Ավտոբուսը մեզ իջեցրեց օդանավակայանում։ Առաջին հերթին զանգահարեցինք մենեջերին, եւ, ո՜վ հրաշք, պարզվում է՝ հիմա աշխատանք չկա, պետք է սպասել։ «Որքա՞ն» հարցին հետեւեց անորոշ «Մենք ձեզ անմիջապես կզանգահարենք» պատասխանը։ «Իսկ ի՞նչ կա կացարանի հետ կապված»՝ «մենք ունենք տարբերակ՝ սենյակ ամսական 800 դոլարով»։
Ամեն ինչ պարզ է, հերթական անգամ վստահեցի ռուսներին։ Ինքս եմ մեղավոր։ Հետդարձի ճանապարհ չկա։ Դրսում արդեն ժամը 19-ն է, ինչը նշանակում է, որ այսօր գիշերում ենք օդանավակայանում։ Իսկ վա՞ղը։ Իսկ վաղը կլինի վաղը։
Ի՞նչ ունենք։
Թերությունները՝ մենք հայտնվել ենք անելանելի վիճակում։ Երկուսով մոտ 600 դոլար է մնացել, դա նույնիսկ չի բավականացնի մեկ ամսով բնակարան վարձելու համար։ Գործատուն մեզ գցեց, եւ մենք կրկին անծանոթ քաղաքում ենք։
Առավելությունները՝ մենք Մայամիում ենք, եւ մենք ունենք երիտասարդություն ու անսպառ խանդավառություն։
Մի քանի համբուրգեր ուտելուց հետո մենք ինտերնետ գտանք եւ սկսեցինք մտածել, թե ինչպես դուրս գալ այս իրավիճակից։ Համացանցի ընդարձակ տարածքներում մենք գտանք մի քանի հոգու, ովքեր Մայամի-Բիչում բավականին մատչելի գնով սենյակ են վարձակալության տալիս։ Առավոտյան մենք շարժվեցինք հետազոտելու այս հայտնի լողափնյա քաղաքը։
