Մենք վաղ ենք արթնանում. մինչեւ Key Biscayne՝ կղզին, որտեղ մենք աշխատում ենք, 2 ժամ է երկու ավտոբուսով, մենք խոստացել էինք տանտիրուհուն ժամը 10-ին տեղում լինել.. լսում եմ զարթուցիչը, բացում եմ աչքերս եւ հանկարծ տեսնում եմ, թե ինչպես է պատի վրայով դեպի ինձ դանդաղ իջնում ՍԱ..!! ինչ-որ հսկայական, բեղիկավոր բան..!! բրռ.. գարշելի է, հենց հիշում եմ.. ճիչս դուրս եկավ! ամբողջ սենյակով ինձ հանգստացնում էին.. պարզվեց՝ դա «սովորական» ուտիճ էր... ոչինչ թե սովորական! մեր ստանդարտներից 10 անգամ մեծ.. կտեսնես՝ կկակազես! սարսափելի գազան.. to be continued

...մի խոսքով, օրվա սկիզբը բավականին աշխույժ ստացվեց)) նախաճաշում ենք եւ շտապում ավտոբուսի կանգառ.. տեսախցիկը պատրաստ է - պետք է ամեն ինչ նկարահանել, թե չէ հետո ոչ ոք չի հավատա, որ Մայամիում ենք եղել)) սկզբում մենք նույնիսկ աղբամանների հետ էինք լուսանկարվում (..այո, ամոթ է, կա այդպիսի լուսանկար) - այնքան ԱՄԵՆ ԻՆՉ ուրիշ էր, իսկ հետո նաեւ հրշեջ սյուների հետ (գիտեք, այն դեղինները, ինչպես ֆիլմերում).. ավելի ուշ, երբ լուսանկարները ցույց էինք տալիս ամերիկացի ընկերներին, նրանք զարմանում էին, թե ինչու ենք մենք լուսանկարում սյանը գրկած, բայց ինչպե՞ս նրանց բացատրես, որ մենք նման բան չունենք, եւ այն, ինչին նրանք վերաբերվում են որպես սովորական իրի, մեզ համար մեծ մշակութային հետաքրքրություն է ներկայացնում )) այսպես.. ուրեմն ինչի՞ մասին էի.. ա՜հ, այո, ավտոբուսի կանգառը. դա առանձին պատմություն է... նախ՝ ի՞նչ է իրենից ներկայացնում բուն ԱՅԴ կառույցը: ..ոչինչ՝ ասֆալտի մերկ մի կտոր եւ երթուղու անունով սյուն: ՎԵՐՋ: ոչ նստարան, ոչ արեւից պաշտպանվելու տեղ.. (հիշեցնում եմ, որ դրսում +40-43 է!!) եւ դա նրա համար է, որ ավտոբուսը նախատեսված է շատ-շատ-շատ-շատ աղքատ մայամիաբնակների համար (կամ W&T-ով գնացող ուսանողների=)) - քաղաքը հսկայական է, հեռավորությունները՝ մեծ, գրեթե բոլորն ունեն սեփական ավտոմեքենա.. այդպես ավելի հարմար է.. այնպես որ ավտոբուսները ցածր խավի համար են, բայց փոխարենը դրանցում երբեք հրմշտոց չի լինում, գրեթե միշտ ազատ տեղեր կան... այսպես, ուրեմն, կանգնած սպասում ենք, մերկ տարածք, իսկ մի կողմ՝ ստվեր գնալ չի կարելի - ավտոբուսը կանգառում պարզապես չի կանգնում! այն պետք է որսալ! վազում ես ճանապարհ, հուսահատ թափահարում ես ձեռքդ, որ վարորդը նկատի քեզ, միայն այդ ժամանակ կկանգնի! վերջապես գալիս է մերը.. ներս ենք մտնում, ժպտում ենք վարորդին, իսկ նա մեզ (սիրում եմ ամերիկացիներին! միշտ կողջունեն, կհարցնեն՝ ինչպե՞ս ես - սա, ճիշտն ասած, հռետորական հարց է, արտասանվում է մեկ շնչով, այսպես՝ hi,howareyou? եւ պատասխան չի ենթադրում - մաքուր քաղաքավարության տուրք), վճարում ենք 2-ական դոլար (տոմսն ինքնին արժե 1,5, բայց հետո երկրորդ ավտոբուս նստելու համար պետք է 50 ցենտ հավելավճար տալ տրանսֆերի համար) - «նապաստակով» այստեղ չես երթեւեկի, բոլորը վճարում են մուտքի մոտ... է՜խ.. աղքատ ուսանողի սրտին սա անհասկանալի է եւ անսովոր)) անցնում ենք սրահ.... եւ - բառացիորեն «սառչում» ենք նստատեղերին, ներսում ՍԱՐՍԱՓԵԼԻ ցուրտ է, օդորակիչների հետ նրանք ակնհայտորեն չափն անցնում են! նստում ես, ամբողջ ճանապարհին մրսում ես, իսկ հետո իջնում ես - եւ տաքանում, ահա այսպիսի համակարգ է! իսկ սրահի ներսում ձգված են այնպիսի կախարդական դեղին պարաններ.. - քաշում ես պարանը - ավտոբուսը կանգ կառնի=) եթե չքաշես, համապատասխանաբար, կանցնես քո կանգառը.. վարորդի մոտ անմիջապես լույս է վառվում եւ էլեկտրոնային ձայնը արտասանում է. "Stop requested" եւ բոլորն արդեն գիտեն, թե որտեղ պետք է իջնես, իսկական մոգություն!=) ուշադրություն ենք դարձնում եւս մեկ անսովոր բանի - բոլոր ավտոբուսներում առաջին նստատեղը ինչ-որ պատճառով նվիրված է ինչ-որ Ռոզա Պարկսի.. զվարճալի է, մեզ մոտ ականավոր մարդկանց հուշարձաններ են կանգնեցնում, փողոցներ են անվանակոչում.. հավերժացնում են, այսպես ասած... իսկ այստեղ՝ խնդրեմ, տեղ ավտոբուսում! պարզվում է՝ նախկինում ավտոբուսներում առջեւի նստատեղերը նախատեսված էին միայն սպիտակամորթների համար, իսկ սեւամորթներին հատկացվում էին սրահի վերջում գտնվող տեղերը.. բայց մի անգամ մի տարեց սեւամորթ կին մտավ եւ նստեց ավտոբուսի սկզբում՝ ոչ պատշաճ տեղում.. որքա՜ն վրդովմունք, ճիչեր, հարցեր եղան! իսկ նա հանգիստ ժպտաց եւ պատասխանեց, որ շատ հոգնած է եւ չի կարող առաջ գնալ.. այս առիթով իսկական աղմուկ բարձրացավ, նույնիսկ դատական գործընթաց սկսվեց! ..բայց ինչպես գիտենք, բարին վերջնական հաշվով միշտ հաղթում է ավելի թույլ բարուն=), ուստի ամեն ինչ լավ ավարտվեց. խտրականությունը վերացվեց, սեւամորթներին եւ սպիտակամորթներին օժտեցին հավասար իրավունքներով, իսկ առաջին տեղը նվիրեցին այդ քաջ կնոջը՝ Ռոզա Պարկսին.. նա, ի դեպ, բոլորովին վերջերս մահացավ (կարծեմ՝ 2003 թվականին).. Key Biscayne տանող ճանապարհը մոտ չէ, այնպես որ առաջիկա երկու ժամվա ընթացքում ես կպչում եմ ապակուն. դաունթաուն, երկնաքերեր!! կրկին արմավենիներ!! նստած, աչքերս չեմ կտրում այս ամբողջ գեղեցկությունից, չեմ կարողանում թաքցնել հիացմունքս)) իսկ Նադյան մտածում է իր մասին եւ նույնիսկ չի նայում պատուհանից - նա այստեղ արդեն մեկ շաբաթ է, նրա համար արդեն հետաքրքիր չէ))