Դե ինչ... հետաքրքիր է, արդյո՞ք որեւէ մեկը ընդհանրապես կարդում է սա։
Եթե դուք արդեն աշխատանք եք գտել՝ շնորհավորում եմ) Եթե ոչ՝ ամեն ինչ դեռ առջեւում է։ Դեռ այնքան ռեստորաններ կան, որոնք չեն սպամվել, այնքան հյուրանոցներ, որոնք չեն դիտարկվել))
Վերջերս Skype-ով զրուցում էի հունական ռեստորանի մենեջերի հետ։ Շատ սիրալիր 36-ամյա մի տղամարդ... Ով փշրեց իմ բոլոր առասպելները այն մասին, որ «ես ստիպված չեմ լինի շատ հարմարվել անգլերենին։ Ես այնքան էլ վատ չգիտեմ այն եւ կարող եմ արտահայտել մտքերս»... Օ՜, ինչ քաղցր ու միամիտ ոչխար էի ես)) հիմա կպատմեմ, թե ինչպես անցավ հարցազրույցը։
Ես գրեցի իմ «կորոնային» նամակը (տես նախորդ գրառումները)... նա պատասխանեց, որ տեղյակ է Work and Travel USA-ի ուսանողների մասին, մի քանի տարի առաջ նրա մոտ աշխատել են ուսանողներ նույն պայմաններով (վիզա, DS-2019 եւ այլն)։ Հետո մի քանի նամակ գրեցինք իրար, համաձայնեցրինք եւ ավելացրինք Skype-ում։ Մեր ժամային տարբերությունը 8 ժամ է։
Օ՜, ես ընդհանրապես էմոցիոնալ աղջիկ եմ... բայց վաղուց այդպես չէի անհանգստացել աթոռին, տեսնելով, որ ՆԱ առցանց է եւ ինչ-որ բան է գրում ինձ։ Ափերս քրտնեցին, մեջքս ուղղվեց, որովայնումս թիթեռնիկներ արթնացան... կարճ ասած՝ ինչպես 5-րդ դասարանում առաջին համբույրից առաջ=) Skype-ում գրեց, որ ինչ-որ գործեր ունի... եւ կզանգի մեկ-երկու ժամվա ընթացքում։ Իսկ ինձ մոտ արդեն կեսգիշեր էր... դե լավ։ Սպասեցի, սպասեցի... քնեցի։
Երկրորդ օրը՝ նա երեկոյան նորից առցանց է... ես արդեն ինչ-որ կերպ նյարդայնանում եմ, բայց ոչ այնքան... եւ Ահա տեղի ունեցավ! տեսազանգ։ Պատասխանում եմ... իմ Փիթերը (եկեք նրան Պետյա անվանենք) կանգնած է ռեստորանի խոհանոցում։ Հետեւում վազվզում են ուրախ մեքսիկացիներ եւ ձեռքով անում տեսախցիկին, աղմուկ, շշուկ, կաթսաները բախվում են, ափսեները ընկնում... Մի խոսքով՝ զրույցի համար իդեալական պայմաններ=)) Մենք ողջունեցինք իրար եւ նա սկսեց խոսել... Խոսում էր, խոսում, խոսում եւ խոսում։ Ընդհանրապես առանց ընդմիջման։ Երեւի երկու րոպե... Հետո կտրուկ կանգ առավ եւ նայում է տեսախցիկին։ Դե վերջ)) նա ակնհայտորեն պատասխան է սպասում... իսկ ես ոչ մի բառ չհասկացա... դե ինչ հասկանալ! Ես նույնիսկ չհասկացա թեման, որի մասին խոսում էր! Լավ է, որ տեսախցիկը չէի միացրել եւ նա չտեսավ դեմքիս արտահայտությունը։ Եվ ի՞նչ ասացի ես։ Իհարկե՝ Oh, Yes, Sir! նրա պատասխանը ակնհայտորեն գոհացրեց եւ նա շարունակեց... Հուսով եմ, որ չեմ համաձայնել կամավոր սեռական ստրկության։ Լավ, հետո ես եւս մի քանի արտահայտություն հասկացա եւ նույնիսկ հասկանալի պատասխանեցի։ Եվ այստեղ՝ լյա-լյա-լյա-լյա-լյա... Raise me. Ի՞նչ։ Ի՞նչը ուր բարձրացնել?? (ինձ թվաց, որ նա ասում է raise me) Խնդրում եմ կրկնել։ Նորից նույնը... եւ միայն երբ լսեցի "e-mail"-ը, ինձ՝ շիկահերիս, հասավ, որ նա ասում է Ռեզյումե)))) ինձ փրկեց միայն այն, որ ես նրան պարբերաբար ասում էի. «Ներողություն, Պետյա, քեզ մոտ այնքան աղմուկ է, որ ես բառերի մեծ մասը չեմ լսում» (դե... չեմ լսում, չեմ հասկանում եւ նույնիսկ չեմ տարբերում դրանք իրարից... բայց նա պարտադիր չէ, որ իմանա դա)։
Մի խոսքով՝ այս տանջանքը բավականին հաջող ավարտվեց, ի զարմանս ինձ։ Նա խնդրեց ուղարկել իրեն ռեզյումեն այլ ձեւաչափով եւ խնդրեց սովորել մենյուն։ Հետո այս շաբաթվա ընթացքում նա պետք է զանգահարի եւ մենք կքննարկենք իմ աշխատավարձը, տրանսպորտը, կացարանը եւ մի փոքր կխոսենք մենյուի մասին...
Մի խոսքով, ես մի փոքր վախենում եմ, բայց ակնկալիքով եմ լցված)) ուզում եմ նորից! Փոխարենը հիմա ես միշտ բառարանում նայում եմ բառի արտասանությունը... եւ խնդրում եմ Lingvo-ին, որ այն նաեւ կարդա ինձ համար)) Հատկապես երբ սովորում եմ ամեն տեսակ ուտեստներ։ Որպեսզի նորից չընկնեմ այսպիսի «raise me»-ի մեջ
=)
