Քանի որ մենք ապրում էինք, մեղմ ասած, քաղաքի ամենածայրամասում, իսկ բոլոր խանութները, սրճարանները եւ այլն գտնվում էին կենտրոնում, մենք ամեն օր ստիպված էինք լինում «զբոսնել» 7-10 մղոն... Անմիջապես հստակեցնեմ, մենք հեծանիվ վարել չգիտեինք, իսկ ավտոբուսներն այնտեղ չեն գործում, քանի որ քաղաքը փոքր է եւ, ամենակարեւորը, զբոսաշրջային, եւ բոլորը մեքենաներով են երթեւեկում։ Այդպես էլ ստիպված էինք քայլել, քայլել, քայլել... իսկ քայլում էինք, որովհետեւ երկրորդ աշխատանք էինք փնտրում... նույնիսկ հաց գնելու համար ստիպված էինք կես ժամ քայլել մինչեւ Walmart սուպերմարկետ եւ նույնքան էլ հետ վերադառնալ... ի դեպ, Walmart-ը դրախտ է... իրականում այնտեղ գները ամենացածրն են, քան մյուս բոլոր խանութներում կամ սուպերմարկետներում (ստուգված է)։ Մենք Ասելյայի հետ կարող էինք ժամերով զբոսնել այնտեղ) Դե ինչ, վերադառնամ երկրորդ աշխատանք փնտրելու թեմային... այս ամառ ես այնքան եմ քայլել, որքան ամբողջ կյանքումս չէի քայլել... նույնիսկ սարսափելի է պատկերացնել, թե որքան երկարացրինք մեր կյանքը Ասելյայի հետ) Ամենածիծաղելին այն էր, որ մենք արեւից սարսափելի այրվել էինք... լավ, ես գոնե դարձա թուխ, իսկ Ասեկային նայելն անգամ սարսափելի էր, քանի որ նրա մոտ արեւայրուքը չէր բռնում, եւ նա պարզապես կարմրում էր... Մենք նրա հետ իդեալական զույգ էինք՝ թուխ կովբոյուհի եւ կարմրադեմ հնդկացի))
Մեր առաջին աշխատավարձը ստացանք հուլիսի 15-ին եւ միանգամից հասկացանք, որ առանց երկրորդ աշխատանքի մենք ոչինչ չենք վաստակի, քանի որ մեզանից նաեւ կացության համար էին գումար պահում։ Մենք մինչ այդ էլ էինք աշխատանք փնտրում մեր հյուրանոցի մոտակայքում, բայց քանի որ ամեն ինչ զբաղված էր, որոշեցինք ընդլայնել որոնման տարածքը, չնայած հասկանում էինք, թե որքան դժվար կլինի առաջին աշխատանքից հետո եւս 3-4 մղոն վազել դեպի երկրորդը։ Սկսվեցին թափառումները սրճարաններով, ռեստորաններով... խոստովանում եմ, որ սկզբում իսկապես անհարմար էր մտնել այդ բոլոր վայրերը եւ խնդրել, որ մեզ աշխատանքի ընդունեն, բայց աստիճանաբար սկսեցի սովորել, եւ ինձ արդեն միեւնույնն էր։ Որտեղ ասես, որ չէինք եղել... ընդ որում, որոշ տեղերում նույնիսկ մի քանի անգամ, բայց ամենուր ասում էին, որ ազատ տեղեր չունեն։ Նույնիսկ Christi-ն եւ Viki-ն փորձում էին օգնել մեզ, հարցնում էին իրենց ծանոթներին, երաշխավորում էին մեզ... բայց մեր հսկայական խնդիրն այն էր, որ մենք շատ ուշ էինք ժամանել։ Մինչեւ օգոստոսի 15-ը ես չէի հուսահատվում եւ հույս ունեի գտնել երկրորդ աշխատանք, բայց հետո դա արդեն անիմաստ էր, քանի որ մենք պետք է մեկնեինք սեպտեմբերի 11-ին։ Բայց անձամբ ինձ համար սա շատ օգտակար փորձ է... մենք այնքան բան ստիպված եղանք «վերապրել», մինչ հուսահատորեն երկրորդ աշխատանք էինք փնտրում...
Ի դեպ, խորհուրդ նրանց համար, ովքեր առաջին անգամ են մեկնելու Ամերիկա. երբ աշխատանքի եք ընդունվում, ասեք, որ աշխատելու եք 1-2 ամիս ավելի երկար, քան իրականում, քանի որ նրանց ձեռնտու չէ ձեզ սովորեցնել, իսկ հետո կորցնել... գլխավորը վերջում նախապես զգուշացնելն է, մոտավորապես մեկ շաբաթ առաջ, նախքան աշխատանքից հեռանալը... կարող եք հորինել, որ տանը խնդիրներ ունեք, ինստիտուտում եւ այլն (ինչ թույլ կտա ձեր խիղճն ու երեւակայությունը)։
