվել մի բանի, որը սկզբից ինձ բացարձակապես անիրական էր թվում՝ ավտոմեքենայով ճանապարհորդություն ամբողջ երկրով մեկ, մի օվկիանոսից մյուսը եւ հետ, դեպի արեւոտ Կալիֆորնիա։