Վերջապես, այսպիսի ճանապարհորդությունից հետո ես հասա Նյու Յորք: Փառք Աստծո, Վաշինգտոնում փոխադրման ժամանակ հանդիպեցի Ռուսաստանից եկած ինձ պես երկու «թափառաշրջիկների», որոնք բացարձակապես չգիտեին, թե որտեղ են գիշերելու «Մեծ խնձորում» եւ ընդհանրապես ինչով զբաղվելու: Շոկը սկսվեց, երբ մենք թռանք Վաշինգտոնից: Հենց այդ ժամանակ ես տեսա կատարվողի ողջ մասշտաբը:

Վայրէջք կատարեցինք: Եղանակը ամենաբարենպաստը չէր թվում: Այնուամենայնիվ, չնայած ամպերին եւ երբեմն տեղացող անձրեւին, շատ շոգ էր. ահա եւ տեղի կլիման:

Հասնում ենք Port Authority: Եվ հենց այստեղ էլ սկսվում է ամենահետաքրքիրը: Broadway, Madison Square Garden, NY Subway: Եվ սա իմ առաջին ուղեւորությունն է արտերկիր: Ո՞վ կիմանար, թե ինչ էի ես զգում այստեղ գտնվելու առաջին ժամերին:

Որոշեցինք երկար չմտածել եւ հոսթել փնտրել գիշերելու համար: Գտա Amsterdam Avenue-ի հոսթելի գովազդը: Տարօրինակ տաքսիստին 12 դոլար տալով՝ մտնում ենք աշխույժ հոսթել: «Դուք ամրագրե՞լ եք» հարցից հետո մենք մի փոքր հիասթափվեցինք, քանի որ ազատ մահճակալներ չկային: Ձեռքին մահմեդական կիսալուսին եւ աստղ դաջվածքով բարեհամբույր աֆրոամերիկացի աղջիկը սկսում է զանգահարել այլ հոսթելներ: Երկար զրույցից հետո նա ասում է, որ Chelsea International Hostel-ում կա 3 տեղ: Ընտրություն չկա, գնում ենք այնտեղ մետրոյով: Մետրոն առանձին թեմա է: Հարյուր անգամ ավելի աշխույժ, քան մոսկովյանը: Ոչ թե մարդկանց հոսքի եւ քանակի առումով, այլ այն, թե ինչպես են մարդիկ իրենց պահում մետրոյում: Պարզվում է, որ Chelsea-ն շատ հեռու չէ Port Authority Bus Terminal-ից, որտեղից մենք եկել էինք: Հասանք, տեղավորվեցինք: Ինձ տեղավորեցին երկու գերմանուհիների հետ: Երբ ես եկա, նրանք չկային: Ես լոգանք ընդունեցի եւ հենց պառկեցի քնելու, նրանք եկան: Ես քնաթաթախ նրանց մի քանի բառ ասացի, ինչ-որ բան՝ hi, i’m only for one night, and only for sleep: Ի պատասխան լսելով «օքեյ»՝ քնեցի:

Առավոտը սկսվեց անձրեւով: Այդպիսի հիանալի, կարճատեւ անձրեւով: Արթնացա աղջիկներից շուտ: Երկար պառկեցի, հետո նրանցից մեկն արթնացավ: Նրա հետ քաղցր զրուցեցինք, պատմեցի, թե ինչու եմ եկել, որտեղից: Իսկ նա ի պատասխան կիսվեց Ռուսաստանի մասին իր տպավորություններով, նա ժամանակին եղել էր Պիտերում եւ բողոքում էր սարսափելի ցրտից՝ պատմելով -16 աստիճան ցրտի եւ քամու մասին: Իսկ ես նրան ասացի, որ այնտեղ, որտեղ ես եմ ապրում, լինում է նաեւ -30:

Հետո քաղցր նախաճաշ: Գնում ես եւ ստանում բուլկի՝ ջեմով, կարագով եւ խնձորով, հետո ինքդ սուրճ կամ հյութ ես ընտրում, կարելի էր նաեւ փաթիլներ վերցնել: Ընդհանուր առմամբ, ամեն ինչ շատ հաճելի եւ քաղաքակիրթ է:

Հաջորդ կանգառը՝ կրկին Port Authority, որտեղից ես գրում եմ այս գրառումը: Չեմ ուզում հրաժեշտ տալ Նյու Յորքին, հայտնվել եմ երազանքի մեջ: Բայց ի՞նչ կարող ես անել, ժամանակն է գնալ Lake George: