Հուլիսի 16. Օրացույցի կարմիր օրը։ 08:30 (ԼԱ) Անհանգստանալով, որ կարող եմ ուշանալ իմ առաջին (ինչպես է հնչում, անիծյալ) նկարահանումներից, ցատկեցի անկողնուց։ Ակնկալիքը հուզիչ է)
11:00 (ԼԱ) Հասնելով անհրաժեշտ մետրոյի կայարան՝ հուզմունքից եւ գլխումս խառնված մտքերից սխալ ուղղությամբ շրջվեցի։ Եվ միայն երկու թաղամաս անցնելուց հետո լուռ շրջվեցի 180 աստիճանով, ապտակեցի ճակատիս (ինչին ընդառաջ եկող մեքսիկացին պատասխանեց լայն ժպիտով) եւ արագացրի քայլերս։
11:45 (ԼԱ) Գտա անհրաժեշտ շենքը։ Պարզվեց, որ դա «SunSet Bronson Studio»-ն է։ Ականջակալով եւ ձեռքին մի կույտ թղթապանակներով սեւամորթ մի տղամարդ ինձ ուղեկցեց սպասման վայր եւ տվեց լրացնելու հարցաթերթիկ...
Եվ հանկարծ... իմ առջեւ տեսնում եմ հսկայական կարմիր խեցգետին, որի ձեռքից բռնել է պինգվինը...
OMG! Երջանկությունից խելագարվեցի... Իսկ նրանց հետեւում կանգնած են երկու տարեց գեր կանայք՝ սպիտակ գոլֆերով, ծալքավոր մինի-կիսաշրջազգեստներով եւ փողկապներով։ Փողոցն անցնում է հսկայական ջերմաչափերի մի զույգ։
Աղջիկների հագուստով չորս գեր սեւամորթ տղամարդ եւ մեկ սեւամորթ սարդ-մարդ, որոնք մոտակայքում քաղցր զրուցում են, վերջնականապես ստիպում են աչքերս կկոցել եւ համոզվել, որ խելագարվել եմ։
Այս մարդիկ եկել են նկարահանվելու նույն շոուում, ինչ ես։ Եվ նրանց ֆոնին հենց ԵՍ եմ նմանվում խելագարի։ Չէ՞ որ հագիս մաշված ջինսե շորտեր են եւ սովորական մարդկային վարդագույն վերնաշապիկ...
11:50 (ԼԱ) Մեր հագուստի վրա (դե, ոմանց վրա, ներողություն, ԽԵՑԻ ԿԱՄ ՊԱՏՅԱՆ) անուններ են փակցնում։ Իմ «Սվետլանա»-ն տառ առ տառ թելադրելիս նկատում եմ ինձ պես «խելագար, բայց նորմալ հագնված» երկու տղաների հայացքները։ Հետաքրքրությամբ կարդում եմ նրանց «Alex» եւ «Dmitry» անունները եւ լայն ժպտում. որքան հաճելի է հայրենակիցների հանդիպել այս կենդանաբանական այգում։
Տղաները Բելառուսից էին) Չորրորդ կուրս են անցել։ Իսկ ինչ-որ բանով մենք նման ենք;) Մենք երեքով համերաշխ եւ, որ ամենակարեւորն է՝ ԲԱՐՁՐԱՁԱՅՆ քննարկում էինք «օտարերկրացիների» կենդանաբանական այգու կոստյումների բոլոր մանրամասները եւ ծիծաղում։ Այնուամենայնիվ, «Ռուսերենը մեծ ու հզոր է»!)
12:30 (ԼԱ) Մեզ այնուամենայնիվ թույլ տվեցին մտնել ստուդիա՝ հսկայական, ընդարձակ, տարբեր չափերի եւ ձեւերի տեսախցիկներով լի։ Մեզ տեղավորում էր մի հաճելի աղջիկ, փորձեց փոխել իմ տեղը, բայց իմ «We together»-ը փրկեց իրավիճակը, եւ մենք մնացինք միասին՝ տպավորություններով կիսվելու համար։
Նկարահանումների սկզբից առաջ եւ ընդմիջումներին հանդիսատեսի առջեւ ծաղրածուություն էր անում հատուկ դրա համար վարձված մի տղա, որի խնդիրը, ինչպես հասկացանք, հանդիսատեսի դրական, խելահեղ տրամադրությունը պահպանելն էր։
Պարբերաբար նա կոստյումով ինչ-որ մեկին բարձրացնում էր եւ ստիպում պարել։ Թեեւ «ստիպում էր»-ը բարձր է ասված, քանի որ մեծամասնությունը ուղղակի ձգտում էր շարժել մարմնի բոլոր մասերը եւ գոռալ:)
Այո... Ռուսների մենթալիտետը հաստատ թույլ չէր տա անծանոթ կոլեկտիվում իրեն այդքան ազատ, անկաշկանդ եւ առանց բարդույթների պահել։ Դա ՄԻ ԲԱՆ էր, մենք բոլորս միասին ափսոսում էինք, որ հեռախոսներ, ֆոտոխցիկներ բերելը արգելված էր։ Թեեւ միայն տեսախցիկը կարող է փոխանցել դահլիճում տիրող ամբողջ խելահեղ մթնոլորտը!!!
13:30 (ԼԱ) Դուրս եկավ ռեժիսորը՝ ակնոցով, ականջակալով, մորուքով՝ նրանք բոլորը նույն դեմքն ունեն:) Նա մեզ հետ փորձեց հետեւյալ հրամանները.
- Ծափահարություններ
- Ծափահարություններ գոռոցներով
- Ծափահարություններ գոռոցներով եւ ծիծաղով
- Բարձր ծիծաղ
- Ցածր ծիծաղ
- Մարող ծիծաղ
- Դժգոհության աղմուկ
Ինչպես պարզվեց, հանդիսատեսը գիտակ էր։ Կողքիս նստած հարկադրված ծիծաղող սեւամորթը առաջացնում էր նույնպիսի վայրի ծիծաղ։
Եվ այսպես, մենք սկսում ենք։ Հաղորդավարի (ի դեպ, նույնպես սեւամորթ) դուրս գալը ստիպեց ամբողջ դահլիճին ոտքի կանգնել եւ նմանակել երջանկության վայրի նոպա։ Զարմանալին այն է, որ դուբլեր չկային՝ ամեն ինչ արվում էր առաջին անգամից։ Բացառությամբ մեկ դեպքի, երբ մասնակիցը գլխարկը շատ էր քաշել աչքերին եւ կադրում չէր երեւում։
Շոուի էությունը. Հանդիսատեսից մեկ-երկու հոգու (բնականաբար, կոստյումներով) դուրս բերելով՝ հաղորդավարը առաջարկում էր ընտրություն՝ «կամ փող, կամ մրցանակ» (այո, «Հրաշքների դաշտ»-ի հետ ասոցիացիան մեզ էլ այցելեց)։ Տարբերակները տարբեր էին՝ գնի պարզ բարձրացումից մինչեւ խաղարկություն։ Մենք պարբերաբար պետք է գոռոցներով հուշեինք խաղացողին, թե ինչ պետք է ընտրի։ Ամեն ինչ անցնում է զվարճալի եւ դինամիկ, այնպես որ նույնիսկ ժամանակը չես նկատում։
Ինչպես ավելի ուշ պարզվեց, «Lets make a deal» շոուն ԱՄՆ-ում շատ հայտնի է։ Ինչը մեզ հաճելի էր:) Հաջորդ անգամ որոշվեց հագնվել նույնպիսի հիմարների պես՝ փող շահելու համար:)
15:00 (ԼԱ) Ես ցատկեցի առաստաղին եւ վայրի գոռացի. միջին տարիքի մի կին՝ «ծաղրածու», հրաժարվելով 2 հազար դոլարից, շահեց... ԱՎՏՈՄԵՔԵՆԱ։ Մեծ ջիպ!!! Հսկայական!!! Ահա թե որտեղ են իրական հույզերը, ահա թե որտեղ է դրայվը!!!! Ահա այստեղ մենք հաստատ համոզվեցինք, որ նմանատիպ շոուները բեմադրված չեն, եւ որ սովորական մահկանացուների համար շատ իրատեսական է գլխին նման երջանկություն թափվելը։
Բացի այդ, մրցանակներ էին ուղեգրերը, խոհանոցները, մոտոցիկլետները, հեռուստացույցները եւ այլն։ Գեղեցիկ օգնական աղջիկը բացում էր դռները, որոնց հետեւում պահվում էր այդ ամենը, եւ ցույց տալիս այս կամ այն նվերի բոլոր առավելությունները։
Պե՞տք է արդյոք ասել, թե ինչպես էին խեղճ ռուս ուսանողների թուքը վազում եւ նախանձից ու վիրավորանքից բռունցքները սեղմվում տեսածից։ Չէ՞ որ մենք չենք կարող մասնակցել միայն մեկ պատճառով. մենք նրանց պես ՀԻՄԱՐ չենք... Թեեւ, դա դեռ վիճելի հարց է...
15:30 (ԼԱ) Տասը րոպեանոց ընդմիջումից հետո ձայնագրում ենք երկրորդ շոուն։ Արդեն այնքան էլ հետաքրքիր չէ, բայց մենք դեռ բերաններս բաց հետեւում ենք ամեն ինչին։ Վերջին մրցույթում հաղորդավարը հարյուրական դոլար էր բաժանում նրանց, ովքեր համապատասխանում էին նրա՝ ընթացքում հորինած փոքր պահանջներին։ Օրինակ՝ մի կին փող ստացավ այն բանի համար, որ պատահաբար իր պայուսակում կինոյի տոմս էր հայտնվել։ Իսկ մեկ այլ հաջողակ կին կարողացավ «կեռիկով» հանել մեքենայի բանալիները։ Ահա այսպես:) Եվ նման հովանավորչական աջակցությամբ նրանք վճարում են ընդամենը $8 ժամում։ Թեեւ.... Ինչպես ավելի ուշ նկատեցի, ես շատ ավելին կվճարեի, որպեսզի պարզապես տեսնեի ԱՅՍ։ Որովհետեւ դա արժե դրան...
17:30 (ԼԱ) Տղաների հետ հասցեներ փոխանակելուց հետո գնացի Յուլյայի մոտ «Smog Shop», որտեղ նա այսօր կեսօրին աշխատում էր։ Հույզերը հորդում էին, եւ ես դրանք թափեցի նրա վրա գրեթե վազելով:) Ափսոս, որ նա դա չզգաց:)
19:00 (ԼԱ) Նրա պետը մեկ ժամ ուշացավ։ Իսկ 20:00-ին մենք արդեն ֆոտո-թրեյնինգ ունենք։ «Cofee Been»-ում մի բան ուտելուց հետո նստեցինք մետրո։
20:00 (ԼԱ) Շնորհակալություն սիրելի հարեւանուհուս, Canon 450-ը ինչպես միացնել՝ գիտեմ։ Միմյանց լուսանկարեցինք, սովորեցինք աշխատել տպիչի եւ հսկայական ֆլեշի հետ, հետեւեցինք Արփինեի՝ նույնպես լուսանկարչի աշխատանքին։ Նույնիսկ ծանոթացանք ռուս մատուցողուհի աղջիկների հետ։ Եվ այդ ամենը հայկական ռեստորանում։ Որոշվեց, որ այս հանգստյան օրերին ես իմ տեղը «Թալիսման»-ում թափուր չեմ թողնում, իսկ հաջորդ ուրբաթից դուրս եմ գալիս այստեղ։ Յուլյան արդեն վաղվանից է սկսում:)
00:00 (ԼԱ) Գործատու Սամվելը մեզ տանում է մետրո եւ մաղթում բարի ճանապարհ։ Հոգնած, բայց տպավորություններով լի՝ զրուցում ենք ամբողջ ճանապարհին, մինչեւ բաժանվելու ժամանակը գալիս է։
Սա հաջող օր էր բոլոր առումներով։ Առայժմ ամենավառը ԱՄՆ-ում անցկացրած 2 ամիսների ընթացքում:)
Հուլիսի 17. Ծնունդդ շնորհավոր, Տանյուխա։ 09:00 (ԼԱ) Մեկնում եմ աշխատանքի։ Այսօր ամեն ինչ հին ձեւով է՝ երկու բանկետ, սպասքի սարեր եւ ես։ Մենակ։
Հրատապ հարց՝ մնա՞լ... Թե՞ գնալ Սամվելի մոտ։ Ծանր ընտրություն։
21:30 (ԼԱ) Հավաքվելու ժամանակն է։ «Նավից դեպի պարահանդես»,- ասում եմ Գուլյային եւ անհետանում գրասենյակում։ Երեսուն րոպե անց կեղտոտ շորտերը եւ շապիկը փոխարինվում են երեկոյան զգեստով, մաշված բալետկաները՝ նոր կրունկներով, փնջի մեջ հավաքված մազերը՝ գանգուր սանրվածքով։ Եղունգները հիշում են մանիկյուրի եւ սիրելի լաքի մասին, իսկ դեմքը՝ կոսմետիկայի:)
«Դու մեր Մոխրոտն ես»,- ասաց ինձ Օլեգը, երբ դուրս եկա։ Եվ իսկապես, ինչ-որ բանի մասին մտածելով՝ լվացի իմ բաժակը՝ մատիս սիրելի մատանին դրած:)
Հասցրեցի պարել բարի վաճառասեղանի հետեւում եւ խմել։
Ալյոնան եւ Ջեֆը ծննդյան օրվա հերոսուհու հետ միասին վերցրին ինձ, եւ մենք գնացինք Հոլիվուդի ակումբ։ Հերթը հսկայական էր, նաեւ մուտքի համար $20 վճարեցինք։ Բայց դա արժեր դրան:)
Լավ զբոսնեցինք՝ բարձր երաժշտություն, դրա ռիթմին շարժվող միասնական օրգանիզմ եւ լույս։ Ահա թե ինչ է հանգիստը։ Ահա թե ինչ է պայթյունը!!! Ուզում էի գոռալ՝ «Մենք Կալիֆորնիայում ենք, փոքրիկ»։
02:00 (ԼԱ) Ամենասարսափելին օրենքն է։ Երկուսից հետո չխմել։ Երկուսից հետո չպարել։ Երկուսից հետո՝ քնել!!! Իսկ Ռուսաստանում մենք նոր ենք սկսում արթնանալ։ Եվ հանրակացարան մեզ մինչեւ 6:00 ոչ ոք չի թողնի:)
03:00 (ԼԱ) Առաջին անգամ տեսանք երթեւեկությունը կայանատեղիում՝ դա թեժ դիսկոտեկա էր։
Մենք ուզում ենք ավտո-փարթի!!! Ուզում ենք-ուզում ենք-ուզում ենք։ Խնդիր չկա՝ մենք լողավազան ունենք։ Փոխվում ենք եւ լողում։ Եվ լուսանկարվում։ «Միայն շշշշ, մենեջերը կարող է լսել»,- զգուշացնում է Ալյոնան)։
Հուլիսի 18 09:30 (ԼԱ) Շնորհակալություն ուսանողական կյանքին, որ սովորեցրեց քնի կարիք չունենալ։ Չնայած գիշերային արկածներին՝ աշխատանքը եւ վաստակը առաջին տեղում են։ Լավ է, գոնե Գուլյան ընդառաջ գնաց եւ ինքը եկավ ինձ հետեւից:) Հասկացող կին։
15:00 (ԼԱ) Այսօր եռակի ծանր է։ Ժենյան չկա՝ նա մինչեւ երեկո գնացել է մոր մոտ։ Եվ ես մենակ եմ օգնում խոհանոցում։ Ժամանակ չկա, ուժ չկա։ Այսօր միայն ես եմ պատասխանատու շատ ուտեստների համար։ Գուլյան գովում է՝ ասում է, որ ընդունակ եմ, եւ եթե այսպես շարունակվի, ապա սեպտեմբերին Ժենյային եւ ինձ մենակ կթողնի եւ մեկ-երկու շաբաթով կգնա արձակուրդի։ Հաճելի է լսել նման բան, անիծյալ:)
18:00 (ԼԱ) Սկսվեց։ Մայրիկ ջան, որքան ծանր է ինձ համար։
Լվանալով ափսեների հերթական խմբաքանակը՝ մտովի հաշվում եմ (ֆիզմաթը երկու տարի ինձ զուր չի սովորեցրել) երեկոյան լվացված ափսեների քանակը։ Հետո որոշում եմ, որ տանը անպայման այդ ամենը կֆիքսեմ։ Ահա արդյունքները. Բանկետի մարդկանց քանակը՝ 37
Ափսեների քանակը՝ 74 (յուրաքանչյուրի մոտ երկուական՝ մեծ եւ փոքր)
Ափսեների փոխում՝ 2 անգամ, այսինքն՝ 74-ը բազմապատկում ենք 2-ով = 148
Ընդամենը՝ 148+72=220
Գումարած մեծ ուտեստները (սեղանին ութ կայան կա, հետեւաբար, յուրաքանչյուր ուտեստ բաժանված է 8 ափսեի)։
Դրանց ցանկը՝ (այն, ինչ հստակ հիշում եմ)
- Կանաչ աղցան
- Խեցգետնով աղցան
- Թթուներ
- Sea Food
- Կարտոֆիլ սնկով
- Մանթի
- Փլավ
- Բլիթներ
- Աղ դրած սնկեր
- Օլիվյե
- «Տաշքենդ» աղցան
- Խորոված
- Salmon
- Տելուկ
- Ձմերուկ
- Հատապտուղներ (ելակ, մորի, հապալաս, այստեղ նաեւ՝ խաղող)
- Տորթ
- Շոկոլադե տեսականի
- Լավաշներ
Կարծես թե ամեն ինչ...
Եվ այսպես, արդյունքը՝ 18-ը բազմապատկում ենք 8-ով = 144
Գումարած փոքր ափսեները թթվասերի, մանանեխի, ձկնկիթի, սոուսի համար՝ 4-ը բազմապատկում ենք 8-ով = 32
Եվ սա միայն ափսեներն են։ Բաժակների, ռյումկաների, գավաթների, սափորների, անհամար պատառաքաղ-գդալ-դանակների, սափորների, թեյնիկների, գավաթների, կաթսաների, հսկայական թավաների, թասերի, տարաների, շամփուրների, ջեռոցի թերթերի, կափարիչների եւ այլնի քանակը այստեղ չի մտնում։
Ափսեները հաշվելը շատ ավելի իրատեսական եւ հեշտ է։
Ընդամենը՝ 220+144+32=396
Ափսեները հասցնում են վերջանալ մինչեւ 00:00, մնացած ժամանակ հյուրերը խմում եւ պարում են։ Բանկետը սկսվում է 18:00-ին, այսինքն՝ առաջին կեղտոտ սպասքը հայտնվում է ժամը 20:00-ի սահմաններում։ Այսպիսով, կա չորս ժամ։
Մեկ ժամում 60 րոպե կա՝ 4-ը բազմապատկում ենք 60-ով = 240 րոպե։
Ափսեները լվանալու հնարավոր արագությունը հաշվարկելու համար դրանց քանակը բաժանում ենք ժամանակի վրա՝ 396/240 = 1.65 ափսե մեկ րոպեում։
Եթե հաշվի առնենք նաեւ վերը նշված ամեն ինչը, ապա սարսափելի է դառնում։
23:30 (ԼԱ) Հոգնել եմ անհնարինության աստիճանի՝ ոտքերս չեմ զգում, ձեռքերս եւ մեջքս սարսափելի ցավում են։ Մատներիս կտրվածքները լվացող միջոցից այրվում են։ Սպասքը աչքերիս առաջ թարթում է։
Դուրս եմ գալիս փողոց եւ սկսում լաց լինել՝ ուժերս սպառվել են։ Կուլ եմ տալիս արցունքներս, հաղթահարում մայրիկիս զանգահարելու եւ բողոքելու ցանկությունը.... Այո, Կալիֆորնիայում կյանքը այսպիսին չէի պատկերացնում...
Հուլիսի 19
13:00 (ԼԱ) Երկու օրվա քունս առել եմ։ Արթնացել եմ Յուլյայի զանգից:) Ուռա։ Այսօր գնում ենք օվկիանոս!!!
15:00 (ԼԱ) Կես ժամ փնտրում էինք անհրաժեշտ կանգառը։ Հասկացանք, որ ուշանում ենք։ Եվ միայն ավտոբուսում, Յուլյային զանգահարել պատրաստվելիս, հայտնաբերեցինք մեր հեռախոսների բացակայությունը։ Դրանց տանը լինելը անվիճելի է, բայց դա մխիթարություն չէ։
16:30 (ԼԱ) Եվ այնուամենայնիվ մենք հանդիպեցինք։
17:00 (ԼԱ) Օվկիանոսի ալիքները, երկնքում ճախրող ճայերը, արեւը, ժպտացող զբոսաշրջիկները՝ այս ամենը ստեղծում է առողջարանային անհոգության մթնոլորտ... «Ոտքերը թրջելու» ցանկությամբ գրեթե բոլորս հայտնվում ենք աղի ջրում, իսկ լողազգեստները տանն են մնացել!!! Սրտանց ծիծաղելով եւ տաք ավազի վրա ոտաբոյիկ զբոսնելով՝ մենք գոհ մնացինք օրվանից եւ միմյանց ընկերակցությունից:)
20:30 (ԼԱ) Տանյայի հետ Hollywood & Highland-ում ենք։ Նայում ենք՝ ամբոխ է հավաքվում։ Kodak Teathre-ի շուրջ ամեն ինչ ցանկապատված է եւ շատ-շատ անվտանգության աշխատակիցներ կան։ Մարդիկ ձեռքերին ֆոտոխցիկներ եւ նոթատետրեր ունեն։
- Ի՞նչ է այստեղ կատարվելու,- հարցնում ենք առաջին պատահած տղամարդուց։
- Բոլորը սպասում են Անջելինա Ջոլիին եւ Բրեդ Փիթին, որոնք այս պահին «Salt» ֆիլմի նախապրեմիերային են, որտեղ Ջոլին գլխավոր դերն է խաղում։
Եվ մենք կսպասենք, եւ մենք!!! Եվ մենք ուզում ենք!!!
Երկար կանգնեցինք... Մեկ-մեկուկես ժամ հետո այնքան էլ մարդաշատ չէր, բայց միեւնույն է՝ այնքան էլ հարմար չէր։ Ծանոթացանք Կորեայից մի աղջկա հետ՝ նրան տվեցի իմ mail-ը նկարներն ուղարկելու համար (քանի որ ֆոտոխցիկ չունեինք)։ Զվարճալի եւ հուզիչ էր... Անցնում էին ինչ-որ պաթոսով հագնված մարդիկ, ձեռքերով ողջունում ամբոխին, ոմանց նույնիսկ ճանաչում էին։
Յուրաքանչյուրին մեքենա էին մոտեցնում՝ հիմնականում սեւ ջիպեր։ Թվում էր, թե ներկա ենք Հոլիվուդի համար ինչ-որ կարեւոր իրադարձության. մարդիկ գոռում են, լուսանկարում բոլորին... Բայց սպասում են միայն նրանց։ Բրանջելիաաաա!!!
Բայց ոչ թե այն է։ Հենց որ որոշեցինք, որ մոտակայքում կանգնած լիմուզինները «հաստատ սպասում են մեր աստղերին», մի զվարճալի անվտանգության աշխատակից հայտնեց, որ նրանք արդեն դուրս են եկել մեկ այլ մուտքով... Ամբոխը մռնչաց... Որքա՞ն էինք մենք նրանց սպասել...
Եվ միայն երբ սկսեցին հավաքել երկաթե ցանկապատերը, մենք քարշ եկանք դեպի մետրո...
Ահա թե ինչ անիծյալ հիասթափություն...
