Սեպտեմբերը եկավ, դպրոցականները գնացին սովորելու, ծառերը սկսեցին թափել տերեւները, իսկ մեր բնակարանի վարձակալության ժամկետը լրացավ։ Ամառային ամիսներին բնակարան գտնելը շատ հեշտ էր, քանի որ ուսանողները հեռանում էին, իսկ սեպտեմբերին մեկ շաբաթով բնակարան գտնելը գրեթե անհնար էր ավելի կամ պակաս ընդունելի գնով, քանի որ բոլոր ուսանողները վերադարձել էին եւ զբաղեցրել ամեն ինչ։

Արդյունքում մենք հաստատվեցինք մեր ամերիկացի ընկերների՝ Ալեքսանդրայի եւ Փիթերի մոտ։ Լավ տղաներ են։ Երկուսն էլ հեղինակավոր բուհերի նախկին ուսանողներ են եւ երկուսն էլ աշխատում են մոտակա ռեստորանում 8.5 դոլարով։ Նրանք մեզ տեղավորեցին իրենց հյուրասենյակում, որը, բնականաբար, անցումային է, եւ որտեղ կար մեր երկուսի համար չափազանց փոքր բազմոց։ Ստիպված էինք քնել հատակին՝ խոչընդոտելով չորս սենյակակիցների ճանապարհը։

Նաեւ ճամփորդության մեկնելու իմ կտրուկ որոշումը խաչ քաշեց Իրինկայի կարիերայի եւ ենթադրյալ եկամուտների վրա։ Բայց նա ստիպված էր հաշտվել դրա հետ մի քանի ժամ բարձր տոնով խոսակցությունից հետո։ Այդ ժամանակ էլ որոշվեց մեկնելու ժամկետը՝ սեպտեմբերի 6-ը։ Մնում էր անել մեկ բան, եւ, ինչպես մեզ այն ժամանակ թվում էր, ամենադժվարը՝ մեքենա գնել։

Բայց դժվարությունը ոչ թե այն էր, որ դժվար էր գնելը, այլ այն, որ ես վարորդական իրավունք չունեի, առանց որի հնարավոր չէր այն գրանցել նահանգում։ Եվ պարզապես վարորդական իրավունք չունեի, որ նույնիսկ օրինական վարեի այն։

Մեքենան փնտրում էինք Craigslist-ում, արագ գտանք, բարեբախտաբար, ԱՄՆ-ում, հատկապես մեծ քաղաքում, ընտրելու բան կա։ Զանգահարեցինք՝ պայմանավորվեցինք հանդիպման մասին։ Լուսանկարում հիանալի պահպանված VW Jetta էր, կարծեմ իննսունվեցերորդ թվականի։

Հանդիպումը նշանակված էր բավականին անբարենպաստ վայրում՝ մաքուր մեքսիկական թաղամասում, որտեղ քայլում են միայն muchachos-ները, խոսում են միայն el espanol, եւ ամեն ինչի գները 2 անգամ ցածր են։ Բայց մեքենան արժեր դրան, գրավում էր նաեւ 800 դոլար գինը եւ նույնիսկ տերը, որը բավականին կիրթ հոնդուրասցի էր) Ես արդեն մտածում էի ավարտել առեւտուրը եւ դառնալ տրանսպորտային միջոցի սեփականատեր, բայց առաջացավ մեկ «բայց»՝ նրա մոտ չկար title-ը (այն նույն թուղթը, որի վրա կնքվում է առուվաճառքի պայմանագիրը)։ Ամեն ինչ ավարտվեց, մենք Ռոդրիգեսին (այդպես էին կոչում տիրոջը) երջանիկ երեկո մաղթեցինք, թողեցինք մեր հեռախոսահամարը այն երջանիկ դեպքի համար, եթե նա գտնի պակասող փաստաթղթերը, եւ տխուր հեռացանք։ Իսկապես տխուր էր, քանի որ մենք ամբողջ օրը անցկացրել էինք ավտոմեքենա փնտրելով, ընտրել էինք այն, նույնիսկ պատրաստ էինք գնել, բայց ամեն ինչ փլուզվեց մեկ րոպեում։ Ալպինիստի զգացողություն, որը բարձրացել էր գագաթը, բայց այդպես էլ չէր հասել դրան։

Ամեն ինչից հետո նստեցինք այգում՝ դիտելու այլ հայտարարություններ՝ հուսալով գտնել նման մի բան։ Ոչինչ։ Նույն գնով միակ ընդունելի ավտոմեքենան 93 թվականի Nissan Pathfinder ամենագնացն էր։ Բենզինի մեծ ծախսի մասին մտքից կասկածում էինք, բայց անելու ոչինչ չկար։ Մենք զանգահարեցինք։ Պատասխանեց մի տղամարդ՝ ականջով մոտ 45 տարեկան, որը շատ քաղաքավարի էր (մեր բախտը բերում է վաճառողների հարցում), բայց միանգամից կտրեց, թե ցույց տալ կարող եմ միայն երեկոյան 9-ին եւ ես ապրում եմ քաղաքից դուրս։ Մդա, մտածեցինք մենք։ Հասանք։ Բայց հետո նա ավելացրեց. «Այսօր երեքշաբթի է, իսկ դա նշանակում է, որ ես պետք է եկեղեցում լինեմ 15 րոպեից»։ Նրա այս վերջին արտահայտությունը գրավեց մեզ։ Մենք մտածեցինք, որ եթե նա այդքան կրոնասեր մարդ է, ընդ որում՝ տարիքով, ապա մեքենայի հարցում չի հուսախաբ անի։ Պայմանավորվեցինք հանդիպել մետրոյի վերջին կայարանում ժամը 9-ին։

Այդպես էլ եղավ։ Բայց որքան մեծ էր մեր զարմանքը, երբ տարեց ծխականի փոխարեն մենք տեսանք 25 տարեկան մի տղայի՝ ակնհայտորեն լատինական ծագումով եւ ամբողջությամբ դաջվածքներով։ Նա ակնհայտորեն նկատեց մեր զարմանքը եւ հարցրեց, թե մենք հավանաբար ակնկալում էինք տեսնել եկեղեցական ծերուկի։ Ահա։ Որից հետո նա պատմեց իր բարդ գանգստերական կյանքի հետաքրքիր պատմությունը, որի ֆինալը գեղեցիկ սերն էր, կինը, երեխաները եւ եկեղեցին։ Այնուամենայնիվ, աշխարհում կա ուժ, որն ընդունակ է արմատապես փոխել մարդկանց, ասաց նա, եւ այդ ուժը Աստված է։ Նման երկիմաստ հայտարարությանը մենք ոչինչ չպատասխանեցինք, պարզապես լուռ էինք մնացած ճանապարհի ընթացքում։

Մեքենան սուպեր էր՝ մեծ, կարմիր սրահով, երեք լիտրանոց շարժիչով, տարողունակ բեռնախցիկով (ինչը հատկապես արդիական է, քանի որ մեր մեջ 2 աղջիկ կա) եւ հիանալի աշխատանքով։ Գործարկվում էր հիանալի, յուղը ոչ մի տեղ չէր հոսում, իսկ բջջային հեռախոսի լույսի ներքո ինչ-որ մեծ բան ստուգելու ոչ ցանկություն կար, ոչ էլ անհրաժեշտություն։ Ի՞նչ կարելի է ընդհանրապես ակնկալել 15 տարեկան եւ 800 արժողությամբ մեքենայից։ Մենք համաձայն էինք։

Բացատրեցինք տիրոջը (անունը չեմ հիշում), որ վարորդական իրավունքը տանն ենք մոռացել եւ որ պետք է այն մեր տանը մոտեցնել։ Նա ասաց՝ խնդիր չկա, եւ մենք գլորվեցինք։

Ընդհանրապես, ես երբեք չեմ առնչվել մեքենաների գնման հետ ոչ Ռուսաստանում, ոչ ԱՄՆ-ում մինչ այդ։ Գաղափար չունեի, թե դա ինչ է, բայց պատկերացնում էի շատ երկար եւ ձանձրալի գործընթաց՝ մի կույտ թղթաբանությամբ։ Իրականում ամեն ինչ շատ ավելի պարզ էր։ Title-ի (առուվաճառքի ակտ) հակառակ կողմում մենք լրացրեցինք մի քանի տող, ոչ ավելին, քան ինչ-որ ֆորումում գրանցվելը՝ ԱԱՀ + մի քանի կոնտակտ։ Հետո մենք տվեցինք գումարը, նրանք մեզ՝ այդ նույն title-ը, եւ մենք արդեն սեփականատեր ենք։

Ավելին։ Շատ նահանգներում, ավելի ճիշտ՝ մեծամասնությունում, ղեկին նստելու համար անհրաժեշտ է ունենալ ապահովագրություն։ Օտարերկրացու համար ապահովագրության ձեւակերպումը մի քանի անգամ ավելի թանկ է արժենում, բայց կրկին, գների տատանումը խիստ կախված է կոնկրետ ընկերությունից։ Անկեղծ ասած, մենք շատ չջանացինք ավելի էժան ապահովագրական ընկերություն փնտրել եւ դիմեցինք առաջինին, որ հանդիպեց մեր ճանապարհին։ Գինը ամսական մոտ 170 դոլար էր, ինչը մեզ լիովին բավարարում էր, բայց, ինչպես միշտ, կար մեկ «բայց»... Մեզ անհրաժեշտ էր Մասաչուսեթս նահանգի վարորդական լիցենզիա։ Ստուպոր։

Ուղեղի աշխատանք եւ լուծումների որոնում՝ ես ոչինչ ավելի լավ չմտածեցի, քան մեր ընկերոջից՝ Փիթերից վարորդական իրավունք խնդրելը։ Այստեղ արժե շեղում կատարել եւ ասել, որ Փիթերը շատ փոքր եւ համեստ տղա է, որը վարել է կյանքում մեկ անգամ, դա ծնողների մեքենան էր, եւ որը ջարդել է այդ մեքենան 7 րոպեում։ Այդ ժամանակվանից Փիթերը նախընտրում է հասարակական տրանսպորտը եւ շատ քննադատաբար է վերաբերվում ամեն ինչին, ինչը շարժիչ ունի։ Բայց այս ամենով հանդերձ՝ նա մեր միակ տարբերակն էր։

Ստիպված էինք շատ երկար համոզել Փիթերին, տանել նրան ռուսական բաղնիք եւ աղաչել։ Նույնիսկ պահ կար, երբ մենք խոստացանք Ռուսաստան վերադառնալուց հետո մեքենան թողնել նրան՝ անվճար, որպես նվեր, բայց դա միայն հեռացրեց նրան, քանի որ նա նույնիսկ չէր ուզում իրեն պատկերացնել որպես տրանսպորտային միջոցի սեփականատեր։ Արդյունքում Փիթերը հանձնվեց։ Նույնիսկ չհանձնվեց, այլ երեւի պարզապես որոշեց ազատվել մեզանից, կամ պարզապես որոշեց հաճոյանալ մեզ, բայց, ամեն դեպքում, Փիթերը համաձայնեց ապահովագրությունը ձեւակերպել իր անունով։ Մենք հաղթանակեցինք։

Շատ շուտով մենք արդեն զղջում էինք, որ խնդրել էինք Փիթերին։ Բանն այն է, որ ԱՄՆ-ում գործում է տուգանքների բալային համակարգ, ինչպես եղել է նախկինում Խորհրդային Միությունում։ Այսինքն՝ եթե դու խախտում ես, ապա ստանում ես տուգանային բալեր, ընդ որում՝ որքան ուժեղ է խախտումը, այնքան շատ են բալերը։ Իսկ եթե շատ բալեր կան, ապա դու գրեթե հնարավորություն չունես պայմանավորվելու լոյալ ամերիկացի ոստիկանների հետ, դու պետք է վճարես մեծ տուգանքներ եւ, ինչը ամենատհաճն է, ապահովագրության մեծ արժեք։ Այդպես էլ ստացվեց մեզ հետ։ Մենք ստիպված էինք քաղել Փիթերի ավտովթարի պտուղները եւ վճարել 170-ի փոխարեն 420 դոլար միայն այն պատճառով, որ Փիթերը ուներ 6 տուգանային բալ այդ վթարի համար։ Բայց նահանջելու տեղ արդեն չկար։

Հաջորդ փուլը, պարտադիր ապահովագրություն ստանալուց հետո, ավտոմեքենայի գրանցումն է եւ համարանիշներ ստանալը։ Ընդհանրապես, մեքենա վարել կարելի է ապահովագրություն ստանալուց հետո 7 օրվա ընթացքում նաեւ առանց գրանցման, բայց մենք չռիսկեցինք՝ որոշեցինք ամեն ինչ անել մեկ օրում։

Բոստոնում գրանցումը տեղի է ունենում տրանսպորտային միջոցների դեպարտամենտում։ Մուտքի մոտ կինը տալիս է կտրոն՝ քո համարով, եւ թողնում է քեզ մեծ դահլիճ։ Այնտեղ, ինչպես եկեղեցում, կան նստարաններ, որոնց վրա մարդիկ սպասում են իրենց հերթին։ Իսկ հովիվների փոխարեն կա մոտ 15-20 պատուհան, որոնց հետեւում նստած են ծառայողները։ Ես ունեի 185 համարը, երբ մտա, սպասարկվում էր 70 համարը։ Հերթում ես անցկացրեցի ոչ ավելի, քան 10-15 րոպե, ստացվում է, որ մեկ րոպեում սպասարկվում է մոտ 9-10 մարդ։ Իմ կարծիքով՝ ամերիկացիները աշխարհի լավագույն կազմակերպիչներն են։ Ինձ միշտ զարմացրել է, թե ինչպես են նրանք կառուցում այդ ժապավենները՝ հերթերը ռացիոնալ ուղղորդելու համար։ Կամ ճանապարհին, երբ ինչ-որ վթար է լինում, անպայման մոտենում է հատուկ պատրաստված մարդ, որը դնում է նշաններ՝ ցանկապատելով բախման վայրը։ Իսկ հետո, որպես աջակցություն, կարող է մոտենալ եւս մի քանի մարդ, որոնցից մեկը կպահի SLOW նշանը, իսկ մյուսը մատով ցույց կտա, թե որ կողմից շրջանցել խոչընդոտը։

Լավ, շեղվեցինք։ Շարունակենք գնման գործընթացի մասին։ Ցանկացած տրանսպորտային միջոց գրանցելուց հետո սեփականատերը ունի 7 օր՝ տեխնիկական զննում անցնելու համար։ Այն անցնելուց հետո դիմապակու վրա փակցվում է ստիկեր (նման ռուսականին) եւ մեքենան համարվում է լիովին ձեւակերպված։ Բայց հենց զննման հետ մենք դժվարություններ ունեցանք. նախ՝ մենք վախենում էինք, որ 93 թվականի մեքենայում անպայման ինչ-որ բան չի համապատասխանի ստանդարտներին եւ մեզ կխնդրեն վերացնել թերությունը, իսկ մենք արդեն չունեինք ոչ ավելորդ գումար, ոչ էլ ժամանակ. երկրորդ՝ արդեն հինգշաբթի կամ ուրբաթ երեկո էր, իսկ ԱՄՆ-ում պատրաստվում էին Labor Day-ի տոնակատարությանը եւ հայտարարված էր մեկ կամ երկու օր հանգիստ + շաբաթ եւ կիրակի, ինչը կտրականապես մեզ չէր համապատասխանում, քանի որ մենք պետք է մեկնեինք ճամփորդության ոչ ուշ, քան սեպտեմբերի 6-ը։ Այդպես մենք որոշեցինք չանցնել պարտադիր տեխզննում։ Ճիշտ է, մեր ապակու վրա փակցված էր հին սեփականատերերի ստիկերը եւ այն ուժի մեջ էր մինչեւ փետրվար ամիսը, բայց եթե այն ստուգեին, ապա այն կպարզվեր անվավեր։

Վերջ։ Գնման եւ փաստաթղթերի ձեւակերպման գործընթացը ավարտված էր։ Չգիտեմ՝ ինչպես Ռուսաստանում, բայց այստեղ ամեն ինչ շատ պարզ էր, բայց բավականին երկար։ Ամեն ինչ ինձանից խլեց 2.5 օր՝ հաշվի առնելով, որ տեխզննումը մենք այդպես էլ չանցանք։ Միաժամանակ Իրինկան ավարտեց իր աշխատանքը եւ մենք զբաղվեցինք առաջիկա ամսվա երթուղու մշակմամբ։