Ամերիկյան ցանկացած խանութում ընտրության առատությունը միշտ ստիպել է իմ գրպանին քոր գալ։ Այնուամենայնիվ, կա մի բան, որն ավելի շատ է գրավում՝ eBay-ը։ Էլեկտրոնային առեւտուրը, որն իր չափերով սարսափելի է, երբեք ինձ չի հուզել, քանի որ Տյումենում նստած՝ հստակ գիտակցում կա, որ առաքումը կարող է ապրանքից թանկ արժենալ, եւ վաճառողների 70%-ը չի ցանկանում առաքել իր մայրցամաքից դուրս։ Ամեն ինչ սկսվեց նրանից, որ պետս հանձնարարեց ուսումնասիրել eBay-ը, քանի որ նա մի քանի իր ունի, որոնք կցանկանար վաճառել։ Բնականաբար, նա դրա համար ժամանակ չունի, հետեւաբար դրանով զբաղվելու եմ ես։ Մի քանի օր առաջ, առաջին անգամ լինելով ԱՄՆ-ում, «զուտ նայելու համար» մտա eBay։ Երկար նստեցի։ Մինչեւ հիմա նստած եմ։ Զգացողությունը բոլորովին այլ է։ Մասամբ այն պատճառով, որ, օրինակ, 1500 ռուբլին եւ 50 դոլարը նույն բանն են, սակայն եթե 1500 ռուբլով ինչ-որ հավես բան տեսնեմ, կմտածեմ, իսկ 50 դոլարով՝ առանց մտածելու կվերցնեմ։ Գումարած՝ շատերի մոտ առաքումն անվճար է, եւ այն գալիս է ոչ թե աշխարհի ծայրից մեկ ամսում, այլ 3-4 օրում հարեւան նահանգից։ Նրանց համար, ովքեր տեղյակ չեն՝ այս ամբողջը կառուցված է աճուրդի հիման վրա։ Ապրանքը դրվում է վաճառքի, սահմանվում է սկզբնական գինը, աճուրդի ժամկետը, եւ մինչեւ վերջ մարդիկ անընդհատ գին են ավելացնում, ում գինը վերջում ավելի բարձր է լինում՝ նա էլ պարտքերի մեջ է ընկնում xDDD։ Մյուս կողմից՝ կա կազինոյի էֆեկտը։ Վերջին 30 րոպեում բոլոր մասնակիցները կպչում են էկրանին եւ փորձում են իրար գերազանցել՝ մեկական դոլար ավելացնելով։

Կարող եք շնորհավորել ինձ, ես կատարեցի իմ առաջին գնումը eBay-ում՝ DM2 Mixman Digital Mixer։ Մինչ նորը արժե 75 դոլար, ես օգտագործվածը գնեցի 26,50 դոլարով, այնպես որ հիմա «Սաութ Պարկ» դիտելուց բացի անելիք կունենամ xDDD։ Եվ ընդհանրապես, այսօրվա օրը հաջող անցավ։ Ես 2 օր առանց փող եւ առանց աշխատանք էի նստել, իսկ այսօր ճաշին պետս եկավ սկանավորման ենթակա գրքով, 20 դոլար տվեց, տնից բերեց կես բանկա սուրճ, կես բանկա վարսակի փաթիլներ, մի տուփ կարագ եւ մի շիշ գարեջուր xDDD, այնպես որ ես հիմա հաճույք եմ ստանում։

Հիմա սարսափելիի մասին

Վերջերս պետս նստած նայում էր eBay-ի լոտերը, երբ հանկարծ Ռոման բարձրացավ, եւ մենք երկար խոսեցինք երաժշտության մասին։ Հետո պատշգամբում ծխելիս Ռոման հետաքրքրվեց՝ արդյոք չեմ ուզում մնալ ԱՄՆ-ում եւ առաջարկեց ամեն տեսակի օգնություն, եթե որոշեմ։ Իհարկե, շատ հաճելի է, որ այստեղ կա մարդ, ով պատրաստ է օգնել, բայց ես ասացի, որ նախ պետք է տանը ավարտել համալսարանը եւ սովորել մեքենա վարել։ Երբ նա իմացավ, որ երբեք ղեկին չեմ նստել, նրա տատանումները երկար չտեւեցին՝ «Լավ, նստիր, հիմա կսովորեցնենք»։ Ես, իհարկե, շփոթված էի, բայց հետաքրքիր էր։ Հինգ րոպե անց ես արդեն ղեկին էի։ Ժամը առավոտյան 4-ն էր։ Շատ սարսափելի էր շարժվելը, քանի որ նստած ես 80 հազար դոլարանոց մեքենայում, իսկ շուրջդ եւս հարյուր հազարավոր 180 հազար դոլարանոց մեքենաներ են, ուստի ամենաչնչին անզգույշ շարժումը կարող է վերածվել ցմահ տաժանակրության։ Ընդ որում, ես չափազանց վստահ էի, որ մեքենան շարժվելու համար պետք է սեղմել գազի ոտնակը, այլ ոչ թե բաց թողնել արգելակը xDDDD։ Այդ կերպ, դանդաղ, բայց վստահ, ես շրջան կատարեցի բակում։ Հավանաբար, «Ժիգուլիում» նստած այնքան էլ սարսափելի չէ կողքին կանգնած «Վոլգային» բախվելը։ Այնուամենայնիվ, հաճելի էր։

Այնպես որ, անհամբեր սպասում եմ, թե երբ կառաքեն իմ միքսերը, եւ կարծես թե երկուշաբթի մենք գնալու ենք Կոնեկտիկուտ։