Կապիտանը սիրում է ընտանի կենդանիներ, բայց երբ դրանք հայտնվում են առանց նրա իմացության... Վերադառնալով տեղափոխությունների մասին գրառմանը՝ հիշենք, որ տեղափոխման ընթացքում մենք հայտնաբերեցինք բազմաթիվ ինտերիերի իրեր։ Մինչ օրս չենք կարողանում կշտանալ դրանցից։ Սակայն նման անվճար իրերի հակառակ կողմն էլ կա։

Ընդհանրապես, ամեն ինչ սկսվեց նրանից, որ շաբաթվա սկզբից ինչ-որ տեղից անտեսանելի մոծակներ էին հայտնվում... հետո ես դադարեցի ուշադրություն դարձնել։ Այս անհասկանալի զգացողությունների մեկ շաբաթից հետո, առավոտյան արթնանալով ամբողջությամբ կարմրած, ես ԻՐԱՊԵՍ ՎԱԽԵՑԱ։ Վախեցա, որովհետեւ պարզ չէր, թե ինչու է այս ամենը կատարվում։ Կամ ինչ-որ սխալ բան էի կերել, կամ դժոխք գիտի։ Իրավիճակը ծանրացավ հանգստյան օրերով։ Իհարկե, առաջին միտքը՝ պետք է գնալ հիվանդանոց։ Մանավանդ որ ես ապահովագրություն ունեմ։ Բայց ի՞նչ օգուտ ինձ այդ ապահովագրությունից։ Այստեղ որեւէ մեկին հետաքրքրո՞ւմ է դա։ Զանգահարում ենք InterExchange Նյու Յորքում՝ «Մենք հանգստյան օր ունենք, հանգստացիր, եղբայր»։ Զանգահարում ենք Տյումենի CMO՝ նույն բանը։ Կարդում ենք ապահովագրությունը, զանգահարում նշված համարով՝ ընդհանրապես չի միանում։ LOL! Հիանալի է, քանի որ բոլորն այնքան ցանկանում են օգնել ինձ... զանգահարում ենք մոտակա հիվանդանոց.

• Բարեւ ձեզ, հնարավո՞ր է մտնել ձեզ մոտ մի բաժակ սպիրտի համար, կարող եմ վճարել 50 հազար դոլարանոց ապահովագրությամբս։
• Ամերիկյա՞ն է։
• Ոչ։
• Այդ դեպքում մենք թքած ունենք քո ապահովագրության վրա։ Եթե ուզում ես, կարող ենք մեր տեղականը անել, ընդամենը 20-30 դոլար կվճարես ընդունելության համար։
• Արդեն շեմին սայթաքում եմ, վախենում եմ չհասցնեմ ձեզ մոտ։
  Գումարն էլ չեմ ուզում վատնել անհասկանալի բանի վրա։ Մտածեցի՝ գուցե ինքն իրեն անցնի։ Ինտերնետում փնտրեցի, թե դա ինչ կարող է լինել, եւ կարդացի մի բան, ինչպիսին է՝ «քո անկողինը փնտրիր, ոչ թե ինտերնետը»։ Շրջում եմ իմ անվճար ծալովի մահճակալը, իսկ այնտեղ անվճար կենդանաբանական այգի է պարզվում։ Տարբեր ցեղատեսակի, գույնի... Դե, ես, անշուշտ, ուրախ էի, նախ՝ որովհետեւ դա աֆրիկյան ժանտախտ չէ, երկրորդ՝ ես ընտանի կենդանիներ ունեցա։ Մի գիշեր աթոռին նստելուց հետո կապիտանը մտածեց, որ իր արյունը չի բավականացնի նման մեծ ընտանիք կերակրելու համար։ Եվ ինչպես հեքիաթում, որտեղ ծնողները երեխաներին տարան անտառ, որպեսզի գայլերը ուտեն, այնպես էլ ես առավոտյան ծալովի մահճակալը դուրս քաշեցի եւ ամբողջ ընտանիքին անեծքի ենթարկեցի։ Ընդ որում, այդ ոջիլների վրա ուղղակի փորագրված էր՝ «Արտադրված է ԽՍՀՄ-ում»։ Երեւի նրանք ներգաղթել են խորհրդային վերաբնակիչների հետ միասին։ Նման ցեղատեսակի հետ պետք է պայքարել բացառապես խորհրդային մեթոդով՝ 10 թեյնիկ եռման ջուր։ Սակայն երկրորդ գիշերն էլ անցկացրեցի աթոռին, քանի որ մինչ ծալովի մահճակալը կանգնած չորանում էր, հանկարծ անձրեւ սկսվեց։

Տան եւ սպորտային կոշիկների մասին։ Աշխատանքի որոնումները սկսեցին պտուղներ տալ։ Կապիտանը կապ հաստատեց մի տղամարդու հետ, ում պետք էր իր պատճենահանող տեխնիկան բերել աշխատանքային վիճակի։ Լավ։ Գտնվելու վայրը՝ Staten Island։ Քնաթաթախ վիճակում 4 գնացքով եւ մեկ ավտոբուսով հազիվ հասա այդ Staten Island։ Կանգառում ինձ վերցրեց մի 70 տարեկան ծերուկ՝ Ալեքսանդր անունով, արեւմտյան Ուկրաինայից։ Մենք գնացինք նրա տուն՝ շինանյութերի խանութի միջով։ Սարքավորումները կարգավորելուց բացի, առաջնահերթ խնդիրը նրա բակում փոքրիկ տնակ կառուցելն էր, որտեղ նա ուզում է բռնցքամարտի տանձ կախել՝ մարզվելու համար xDDD։ Մի խոսքով, այսօր կապիտանը մասնագիտական աշխատանքի փոխարեն ամառանոցային շինարարի դերում էր։ Հողի նախապատրաստումը, բլոկների հարթեցումը եւ կմախքի հավաքումը տեւեց մոտ 8 ժամ։ Բավականին լավ ստացվեց։ Երբ ավարտենք, լուսանկար կգցեմ։ Կապիտանն այնքան էր աշխատել, որ ձախ սպորտային կոշիկը պատռվեց O_o։

Վաղը նորից պետք է գնալ այնտեղ։ Ուրախացնում է այն, որ այնտեղ աշխատանքը միշտ տարբեր է, բայց միշտ կա։