Այսպիսով, այն ամենի ընթացքում, ինչ կատարվում էր մեզ հետ, մենք ի վերջո որոշեցինք աշխատանք փնտրել։
Քանի որ սկզբում մեր աղջիկները ավտոստոպով էին գնում իրենց աշխատանքի (նրանք, ի տարբերություն մեզ, եկել էին job offer-ներով), այն մարդիկ, ովքեր նրանց տանում էին, թողնում էին իրենց կոնտակտները, իսկ ոմանք էլ աշխատանք էին առաջարկում։ Այդպիսի մարդկանցից մեկը Վիկտորն էր՝ Հոնդուրասից եկած մի ներգաղթյալ, որին մեկ մարդ էր պետք Construction-ում (մեր լեզվով ասած՝ շինարարություն) աշխատելու համար։ Երբ մի երեկո մենք գնացինք Վիկտորի մոտ, նա անմիջապես ասաց. «Ձեզանից մեկը վաղը առավոտյան ժամը յոթին թող գա աշխատանքի»։ Աշխատանքը տները ներկելն էր։ Ես որոշեցի գնալ, գոնե մի քիչ գումար վաստակել։ Նա խոստացավ նորմալ վճարել՝ ժամում 10 դոլար։ Ներկարարության համար դա, իհարկե, քիչ է, բայց գոնե ինչ-որ բան էր։ Աշխատանքը բարդ չէր՝ տներ ներկել, երբեմն էլ՝ ցանկապատեր։ Օրական հարյուր դոլար վաստակելը հեշտ էր։ Բացասական կողմն այն էր, որ ստիպված էինք աշխատել լատինոների հետ, որոնք իրենք իրենցով վատ մարդիկ չեն, բայց անընդհատ նույն բանի մասին են խոսում։ Դա ինձ շատ արագ ձանձրացրեց։ Բայց ընտրություն չկար։ Վիկտորը լավ բոս դուրս եկավ։ Վճարում էր ժամանակին եւ նույնիսկ մեզ համար ուտելիք էր գնում։
Վիկտորի մոտ մեկ շաբաթ աշխատելուց հետո նա ինձ եւ իմ բոլոր ընկերներին հրավիրեց ուրբաթ օրվա իր փարթիին։ Ընդհանրապես, ինձ թվաց, որ բոլոր լատինոները աշխատում են այս սխեմայով. ամբողջ աշխատանքային շաբաթը նրանք ԱՆԸՆԴՀԱՏ խոսում են իրենց FRIDAY PARTY-ի մասին եւ թե որքան լավ է այնտեղ լինելու։ Բնականաբար, ես մտածում էի, թե ինչպիսի հզոր փարթի պետք է լինի, որ դրա մասին ամբողջ շաբաթ խոսեն։ Եվ բնականաբար, ես հավաքեցի ամբողջ ժողովրդին, նախապես խոստանալով, որ շատ զվարճալի է լինելու, վերցրեցի բոսի մեքենան, եւ մենք ամբողջ ընկերությամբ գնացինք փարթիի։ Արդյունքում՝ զվարճալի էր, բայց ես ավելի լավ բան էի սպասում։ Ոչ մի «ԱՅԴՊԻՍԻ» բան, որի մասին արժեր ամբողջ շաբաթ պատմել, ես այնտեղ չտեսա։ Զարմացրեց այն, թե ինչ հեշտությամբ Վիկտորը ինձ տվեց իր ավտոմեքենան օգտագործելու համար՝ տիպա՝ վերցրու բանալիները, գնա ուր ուզում ես։ Նրան բացարձակապես չէր հետաքրքրում՝ ես վարորդական իրավունք ունե՞մ, թե՞ ոչ, եւ կարողանո՞ւմ եմ վարել։ Ամերիկացին իր ավտոմեքենան այդպես չէր տա։
Երբ երկուշաբթի օրը ես նորից եկա ներկելու, մեքսիկացիները նորից սկսեցին ինձ ասել, որ ուրբաթ օրը իրենց մոտ սուպեր փարթի է, տիպա՝ վերցրու ռուս աղջիկներին ու արի։ Ես ասացի՝ նեեե, գնացեք դուք, տղաներ, ես՝ պաս։) Կարդացեք շարունակությունը՝ ավելի հետաքրքիր է լինելու)
