Ես արդեն երկու րոպե է՝ գրիչը ձեռքիս պահած մտածում եմ, թե ինչպես սկսել իմ փոքրիկ պատմությունը՝ քարերի, փոսերի, բլուրների եւ կամուրջների մասին, որոնք գոյություն ունեն դեպի ամենանվիրական թղթի կտորը (կամ ինչ էլ որ այն լինի) տանող ճանապարհին, եթե ձեր երազանքը Նոր Աշխարհում 4 ամիս իրական կյանքով ապրելն է։ Ուզում եմ սկսել ինչ-որ յուրահատուկ ձեւով եւ դրանով իսկ հիմք դնել ոչ թե հերթական նշումին, այլ իմ սեփական հատուկ կյանքի շրջանի սկզբին, որը լի է, հագեցած, հյութեղ եւ քաղցր։

Բայց թե ինչպես սկսել այս պատմությունը՝ այլեւս կարեւոր չէ, քանի որ առաջին տողերն արդեն գրված են, իսկ սկիզբն ինքնին վաղուց էր դրված. կարելի է մտածել, որ դա ծրագրին մասնակցելու պայմանագրի ստորագրությունն էր, կամ գուցե ծնողներից ընկերուհուս ուղեւորության համար տրված թույլտվությունը (իմ ծնողների թույլտվության մեջ ոչ ոք չէր կասկածում, բայց ես վախենում էի միայնակ գնալ) եւ այն գիտակցումը, որ հիմա դա հաստատ կկատարվի։ Միգուցե այն ժամանակ, երբ ծնողներս տուն եկան ուրախ լուրով. «Դաշա, մենք քեզ համար ճամպրուկ ենք գնել Ամերիկա մեկնելու համար», կամ գուցե այս պատմությունը պետք է սկսվի ամենավաղ պահից, երբ ես կանգառում տեսա «Work and Travel»-ի հայտարարությունը, իսկ դա 4 տարի առաջ էր, եւ այն ժամանակ ես չափազանց մշուշոտ էի պատկերացնում իմ վերաբերմունքը դրա նկատմամբ։